Dergiler / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2021 / Cilt: 7 - Sayı: 2

İ’RAB FARKLILIKLARI VE KUR’AN'IN ANLAM ÇEŞİTLİLİĞİNE ETKİSİ: MÜ’MİNÛN SÛRESİ ÖRNEĞİ

THE DIFFERENCE IN GRAMMATICAL ASPECTS AND ITS EFFECT ON THE MULTIPLICITY OF QURANIC MEANINGS: SURAH AL-MU'MINUN AS A SAMPLE

Sayfa
768–790
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmamızın sonuç bölümünde ise ulaştığımız önemli sonuçlara yer verilecektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Arap dilindeki i’rab olgusu, Kur’ân’ın anlamını belirlemede büyük bir role sahiptir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu çalışmamaızda Müfessirlerin ve dil uzmanlarının Mü’minûn sûresinde tespit ettikleri i’rab farklılıkları, bu farklılıklarla ilgili önemli görüşleri ve bu farkılıkların anlamın değişimi üzerindeki etkilerini inceleyeceğiz.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmamızın sonuç bölümünde ise ulaştığımız önemli sonuçlara yer verilecektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Arap dilindeki i’rab olgusu, Kur’ân’ın anlamını belirlemede büyük bir role sahiptir. Dolayısıyla gramer kurallarından yararlanmadan ve bağlamı göz ününde bulundurmadan Kur’ân âyetlerini açıklamak mümkün değildir. Bu yüzden müfessirler, murâd-ı İlâhiyi doğru anlamak maksadıyla i’raba büyük önem göstermişlerdir. Bu çalışmamaızda Müfessirlerin ve dil uzmanlarının Mü’minûn sûresinde tespit ettikleri i’rab farklılıkları, bu farklılıklarla ilgili önemli görüşleri ve bu farkılıkların anlamın değişimi üzerindeki etkilerini inceleyeceğiz. Bu bağlamda Mü’minûn sûresinde farklı i’rab vecihlerinin söz konusu olduğu on bir âyet tespit ettik. Bu âyetler, başta Basra, Kûfe dil ekolü ve takipçileri olmak üzere dilciler arasında gramatik açıdan tartışma konusu olmuştur. Bu bağlamda fiiller arası tazmîn, cer harflerinin birbirlerinin yerine kullanılması, marife isme izâfe edilen ism-i tafdîlin izâfesinin lafzî izâfe mi manevî izâfe mi olduğu, ما( ) edatının isim mi harf mi olduğu, إذا( ) edatının şart mı zarf mı olduğu, حتى( ) edatının gâiye mi, cer harfi mi, atıf harfi mi, yoksa ibtidâ edatı mı olduğu vb. ihtilaf konuları, çalışmamızda detaylı bir şekilde incelenecektir. Çalışmamızın sonuç bölümünde ise ulaştığımız önemli sonuçlara yer verilecektir.

Abstract

There is no doubt that syntax has a great role in directing the Quranic meaning. The Noble Qur’an cannot be interpreted without referring to the grammatical rules and knowing the position of the word in the Quranic context. Therefore, the interpreters were keen to translate to reach the intended meaning of any Quranic verse, and in my research I tried Examining the most important aspects of Arabic that were mentioned by exegetes and grammarians in Surat al-Mu'minun, explaining the most important opinions about each aspect of Arabic, detailing it in terms of syntactic and the opinions of commentators and grammarians, and the estimated meaning that the verse came to. Arabic aspects, and each Arabic aspect included some grammatical issues that revolved around the subject of disagreement - in particular the difference between the schools of Basra and Kufa and those who followed their approach - such as the issue of including a verb meaning another verb or an interpretation of a preposition in place of another preposition, and such as the issue of (أفعل ), the issue of (ما ), the issue of (إذا ), and the issue of (حتى ).and other issues that were dealt with in detail, and then concluded the research with the most important findings that I reached.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ALHAMAD, B. (2022). İ’RAB FARKLILIKLARI VE KUR’AN'IN ANLAM ÇEŞİTLİLİĞİNE ETKİSİ: MÜ’MİNÛN SÛRESİ ÖRNEĞİ. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 2, 768–790. https://ajindex.com/articles/544218

