Dergiler / Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2012 / Cilt: 5 - Sayı: 1

Yeni veriler ışığında başlangıcından m.ö. II. binin sonuna kadar Anadolu'da yakarak gömme (kremasyon) geleneği

The Cremation tradition in Anatolia from beginnings to end of the second millennium B.C in the light of new data

Sayfa
23–49
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bine ait yazılı belgelerde yer verilen ölü yakma geleneği ile ilgili olarak geçtiğimiz yüzyılda Anadolu ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılarda, son derece önemli bilgiler elde edilmiştir, buna paralel olarak çeşitli görüş ve tartışmalar da ortaya çıkmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Son yıllarda Anadolu ve çevresinde yapılan araştırmalarda tespit edilen yakarak gömme (kremasyon) mezarlar, bu konudaki bilgilerimizin artmasını sağlamıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle Çayönü, Demirköy ve Aşıklı Höyük'te bulunan yanmış iskelet kalıntıları, Anadolu'da kremasyon geleneğinin Neolitik Dönem'e kadar uzandığının göstergesidir.
💡
Sonuç & Katkı:Bine ait yazılı belgelerde yer verilen ölü yakma geleneği ile ilgili olarak geçtiğimiz yüzyılda Anadolu ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılarda, son derece önemli bilgiler elde edilmiştir, buna paralel olarak çeşitli görüş ve tartışmalar da ortaya çıkmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Son yıllarda Anadolu ve çevresinde yapılan araştırmalarda tespit edilen yakarak gömme (kremasyon) mezarlar, bu konudaki bilgilerimizin artmasını sağlamıştır. Özellikle Çayönü, Demirköy ve Aşıklı Höyük'te bulunan yanmış iskelet kalıntıları, Anadolu'da kremasyon geleneğinin Neolitik Dönem'e kadar uzandığının göstergesidir. Bunlara ek olarak İstanbul-Yenikapı'da bulunan urneler kremasyon geleneğinin söz konusu dönemde geniş bir alana yayıldığını göstermiştir. M.Ö. II. bine ait Hitit yazılı belgelerinde kral ya da kraliçenin ölümünün ardından cenaze törenlerinin nasıl yapıldığını ayrıntılı bir biçimde anlatan metinlerde, kral ya da kraliçenin yakıldıktan sonra gömüldüğü kaydedilmiştir. Bu güne değin, söz konusu döneme ait metinlerde anlatıldığı gibi bir kral mezarı bulunamamışsa da bu dönemde kremasyon geleneğinin varlığını gösteren çok sayıda mezar veya mezarlık keşfedilmiştir. Söz konusu mezar veya mezarlıkların sayısı son yıllarda yapılan araştırmalar sonucunda artmıştır. M.Ö. II. Bine ait yazılı belgelerde yer verilen ölü yakma geleneği ile ilgili olarak geçtiğimiz yüzyılda Anadolu ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılarda, son derece önemli bilgiler elde edilmiştir, buna paralel olarak çeşitli görüş ve tartışmalar da ortaya çıkmaktadır.

Abstract

Cremation graves found in Anatolia and around in recent studies provide us with great knowledge. Especially, burned human remains in Çayönü, Demirköy and Asikli Höyük attest that tradition of cremation in Anatolia continued until Neolithic period. In addition, the urne findings from Yenikapi (Istanbul) excavation represented that tradition of cremation was dispersed to vast area during Neolithic periods. In the Hittite manuscprits from second millennium B.C explaining funeral ceremony of kingqueen; it is stated that the corpse of the king or queen was buried after burning process. Although no king's tomb, as recited in the manuscripts in this period, has been found until today, there are many graves and cemeteries found that prove cremation activities. The numbers of tombscemeteries mentioned above have increased in recent year's researches. In the archaeological excavations conducted in Anatolia and around in the last century, considerable finding about tradition of cremation which was stated in the manuscripts in 2nd millennium B.C., was obtained; in parallel with this, diverse views and arguments have aroused.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

