Dergiler / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 6 - Sayı: 1

HADİS USULÜ AÇISINDAN MEŞHÛR VE MÜŞTEHİR HADİS

MASHHUR AND MUSHTAHIR HADITH IN METHODOLOGY OF HADITH

Sayfa
451–480
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu manası ile müştehirin tanımı ve kapsamı, hadis usulü çerçevesinde yeniden tespit edilmesi önem arz etmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Usulcüler, hadisi senedi açısından bir ayrıma tabi tutmuşlar ve her tabakada ikiden fazla râvîsi olan haberler için meşhûr hadis tanımını ortaya koymuşlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu tanım sonraları muhaddisler arasında büyük oranda kabul görmüş ve meşhûr haber; âhâd haberler alt başlığında sahîh, hasen ve zayıf hadisler için kullanılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu manası ile müştehirin tanımı ve kapsamı, hadis usulü çerçevesinde yeniden tespit edilmesi önem arz etmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Usulcüler, hadisi senedi açısından bir ayrıma tabi tutmuşlar ve her tabakada ikiden fazla râvîsi olan haberler için meşhûr hadis tanımını ortaya koymuşlardır. Bu tanım sonraları muhaddisler arasında büyük oranda kabul görmüş ve meşhûr haber; âhâd haberler alt başlığında sahîh, hasen ve zayıf hadisler için kullanılmıştır. Meşhûr hadisin, ıstılâhî olarak onda şart koşulan her tabakada asgari ve azami râvî sayısına, bir senedi olup olmadığına, sahîh ya da uydurulmuş olduğuna bakılmaksızın, halkın her kesiminde yayılmış olan hadisler veya hadis diye bilinen sözler şeklinde formüle edilen bir kısmı daha vardır. Hâlbuki meşhûr hadisin bu son kısmı, âhâd haber türü olan diğer kısmından tanım ve içerik açısından oldukça farklıdır. Bu sahada yazılan eserler ve oluşturulan edebiyâtın ise “meşhûr” değil “müştehir” kavramı üzerine kurgulandığı, ilgili eserlerin isimlerinde ve kitapların önsözlerinde bu kelimenin sıkça kullanıldığı gözlenmektedir. Bu manası ile müştehirin tanımı ve kapsamı, hadis usulü çerçevesinde yeniden tespit edilmesi önem arz etmektedir.

Abstract

Scholars of the hadits, divided the hadith into different sections in the aspect of the isnad and described the ones transmitted by two or more person is "Masshur" hadith. This definition was later widely accepted among the scholars of the hadith. Mashhur news, in the ahad hadith part, used as a common for sahîh (authentic) and hasen (good) and da’if (weak) hadiths. There is another part of the mashhur hadith, which is formulated; in the term for the word known as hadiths and hadiths spread among the people and irrespective of whether or not the hadith is the isnad, in the minimum and maximum number of narratives, whether it is a sahîh (authentic) and fabricated or not. However, this last part of the masshur hadith is very different in terms of definition and content from the other part of the ahad hadith type. It is observed that the works written in this field and the literature created are based on the concept of “mushtahir” not “mashhur” and that this word (mushtahir) is frequently used in the names of the related works and the foreword of the books. It is important that in this context the definition and scope of the mushtahir hadith is re-determine within the framework of the hadith method.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAĞLAM, İ. (2022). HADİS USULÜ AÇISINDAN MEŞHÛR VE MÜŞTEHİR HADİS. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 1, 451–480. https://ajindex.com/articles/542958

