Dergiler / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 6 - Sayı: 2

İMAM ŞÂTİBÎ’YE GÖRE KAT‘Î DELİL KARŞISINDA ÂHÂD HABERİN DURUMU

IMAM SHATIBI AND THE STATUS OF THE AHAD NARRATION IN FRONT OF THE CERTAIN EVIDENCE

Sayfa
692–710
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Aslında Şâtıbî’nin hadise olan yaklaşımı zannî ve kat'î deliller ayırımı ile uyum göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, İmam Şâtıbî’de âhâd hadisin delil olarak kabul edilme meselesini ele almaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bağlamda zannî delil olarak kabul edilen âhâd hadisleri iki açıdan değerlendirir: Subût açısından zannî hadisler, tevatür ve meşhur seviyesine ulaşmamakla beraber amelî bir müeyyide de içermemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Aslında Şâtıbî’nin hadise olan yaklaşımı zannî ve kat'î deliller ayırımı ile uyum göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışma, İmam Şâtıbî’de âhâd hadisin delil olarak kabul edilme meselesini ele almaktadır. Bu çerçevede meselenin anlaşılması ilk olarak makâsıd üzerine olan teorisinin ve ikinci olarak İslam geleneğinde Ehl’i Rey’e dayanan usûl teorisinin anlaşılması ile mümkün olacağı var sayılmaktadır. Aslında Şâtıbî’nin hadise olan yaklaşımı zannî ve kat'î deliller ayırımı ile uyum göstermektedir. Bu bağlamda zannî delil olarak kabul edilen âhâd hadisleri iki açıdan değerlendirir: Subût açısından zannî hadisler, tevatür ve meşhur seviyesine ulaşmamakla beraber amelî bir müeyyide de içermemektedir. Bu hadislerin otoritesi esasında Kur’an’a dayanmalarından gelir ve âhâd hadislerden üstün tutulmaları mümkün değildir. Kat'î delilleri ise hassaten Ehl-i Medine icması olmak üzere icmâ, amelî sünnetler ve kendisinin Kur’an’ın bütün kaidelerine binaen ortaya koyduğu makasıd ilmi açısından değerlendirmiştir. Şâtıbî, bu delilleri öncellediği için âhâd hadisle delillerin çelişmemesi gerektiği görüşündedir. Çalışmanın gösterdiği üzere, Şâtıbî görüşlerini Ehl-i re'y’den almış ve bu görüşleri teorileştirme ve temellendirme haricinde yeni bir şey sunmamıştır. Bu nedenle Ehli re'y’e yöneltilen eleştirilerin yahut beğenilerin aynı ölçü de Şâtıbî için de ifade edilmesi mümkündür.

Abstract

This study discusses the authority of the Ahad narrations in opinion of Imam Shatibi. It assumes that this issue can only be understood through an understanding of his theory in Maqasid al-Shari' first, and an understanding of the origins of his theory, which goes back to the origins of the Ahl al-Ra'y in Islam second. His theory is based on the distinguishing between the certain evidence and uncertain evidence. The Ahad hadith is one of the from uncertain evidence because of two considerations. First is that the Ahad hadith has reached us not in a Certain path or chain, it is not known "mushtahir" nor supported by the work (Amal). Second is that its authority originally comes from the Qur’an, so it cannot be more reliable than Our'an. The peremptory evidences in his opinion are the Consensus and practical Sunnahs, especially the consensus of the people of Medina, and the total Qur’anic rules that establish his maqasid theory. The study showed that these ideas were derived from the school of opinion "Ahl al-Ra'y" that Shatibi belongs to. He did not depart from it, in terms of the authority of the Ahad narration except theorizing.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SARMINI, M. A. (2022). İMAM ŞÂTİBÎ’YE GÖRE KAT‘Î DELİL KARŞISINDA ÂHÂD HABERİN DURUMU. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 2, 692–710. https://ajindex.com/articles/543141

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Askalânî, Ahmed b. Alî b. Muhammed İbn Hacer. Fethü'l-bari bi-şerhi Sahihi'l-Buhari. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, 1379. Dönmez, İbrahim Kafi. Dirasat Fıkhiyye ve Usuliyye. İstanbul: İslam Araştirmalari Merkezi, 2019. Ebû Bekr el-Cessâs, Ahmed b. Ali er-Râzî. el-Fusûl fi’l-usûl. Thk. Uceyl Casim en-Neşemî. Kuveyt: Vizâratü’l-Evkâf ve’ş-Şuûni’l-İslamiyye, 1994. Gazzâlî, Ebû Hamid Muhammed b. Muhammed. el-Müstasfâ min ‘İlmi’l-Usûl. Thk. Muhammed Abdüsselam. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1993.
  2. Haçkalı, Abdurrahman. “Hanefi Mezhebi Içtihat Geleneğinin Tündengelimci Yönü Üzerine”. Islam Araştirmalar Dergisi. Cılt: 15, SAYI: 1·2.2002, Sayfa: 283-290.
  3. Hallaq, Wael B. Tarihü’n-nazariyyet’l-Fıhhiyye. Beyrut: Dâru’l-Medar, 2007.
  4. İbn Aşur, Muhammed Tahir b. Muhammed b. Muhammed et-Tunusi. Makasıdü'ş-şeriati'lİslâmiyye. Katar: Vizeratü’l-Evkaf, 2004. İbnu’l- Kayyim el-Cevziyye, Muhammed b. Ebi Bekr b. Eyyub. Ṭuruḳu’l-ḥükmiyye. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, ts. İbnü’l-Esir, Ebü’s-Seâdât Mecdüddîn Mübârek b. Esîrüddîn Muhammed. eş-Şafi fi Şerhi Müsnedi'ş-Şafii. Riyad: Dâru’r-Rüşd, 2005.
  5. Köktaş, Yavuz. “Şâtıbî'nin Hadîs ve Sünnet Anlayışı”. Marife Dergisi, Cılt: 4, Sayı: 1, 2004, S. 81-101. Lemin, en-Naci. Elkadimü ve’l-Cedidü fi fıkhi’ş-Şafii. Riyad: Darü İbni’l- Kayyim. 2007. Mutez el-Hatîb. Raddu’l-hadis min ciheti’l-metni. Beyrut: eş-Şebeketü’l-Arabiyye li’l-Ebhâs ve’n- Neşr, 2011.
  6. Sarmini, Mohamad Anas. “Hanefilere Göre Fakih Olmayan Sahâbinin Konumu”. Journal of Sharia and Islamic Studies in the Kuwait University, 33/15, 219-247.
  7. Sarmini, Mohamad Anas. “Şâtıbî’nin Sünnetin Bağımsızlığı -Teşrideki Konumu- ile İlgili Görüşü”. Hadis Dergisi. 7/13, 2017, 9-46. Serahsî, Ebû Bekr Muhammed b. Ahmed. Usulu’s-Serahsî. 30 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Ma‘rife, ts. Şâtibî, İbrâhîm b. Mûsâ eş-Şâtibî. el-Muvâfekât. thk. Abdullah Dirâz. Beyrut: Dâru’l-Marife, ts. Zain, Ibrahim Mohamed. “el-İstikra İnde’Ş-Şâtıbî”. İslamiyyetü’l-Marife. 2002, Sayı 30. s. 27- 59.