EKMEN, H. (2022). Yeni veriler ışığında başlangıcından m.ö. II. binin sonuna kadar Anadolu'da yakarak gömme (kremasyon) geleneği. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 1, 23–49. https://ajindex.com/articles/537870

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. ABAY, E. SAĞLAMTİMUR, H. ve ÖZKAN T. (2000), “Ulucak Höyük Kazıları 1998”, XXI. Kazı Sonuçları Toplantısı/I, (ss. 359-370).
  2. AKKERMANS, P. M. M. G. (1989), “Halaf Mortuary Practices: A Survey”, to the Euphrates and Beyond Archaeological Studies in Honour of Maurits N. van Loon, (Ed. O. M. C. Haex vd.), (pp. 75-88).
  3. AKYURT, İ. M. (1998), M.Ö. 2. Binde Anadolu'da Ölü Gömme Adetleri, Türk Tarih Kurumu Yayınları,
  4. VI. Dizi, S. 49, Ankara. ALEXANDER R. L. (1973-76), “The Tyszkiewicz Group of Stamp Cylinders”, Anatolica V, (pp. 141-215).
  5. ALKIM, U. B. ve ALKIM H. (1966), “Gedikli (Karahüyük) Kazısı Birinci Ön Rapor”, Belleten XXX/117, (ss. 1-26).
  6. ALP, S. (1954), “Karahöyük Kazısı”, Belleten Haberler XVIII/71, (ss. 402-404).
  7. ALP, S. (1956), “Konya-Karahöyük Hafriyatı 1953”, Türk Arkeoloji Dergisi VI/I, (ss. 35-37).
  8. ALP, S. (1965), “Güneybatı Anadolu'da Bulunan Erken Bronz Çağı'na Ait Mermer İdoller”, Belleten XXIX/113-116, (ss. 4-14).
  9. ALP, S. (1999),
  10. Hititler'de Şarkı, Müzik ve Dans, Hitit Çağında Anadolu'da Üzüm ve Şarap, Ankara.
  11. ALP, S. (2001), Hitit Çağı'nda Anadolu. Çivi Yazılı ve Hiyeroglif Yazılı Kaynaklar, Ankara.
  12. ANGEL, J. L. (1951), Troy Supplementary Monograph 1, The Human Remains, London. BACVAROV, K. (2006), “Early Neolithic Jar Burials in Southeast Europe, A Comperative Approach”, Documenta Praehistorica XXXIII, (pp. 101-106).
  13. BAR-YOSEF, O. and SILLEN, A. (1993), “Implications of the New Accelerator Date of the Chared Skeletons from Kebara Cave (Mt Carmel), Paléorient 19, (pp. 205-208).
  14. BERTRAM, J. K. (2003), Grab und Bestattunssitten des Späten 3. und 2. Jahrtausends V. Chr. Im Kaukasugebiet, (PhD Thesis) Erscheinungsjahr. BIEŃKOWSKI, P. A. (1982), “Some Remarks on the Practice of Cremation in the Levant”, Levant XIV, (pp. 80-89).
  15. BİLGEN, N. (2005),
  16. Çavlum, Eskişehir Alpu Ovası'nda Bir Orta Tunç Çağı Mezarlığı, Eskişehir. BITTEL, K. (1953), “Osman-kayası, Eine Hehitische Grabstätte”, Mitteilungen der Deutschen Orient Gesellschaft 86, (pp. 37-47).
  17. BITTEL, K. (1981), “Hittite Tempels and High Places in Anatolia and Nord Syria” Tempels and High Places in Biblical Times, Proceedings of the Colloquium in Honour of the Centennial of Hebrew Union College- Jewish Institute of Religion. (pp. 63- 73). BITTEL, K. HERRE, W. OTTEN, H. RÖHRS, M. und SCHÄUBLE, J. (1958), Die Hethitischen Grabfunde von Osmankayası, Wissenschhaftliche Veröffentlichungen Der Deutschen Orient-Gesellschaft 71. BITTEL, K. BOESSNECK, J. DAHM, B. GUTERBOCK, H. G. HAUPTMANN, H. NAUMANN, R. un