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Abdurrahmaân, Aişe, et-Tefsîru’l-beyânî li’l-Kur'âni’l-Kerîm, Kâhire: Dâru’l-me‘ârif, 1990. Aʿcem, Ziyâd. ed-Dîvân. Thk. Yusûf Hüseyn Bekkâr. ʿAmmân: Dâru’l-mesîre, 1983. Âlûsî, Mahmûd b. Abdillâh b. Mahmûd el-Hüseynî. Rûhu’l-meʿânî fî tefsîri’l-Kurʾâni’l-ʿazîm ve’s-sebʿi’l-mesânî. Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1415. Cemel, Süleymâ n. el-Futûhâtu’l-ilâhiyye bi tevdîhi tefsîri’l-Celâleyn li’d-dekâik el-hafiyye. Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 2018.
  2. Dakr, Abdulganî. Mu‘cemu’l-kavâ‘idi’l-Arabiyye fi’n- nahv ve’t-tasrîf. Dımeşk: Dâru’l-Kalem, 1986. Dervîş, Muhyiddîn. İʿrâbu’l-Kur’ân ve Beyânuhu. Dımaşk: Dâru İbn Kesîr, 1988. Dusukî, Muhammed Arafât. Hâşiyetu’d-Dusûkî ‘alâ muğni’l-lebîb an kutubi’l-e‘ârîb. Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1991. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yûsuf el-Endelüs. el-Bahrü’l-muhît. Thk. Muhammed Cemîl Sıdkî. Beyrût: Dâru'l-Fikr, 2000. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yûsuf el-Endelüsî. İrtişâfü’d-darab min lisâni’l-ʿArab. Thk.Ramazan Abdüttevvâb v.dğr. Kâhire: Mektebetü’l-Hancî,1998. Ebû Ubeyde, Ma‘mer b. Müsennâ. Mecâzü’l-Kur’ân. Thk. Fuat Sezgin. Kâhire: Mektebetü‘l-Hâncî, 1381. Enbârî, Ebû Bekr Muhammed b. el-Kâsım b. Muhammed. Îzâhü’l-vakf ve’l-ibtidâʾ. Thk. Muhyiddîn ʿAbdirrahman Ramazân. Dımaşk: Mabûʿâtu mecmeʿu’l-lüğati’l-ʿArabiyye, 1971. Enbârî, Ebu’l-Berekât Kemâluddin. Esrârü’l-ʿArabiyye ile’l-Beyân fî ġarîbi iʿrâbi’l-Kurʾânî. Thk: Tâhâ Abdülhamîd Tâhâ. Kâhire: el-Hey’etü’l-Mısriyyetu’l-‘Âmme, 1980. Enbârî, Ebü’l-Berekât Kemâlüddîn. el-Beyân fî garîbi iʿrâbi’l-Kurʾân. Thk. Tâhâ Abdülhamîd Tâhâ. Kâhire: el-Hey’etü’l-Mısriyyetu’l-‘Âmme, 1980. Endelüsî, Abdülhak b. Gâlib b. Atıyye. el-Muharrerü’l-vecîz fî tefsîri’l-kitâbi’l-ʿazîz. Thk. Abdüsselâm Abdüssafi Muhammed. Beyrût: Dârü'l-Kütübi'l-İlmiyye, 2001. Fâkihî, Cemâleddin. Keşfu’n-nikâb ‘an muhâdirâti milhati’l-i‘râb. Thk. Mâhmû d Nassâr. Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 2008.
  3. Ferezdak, Hammâm b. Ğalib. ed-Dîvân. Thk, Ali Fâ‘ûr. Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1987. Ferrâ, Yahyâ b. Ziyâd. Meʿâni’l-Kurʾân. Thk. Abdülfettâh İsmâil Şelebî. Kâhire: Dâru'l-Mısriyye li't-te'lîf ve’t-terceme, ts. Galâyînî, Mustafâ. Câmi‘u’d-durûsi’l-‘Arabiyye. Beyrût: el-Mektebetu’l-Mısriyye, 1994. Hansâ, Temâdır b. Amr. ed-Dîvân. Beyrût: Dâru’l-Ma‘rife, 2004. Hârezmî, Kâsım b. el-Huseyn. Şerhu’l-Mufassal fî Sına‘ati’l-A‘râb. Beyrût: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 1990.
  4. Hasan, Abbâs. en-Nahvu’l-vâfî. Kâhire: Dâru’l-Me‘ârif, 1960. Hudarî, Muhammed. Hâ şiyetu'l Hüderi ala İbni Akil. Beyrût: Dâru'l-Fikr, 2003. İbn Âdil