Dergiler / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2022 / Cilt: 8 - Sayı: 1

Arap Şiirinde Fonetik Zarûretler

Phonetic Necessities in Arabic Poetry

Sayfa
188–211
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada fonetik zarûret örnekler dâhilinde ve nahivcilerin yaklaşımları bağlamında eleştirel bir bakış açısıyla ele alınıp incelenmeye çalışılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Arap dilinin, klasik dönem diye adlandırılan zaman diliminde söylenen şiirler ve değişik konularda telif edilmiş eserlere bakıldığında gerek nahiv, gerekse sarf ilmi bakımından Arap gramerine uyulduğu, fakat bazen alışılmış bu dil kurallarının dışına çıkıldığı görülmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kısa harekeleri uzatma, med harflerini kısaltma, bazı zamir ve ism-i işaretlerin farklı kullanımları, tesniye ve cemi olarak değerlendirilen kelimelerin sonlarında bulunan nun harfi ile mütekellim ya’sının çeşitli sesletim biçimleri fonetik zaruretlerin başlıcalarıdır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada fonetik zarûret örnekler dâhilinde ve nahivcilerin yaklaşımları bağlamında eleştirel bir bakış açısıyla ele alınıp incelenmeye çalışılacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Arap dili · Arap grameri · Zarûret

Özet

Arap dilinin, klasik dönem diye adlandırılan zaman diliminde söylenen şiirler ve değişik konularda telif edilmiş eserlere bakıldığında gerek nahiv, gerekse sarf ilmi bakımından Arap gramerine uyulduğu, fakat bazen alışılmış bu dil kurallarının dışına çıkıldığı görülmektedir. Kural dışı veya istisnai durumlar olarak görülen bu tür kullanımlar genelde zarûret, şâz veya cevâzât gibi kavramlar adı altında ele alınmıştır. Zarûret olarak adlandırılan kuraldışı kullanımlar da kendi içerisinde kategorize edilerek fonetik, morfolojik ve sentaks bakımından incelenmiştir. Zarûret olgusunun kelimelerin yapısıyla ilgili olduğu kadar fonetik yönüyle de sıkı bir bağı bulunmaktadır. Kısa harekeleri uzatma, med harflerini kısaltma, bazı zamir ve ism-i işaretlerin farklı kullanımları, tesniye ve cemi olarak değerlendirilen kelimelerin sonlarında bulunan nun harfi ile mütekellim ya’sının çeşitli sesletim biçimleri fonetik zaruretlerin başlıcalarıdır. Bu çalışmada fonetik zarûret örnekler dâhilinde ve nahivcilerin yaklaşımları bağlamında eleştirel bir bakış açısıyla ele alınıp incelenmeye çalışılacaktır.

Abstract

Considering the poems sung in the time period called the classical period and the copyrighted works on various subjects of the Arabic language, it is seen that Arabic grammar is followed both in terms of syntax and morphological knowledge, but sometimes it goes beyond the usual rules of this language. Such uses, which are considered to be illegal or exceptional cases, are usually considered under the name of concepts such as necessity, chaz or jawazat. The non-canonical usages, called necessities, were also categorized within themselves and examined in terms of phonetics, morphology and syntax. The phenomenon of necessity has a strict connection with the phonetic aspect as well as with the structure of words. Shortening short sounds, shortening extension letters, different uses of some pronouns and noun signs, the letter nun at the end of words considered deuteronomy and cemi, as well as various forms of voicing of mutekellim ya are the main phonetic necessities. In this study, phonetic necessity will be considered and examined from a critical point of view within the context of examples and approaches of language scholars.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

HAKÇIOĞLU, M. M. (2022). Arap Şiirinde Fonetik Zarûretler. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 1, 188–211. https://ajindex.com/articles/544183

