Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Toplamda 47 vaka bu çalışmaya dahil edildi ve yaş oratalaması 48 idi. 20 hasta en az bir veya daha fazla tetkik sonrası birincil sağlık kurumundan sevk edildi (%42,5).
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Sevk zinciri, birincil ve ikincil sağlık hizmetleri arasında bir iletişim mekanizmasıdır. Toplumda iskelet-kas sistemi rahatsızlıkları oldukça yaygındır ve hastanelerin ortopedi bölümlerine, birincil sağlık hizmeti birimlerinden büyük miktarda sevkler yapılmaktadır. Literatüre göre, bu sevklerin ancak %58’i uygun bir şekilde yapılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, birincil sağlık hizmeti birimlerinden ortopediye yapılan sevklerin uygunluğunu değerlendirmektir. Yöntem: Çalışmamızda, aile hekimlerinden gelen sevk mektupları 5 ay süre ile randomize ve prospektif olarak seçildi. Bu çalışmaya, Central Manchester Üniversite Hastanesi’nin erişkin ortopedi polikliniğine yapılmış bütün birincil sağlık sevkleri dahil edildi ancak belli bir uzman adına özel olarak yapılmış veya başka bir branştan yapılmış sevkler dahil edilmedi. Bulgular: Toplamda 47 vaka bu çalışmaya dahil edildi ve yaş oratalaması 48 idi. 20 hasta en az bir veya daha fazla tetkik sonrası birincil sağlık kurumundan sevk edildi (%42,5). En yoğunlukla (median) ortopediste görülmek için bekleme zamanı 7 hafta idi. Ortopediye gelen hastaların %34’ü daha ileri tetkik için gönderilirken, %23,4’üne ameliyat için gün verildi. Sadece % 12,8’in ilk ortopedi muayenesinden sonra, tekrar görülmesine gerek kalmadı. 3 hastada, birincil sağlık hizmetleri biriminden gönderiliş sebebiyle ortopedide konan teşhis arasında uygunsuzluk vardı. Sonuç: Ortopediye yapılan sevklerin genel olarak uygunluğu % 91,5 ile beklenenin üzerinde ve az sayıda literatürle kıyaslandığında yüksek idi. Buna katkıda bulunan faktörler, aile hekimlerinin rehber veya yol göstericileri etkili bir şekilde kullanması, aile hekimlerinin ikincil sağlık birimlerinden/hastanelerden tetkik isteme imkanlarına sahip olması veya aile hekimliği eğitimi sırasında aldıkları eğitim tarzından olabilir. Bu çalışma, diğer bölgelerdeki ortopedi bölümlerine sevklerin uygunluğunu geliştirmek için iyi bir model olabilir.
Abstract
Aim: Referral is a mean of communication between primary and secondary cares. Musculoskeletal problems are common in the community and the orthopedic departments receive a multitude of primary care referrals. According to the literature, only 58% of referrals to orthopedic services were considered appropriate. The aim of the study is to assess the suitability of orthopedic referrals from primary care. Methods: Compilation of general practitioners referral letters from a randomized selection with duration of five months were studied prospectively. The study included all GP referrals to adult orthopedics clinic in Central Manchester Hospitals but excluded specialized referrals to a named consultant and referrals from other musculoskeletal practitioners. Results: 47 cases were included in the study with an average age of 48. 20 patients had one or more investigations (42.5%). The median waiting time for an orthopedic consult was 7 weeks. Whilst 34% of the patients were sent for further investigations, 23.4% were listed for surgery, and only 12.8% of the patient was discharged from the first appointment. Three patients had mismatching diagnosis. Conclusion: Overall, appropriateness of referrals (91.5%, 4 out of 47) was remarkably high compared to the limited literature. Contributing factors may be attributed to the effective use of established guidelines, easier access of General Practitioners to investigations and imaging in the secondary care or related to General Practice training. Further study into each of the contributing factors may help, and the study perhaps serve as a good model for other regions to improve appropriateness of referrals to secondary orthopedic care.