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. ABDULBÂKÎ, Muhammed Fuâd. el-Mu‘cemü’l-müfehres li-elfâzi’l-Kur’âni’l-Kerîm. Beyrut: Dâru İhyâu’t-Türâs el-Arabî, 1364/1945.
  2. ABDURREZZAK, İbn Hemmâm es-San‘ânî. el-Musannef. Beyrut: Mektebetu’l-İslamiyye, 1403. el-ACLÛNÎ, Ebû’l-Fidâ İsmail. Keşfü’l-hafâʾ ve müzîlü’l-ilbâs ʿ amme’ştehere mine’l-ehâdîs ʿ alâ elsineti’nnâs. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2001. ALİ B. SULTÂN, el-Kārî Nureddin. el-Esrârü’l-merfûʿ a fi’l-ahbâri’l-mevzûʿ a. Beyrut: el- Mektebetu’l-İslamiyye, 1986. ÂLÛSÎ, Şihâbüddîn Mahmud. Ikdü’d-dürer fî şerhi muhtasar Nuhbeti’l-fiker. Riyad: Mektebetu’r- Rüşd, 1420/1999.
  3. APAYDIN, Yunus. “Meşhûr”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 29: 368-371. Ankara: TDV Yayınları, 2004.
  4. AYDIN, Nevzat. “Hadisin Tespit ve Tenkidinde Ma’rûf/Meşhûr Sünnetin Metodolojik Değeri ve İşlevi”. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2 (2011): 139-170.
  5. AYDINLI, Abdullah. Hadis Istılâhları Sözlüğü. İstanbul: İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, 2011. A‘ZAMÎ, Muhammed Mustafa. Hadis Metodolojisi ve Edebiyâtı. Çev. Recep Çetintaş, İstanbul: Usul Yayınları, 1998. eL-AZÎMÂBÂDÎ, Ebû’t-Tayyib Muhammed. Avnü’l-mabûd Ğāyetü’l-maksûd. Beyrut: Dâru’l- Kütuübi’l-İlmiyye, 1415. eL-BEYHAKÎ, Ahmed b. Hüseyin. Şuʿ abü’l-îmân. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1420/1999. eL-BEYHAKÎ, el-Esma ve’s-sıfât. Cidde: Mektebetu’s-Sevâdî, 1993. eL-BEYHAKÎ, es-Sünenü’l-kübrâ. Haydarabat: el-Meârifu’n-Nazmî, 1344. BUHÂRÎ, Muhammed b. İsmail. el-Câmiʿ u’s-sahîh. Riyâd: Dâru’s-Selâm, 2000. BUHÂRÎ, Muhammed b, Kurretü’l-ʿ ayneyn bi-refʿ i’l-yedeyn fi’s-salât. Kuveyt: Dâru’l-Erkām, 1983. BUHÂRÎ, Muhammed b, Fethu’l-Bârî bi şerhi Sahîhi’l-Buhârî. Kahire: el-Mektebetu’s-Selefî, 1407 el-BULKÎNÎ, Ömer b. Reslân. Mehâsinu’l-ıstılâh. (İbnu’s-Salâh’ın Mukaddimesi beraberine), Kahire: Dâru’l-Mearif, 1989.
  6. ÇAĞLAYAN, Harun. “Sosyo-Kültürel Açıdan Kelâm ve Hadis İlimlerinde Epistemoloji”. Tarih, Kültür ve Sanat Araştırmaları Dergisi 5/1 (2016): 75-91.
  7. ÇAKAN, İsmail Lütfi. Hadis Edebiyâtı. İstanbul: İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, 1996. ed-DÂREKUTNÎ, Ali b. Ömer b. Ahmed. Sünen. Kāhire: Dârü’l-Mehâsin, 1966. EBÛ DÂVÛD, Süleyman b. el-Eş‘as es-Sicistânî. Sünen. Riyad: Dâru’s-Selâm, 2000. EBÛ DÂVÛD, Sünen. nşr. Muhammed er-Râcihî, Riyad: Beytu’l-Efkâr ed-Düvelî, 2013.
  8. DİNÇOĞLU, Mehmet, Ehl-i Hadis ve Hanefi Usulcülere göre Haberlerin Kabulü ve Reddi. Ankara: İlâhiyât Yayınları, 2016. EBÛ HANÎFE, Nu‘mân b. Sâbit. Müsnedü Ebî Hanîfe. Riyad: Mektebetu’l-Kevser, 1994. EBÛ NUAYM, Ahmed b. Abdullah el-