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Abdulhalîm, Muhammed Selîm b Huseyn. Mevâridu’l-beṣâ’ir li-ferâ’idi’ḍ-ḍarâ’ir. thk. Hâzim Se‘îd Yûnus. Ammân: Dâru Ammâr, 2000. Abdullatîf, Muhammed Hamâse. Luġatu’ş-şi‘r: Dirâse fi’ḍ-ḍarûreti’ş-şi‘riyye. Kahire: Dâru’ş-Şurûk, 1996.
  2. Ahfeş el-Avsat, Ebu’l-Hasan Se‘îd b. Mes‘ede. Me‘âni‘l-Kur’ân. thk. Hudâ Mahmûd Karâ‘e. 2 Cilt. Kahire: Mektebetu’l-Hâncî, 1990.
  3. Akbaş, Rıfat. “Arap Dili Gramerini Dil-Toplum İlişkisi Üzerinden Okuma Denemesi”. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 11/25 (15 Aralık 2020), 741-762. https://doi.org/10.35415/sirnakifd.795457 ‘Alâvene, Şerîf Râğib. S̱elâs̱etu şu‘erâ muḳillûn (Mâlik b. Ḥerîm el-Hemdânî, ‘Adî b. Ḥâtim eṭ-Ṭâî, Ca‘fer b. ‘Ulbe el-Ḥâris̱î) cem‘ ve taḥḳîḳ ve dirâse. Amman: Dâru’l-Menâhic, 2007. Âlûsî, Mahmûd Şukrî. eḍ-Ḍarâ’ir ve mâ yesûġu li’ş-şâ‘ir dûne’n-nâs̱ir. Bağdâd: el-Mektebetu’l-‘Arabiyye, 1922. A‘şâ, Meymûn b. Kays. Dîvânu’l-A‘şâ el-Kebîr. thk. Muhammed Huseyn. Kahire: Mektebetu’l-Âdâb, ts. Bağdâdî, Abdulkadir el-. Ḫizânetu’l-edeb ve lubbu lubâbi lisâni’l-‘Arab. thk. Abdusselâm Hârûn. 13 Cilt. Mısır: Mektebetu’l-Hâncî, 4. Basım, 1997. Buhturî, Ebû Ubâde el-Velîd b. Ubeyd. el-Ḥamâse. thk. Muhammed İbrahim Hûr, Abîd Ahmed Muhammed. Birleşik Arap Emirlikleri: Hey’etu Ebû Zâbî, 2007. Ebû Şâme el-Makdisî, Abdurrahmân b. İsmâîl b. İbrâhîm. İbrâzu’l-me‘ânî min Ḥirzi’l-emânî. thk. İbrâhîm ‘Aṭveh ‘Avad. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, ts. Enbârî, Kemâluddîn Ebu’l-Berekât el-. el-İnṣâf fî mesâili’l-ḫilâf beyne’n-naḥviyyîn: el-Baṣriyyîn ve’l-Kûfiyyîn. thk. Muhammed Muhyiddîn Abdulhamîd. 2 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikir, ts. Endelüsî, Ebû Hayyân el-. İrtişâfu’ḍ-ḍarab min lisâni’l-‘arab(ciltleri birleştirilmiş hali). thk. Receb Osman Muhammed, Abduttevvâb Ramazân. 5 Cilt. Kahire: Mektebetu’l-Hâncî, 1998. Ensârî, Hassân b. Sâbit el-. Dîvânu Ḥassân b. S̱âbit. thk. ‘Abd Emhenâ. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-’İlmiyye, 2. Basım, 1994. Ezherî, Hâlid b. Abdillah el-. Şerḥu’t-taṣrîḥ ‘ale’t-Tavḍîḥ. thk. Bâsil ‘Uyûn Sûd. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, 2001. Fârisî, Ebû Ali Hasan b. Ahmed el-. el-Ḥucce li’l-ḳurrâi’s-seb‘e. thk. Bedruddin Kahveci vd. 7 Cilt. Dimeşk: Dâru’l-Me’mûn li’t-Turâs, 1984. Ferâhîdî, Halîl b. Ahmed el-. el-Cumel fi’n-naḥv. thk. Fahruddîn el-Kabâve. Beyrut: Müessesetu’r-Risâle, 1985. Ferrâ, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Ziyâd el-. Me‘âni’l-Kur’ân. 3 Cilt. Beyrut: ‘Âlemu’l-Kutub, 3. Basım, 1983. Fesevî, Ebû Abdillâh Nasr b. Alî b. Muhammed eş-Şîrâzî el-. el-Kitâbu’l-mûḍaḥ fî vucûhi’l-ḳıraât ve ‘ilelihâ. thk. Ömer Ham