Dergiler / Erciyes Tıp Dergisi / 2007 / Cilt: 29 - Sayı: 6

Ankara Eğitim ve araştırma hastanesi sağlam çocuk ünitesinde izlenen olguların değerlendirilmesi

Evaluation of children followed-up at the well-child unit of Ankara training and research hospital

Sayfa
444–450
Yayın Tarihi
2022-10-17
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Gereç ve Yöntemler: Ocak 2004–Aralık 2006 tarihleri arasında Sağlık Bakanlığı Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Kliniği, Sağlam Çocuk Ünitesi'nde izlenen toplam 16.298 olgu retrospektif olarak değerlendirildi.Bulgular: Olguların yaş ortancası 13 ay olup kız/erkek oranı 1.48 idi.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Sağlam çocuk izlemi, koruyucu sağlık hizmetlerinin temelini oluşturmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu yazıda, Sağlam Çocuk Ünitesi uygulamaları ve bu ünitede izlenen olguların değerlendirilmesi amaçlandı.
💡
Sonuç & Katkı:Gereç ve Yöntemler: Ocak 2004–Aralık 2006 tarihleri arasında Sağlık Bakanlığı Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Kliniği, Sağlam Çocuk Ünitesi'nde izlenen toplam 16.298 olgu retrospektif olarak değerlendirildi.Bulgular: Olguların yaş ortancası 13 ay olup kız/erkek oranı 1.48 idi.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2004 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Amaç: Sağlam çocuk izlemi, koruyucu sağlık hizmetlerinin temelini oluşturmaktadır. Bu yazıda, Sağlam Çocuk Ünitesi uygulamaları ve bu ünitede izlenen olguların değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2004–Aralık 2006 tarihleri arasında Sağlık Bakanlığı Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Çocuk Kliniği, Sağlam Çocuk Ünitesi'nde izlenen toplam 16.298 olgu retrospektif olarak değerlendirildi.Bulgular: Olguların yaş ortancası 13 ay olup kız/erkek oranı 1.48 idi. Yıllara göre değerlendirildiğinde, Sağlam Çocuk Ünitesi'nde izlenen olgu sayısının 2004 yılında 4.849 iken 2006’de 6.139’a yükseldiği gözlendi. Üç yıl boyunca izlenen olgulardan 1.386 (%8.5) yenidoğana fenilketonüri ve hipotiroidi taraması yapıldığı, bunların %0.4’ünün hipotiroidi tanısı ile izleme alındığı saptandı. Çalışma süresince 13.813 aşı yapıldığı ve tüm yıllarda en fazla uygulanan aşının hepatit B aşısı olduğu (%51.7) gözlendi. İzlenen tüm olgularda en sık karşılaşılan sorunlar, yenidoğan hiperbilirubinemisi (%8.5) ve demir eksikliği anemisi idi (%2.9).Sonuç: Türkiye gibi genç nüfusun ve doğurgan çağdaki kadın sayısının fazla olduğu gelişmekte olan bir ülkede sağlıklı nesiller yetişebilmesi için bu tür uygulamaların yaygınlaştırılması yararlı olacaktır.

Abstract

Well-child unit follow-up constitutes the basis of the preventive health care facilities. We aimed to evaluate the Practices of the Well-Child Unit and the children followed up in this Unit.Material and Methods: 16,298 children followed-up at the Well-Child Unit of Department of Pediatrics, Ministry of Health Ankara Training and Research Hospital between January-2004 and December 2006 were evaluated retrospectively.Results: The median age of the children was 13,4 ± 4,0 months, and female to male ratio was 1.48. The number of the children followed up at the Well-Child Unit is increasing (2004; 4,849 and 2006; 6,139). During the study period, 1,386 (8,5%) newborns were screened for inborn diseases and six (0.4%) were diagnosed hypothyroidism. The overall percentage of the vaccinated children was 84,7% hepatitis B being the most common vaccine (51.7). The most common problems seen among the followed up were neonatal hyperbilirubinemia (8.5%) and iron deficiency anemia (2.9%).Conclusion: In developing countries, such as Turkey, where there are so many young people and women, it would be beneficial if these facilities could be more widely available in order to create healthier generations.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DİLLİ, D., TIRAŞ, Ü., DALLAR, Y. (2022). Ankara Eğitim ve araştırma hastanesi sağlam çocuk ünitesinde izlenen olguların değerlendirilmesi. Erciyes Tıp Dergisi, Cilt: 29 - Sayı: 6, 444–450. https://ajindex.com/articles/502736

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Yurdakök K, Sağlam Çocukların İzlemi. Katkı Pediatri Dergisi 1999
  2. Gür E, Sağlam Çocuk İzlemi. İ.Ü.Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Sürekli Tıp Eğitimi Etkinlikleri. Sağlam Çocuk İzlemi Sempozyum Dizisi, no:35, Deomed Medikal Yayıncılık, İstanbul, Türkiye, 2003:9-16., 3-Haggerty RJ, Green M. History of academic general and ambulatory pediatrics. Pediatric Research 2003
  3. Karatoprak N. Anne Sütü ile Beslenmeye Etki Eden Faktörlerin değerlendirilmesi. Çocuk Dergisi 2003
  4. Türkiye Nüfus ve Sağlık Araştırması 2003 (TNSA–2003). Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, Ankara, Türkiye, 2004. 6-Curran J, Barness L. Nutrition. Behrman R, Kliegman R, Jenson H, (eds). Nelson Textbook of Pediatrics 16 th ed. Philadelphia: Saunders Company, 2000:138-167. 7-Tunçbilek E, Kurtuluş E, Hancıoğlu A. Bebeklerin, çocukların ve annelerin beslenmesi. Türkiye Nüfus ve Sağlık Araştırması 1998’de. Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, Ankara, Türkiye, 1999:128-134. 8-Holick MF. Vitamin D. In: Shills ME, Olson JA, Shike M, Ross CA, editors. Modern Nutrition in Health and Disease. 9nd ed. Baltimore: Williams & Williams
  5. p.329-345. 9-Hochberg Z, Bereket A, Davenport M, et al. Consensus development for the supplementation of vitamin D in childhood and adolescence. Horm Res 2002
  6. American Academy of Pediatrics. Clinical Report: Prevention of Rickets and Vitamin D Deficiency: New Guidelines for Vitamin D. Pediatrics 2003
  7. Department of Health. Report on Health and Social Subjects No.41.Dietary Reference Values for Food Energy and Nutrients for the United Kingdom. HMSO, London,1991. 12-Hatun Ş, Bereket A, Çalıkoğlu AS, Özkan B. Günümüzde D vitamini yetersizliği ve nutrisyonel raşitizm. Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi 2002
  8. Mikulencak M, Ed. A critical link
  9. interventions for physical growth and psychological development
  10. a review. Geneva: World Health Organization (WHO), Department of Child and Adolescent Health and Development (CAH), 1999: 79. 14-Özalp İ. Yenidoğanda fenilketonüri ve hiperfenilalaninemilerin taranması. Katkı Pediatri Dergisi 2000
  11. Yordam N, Alikaşifoğlu A, Özon A ve ark. Yenidoğanlarda konjenital hipotiroidi taraması sonuçları: 10 yılın değerlendirilmesi. VI. Ulusal Pediatrik Endokrinoloji Kongre Kitabı,(Özet), Kayseri, 2001:302 16-Kavlu A. Yenidoğan Ünitesine yatırılan indirek hiperbilirubinemili olguların değerlendirilmesi. Bakırköy Sadi Konuk Eğitim ve Araştı