Dergiler / Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi / 2014 / Cilt: 31 - Sayı: 2

Meleksi Şeytanlar ve Şeytansı Melekler: Ortaçağ İngilizce Metrik Romanslarında Kötü Kadın Tasvirleri

Angelic Demons and Demonic Angels: Representations of Female Villains in Middle English Metrical Romances

Sayfa
205–221
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca, meleksi şeytanlar ve şeytansı melekler ile karşılaşmalar öğretici tecrübeler olarak tartışılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Orta İngilizce metrik romansları okuyucularına pek çok basmakalıp ve bireysel kötü kadın tasviri sunmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kötü karakterlerin saf, gerekçeli ve iyi kötü olmaları yanında toplumsal rolleri ve toplumdaki yerlerine (aile içi/aile dışı) göre sınıflandırılmaları kötülüğün farklı alanlarıyla ilgili kaygıları ortaya koymaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca, meleksi şeytanlar ve şeytansı melekler ile karşılaşmalar öğretici tecrübeler olarak tartışılmaktadır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Orta İngilizce metrik romansları okuyucularına pek çok basmakalıp ve bireysel kötü kadın tasviri sunmaktadır. Bu karakterler, onları harekete geçiren nedenler ve eylemleri romansın hedef kitlesine olası kötülükler karşısında yaşamlarını nasıl sürdürebileceklerini örneklemektedir. Kurgu olmalarına rağmen, romanslar özellikle insan ilişkilerinin sunumunda gerçekçi tasvirlerle doludur. Bu bağlamda, Orta İngilizce metrik romanslarındaki kadınların kötülüklerini konu alan bu makale Ortaçağ'da bir kadını neyin kötü yaptığı, kötü kadının kurbanı ile ilişkisinin nasıl olduğu, kötülüğünün nedenleri ve sonuçlarının neler olduğu ve toplumun kadının kötülüğüne nasıl tepki gösterdiği ile ilgili sorularla ilgilidir. Örnekleme ve çalışma için yazarı bilinmeyen muhtelif romanslar dikkate alınmakta ve bu makalenin ileriki araştırmaları teşvik etmesi beklenmektedir. Makalenin odaklandığı ana konular arasında, kayınvalide, üvey anne, anne, kız gibi aile içindeki kötüler ve kurbanın yakın çevresinden olmayan diğer kötüler bulunmaktadır. Kaynak metinler ışığında, kötüler doğası gereği kötü olan saf kötüler, kötülük yapmak için nedeni olan gerekçeli kötüler ve kasıtsız olarak kötülük yapan iyi kötüler olarak gruplandırılmaktadır. Kötü karakterlerin saf, gerekçeli ve iyi kötü olmaları yanında toplumsal rolleri ve toplumdaki yerlerine (aile içi/aile dışı) göre sınıflandırılmaları kötülüğün farklı alanlarıyla ilgili kaygıları ortaya koymaktadır. Her bir sınıflandırmanın sonunda kötü karakterlerin akıbetleri (ilahi adalet, bedensel ve ruhsal cezalandırma, cezasız kalma, günahtan arınma olasılığı) şiirsel ve ilahi adalet açısından incelenmektedir. Ayrıca, meleksi şeytanlar ve şeytansı melekler ile karşılaşmalar öğretici tecrübeler olarak tartışılmaktadır.

Abstract

Most medieval English verse romances provide readers with many examples of stereotypical and individualized representations of female villains. These characters, their motivations and their activities demonstrate to the romance audience how to recognize and survive potential villainy. Despite their fictionality, romances are full of realistic details, especially in their representation of human relationships. Accordingly, this article on female villainy in medieval English metrical romances is concerned with questions such as, in the Middle Ages, what made a female a villain, how a female villain related to her victim, what were the reasons for and results of her villainy, and how society responded to female villainy. For reference and study, various anonymous and miscellaneous romances have been taken into account, and it is hoped that the article will encourage further research. Among the main points focused on in the article are representations of domestic villains such as motherin-law, stepmother, mother, daughter, and other villains from outside the victims' immediate family. In view of the textual sources, villains are grouped as pure villains who are inherently evil, justified villains who have a stated reason to be evil, and good villains who are unintended villains. Grouping villains according to gender and place in society (domestic/stranger) in addition to pure, justified and good villainy, reveals anxieties that relate to different categories of villainy. At the end of each grouping, the fates of villains (divine punishment, physical and psychological punishment, no punishment, possibility of redemption) are studied in terms of poetic and divine justice. Moreover, encounters with the angelic demons and the demonic angels are discussed as didactic experiences.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TAŞDELEN, P. (2022). Meleksi Şeytanlar ve Şeytansı Melekler: Ortaçağ İngilizce Metrik Romanslarında Kötü Kadın Tasvirleri. Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 31 - Sayı: 2, 205–221. https://ajindex.com/articles/531286

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Akbari, S. C. (2009). Idols in the east: European representations of Islam and the Orient, 1100-1450. New York: Cornell University Press.
  2. Akbari, S. C. (2005). Placing the Jews in late medieval English literature. In I. Davidson Kalmar and D. J. Penslar (Eds.), Orientalism and the Jews (pp. 32-50). Lebanon: University Press of New England. Arthur, R. G. (1989). Emaré's cloak and audience response. In J. N. Wasserman and L. Roney (Eds.), Sign, sentence, discourse: language in medieval thought and literature (pp. 80-92). New York: Syracuse University Press.
  3. Barron, W. J. R. (1987). English medieval romance. Harlow: Longman. Bellamy, J. G. (2004). The law of treason in England in the later middle ages. Cambridge: Cambridge University Press.
  4. Bildhauer, B. (2003).
  5. Blood, Jews and monsters in medieval culture. In B. Bildhauer and R. Mills (Eds.), The monstrous middle ages (pp. 75-96). Cardiff: University of Wales Press.
  6. Birrer, D. (2007). A new species of humanities: the marvellous progeny of humanism and postmodern theory. Journal of Narrative Theory, 37, 2: 217-245.
  7. Blamires, A. (2004). The twin demons of aristocratic society in Sir Gowther. In N. McDonald (Ed.), Pulp fictions of medieval England: essays in popular romance (pp. 44-62). Manchester: Manchester University Press.
  8. Brunner, K. (1933). Ed. The seven sages of Rome (southern version). EETS o.s., 191. London: Oxford University Press. Charbonneau J. A., and Cromwell, D. (2009). Gender and identity in popular romance. In R. L. Radulescu and C. J. Rushton (Eds.), A companion to medieval popular romance (pp. 96-110). Cambridge: D. S. Brewer. Chism, C. (2002). Alliterative revivals. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
  9. Cohen, J. J. (2001). On saracen enjoyment: some fantasies of race in late medieval France and England. Journal of Medieval and Early Modern Studies, 31, 1: 113-146.
  10. Cohn, S. K. (2007). The black death and the burning of Jews. Past and Present, 196, 1: 3-36.
  11. Creek, H. L. (1911). Character in the matter of England romances. The Journal of English and Germanic Philology, 10, 3: 429-452. de Weever, J. (1998). Sheba's daughters: whitening and demonizing the saracen woman in medieval French epic. New York: Garland. Djordjevic, I. (2005). Original and translation: Bevis's mother in Anglo-Norman and middle English. In C. J. Saunders (Ed.), Cultural encounters in the romance of medieval England (pp. 11-26). Cambridge: D. S. Brewer. Fellows, J. (1996). Mothers in middle English romances. In C