Dergiler / Erciyes İletişim Dergisi / 2018 / Cilt: 5 - Sayı: 3

DİJİTAL KÜLTÜR, DİJİTAL YERLİLER ve GÜNÜMÜZDEKİ YENİ FİLM SEYİR DENEYİMLERİ

DIGITAL CULTURE, DIGITAL NATIVES and NEW VIEWING EXPERIENCES TODAY

Sayfa
142–158
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu bağlamda bu çalışma dijitalleşen seyir kültürünü ve bu dilin film seyretme pratikleri üzerindeki etkisini dijital kültür ve mekân teorileri bağlamında anlamaya çalışmaktadır. 2000’lerden günümüze dijital kültür temelli yeni film seyir deneyimlerini anlamak adına yarı yapılandırılmış sorular bağlamında dijital yerlilerle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş, elde edilen veriler tematik analiz yöntemiyle sınıflandırılarak kuramsal çerçeve ekseninde sosyolojik bir bakışla yorumlanmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Geçmişten günümüze film seyretme deneyimleri ve seyir kültürü, değişim ve dönüşüm içindedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İletişim mekânlarının kendine özgü dili de seyir pratiği üzerinde son derece etkili olan diğer bir eyleyendir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu bağlamda bu çalışma dijitalleşen seyir kültürünü ve bu dilin film seyretme pratikleri üzerindeki etkisini dijital kültür ve mekân teorileri bağlamında anlamaya çalışmaktadır. 2000’lerden günümüze dijital kültür temelli yeni film seyir deneyimlerini anlamak adına yarı yapılandırılmış sorular bağlamında dijital yerlilerle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş, elde edilen veriler tematik analiz yöntemiyle sınıflandırılarak kuramsal çerçeve ekseninde sosyolojik bir bakışla yorumlanmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Dijital Kültür · Dijital Yerliler · Sinema Seyir Kültürü

Özet

Geçmişten günümüze film seyretme deneyimleri ve seyir kültürü, değişim ve dönüşüm içindedir. İzleyicilerin iletişimsel ve kültürel belleği, algısı, düşünüş biçimi ve edimleri, içinde bulunduğu toplumun kültürel, toplumsal, ekonomik ve politik koşulları ekseninde şekillenmektedir. İletişim mekânlarının kendine özgü dili de seyir pratiği üzerinde son derece etkili olan diğer bir eyleyendir. Belleği, algıyı ve film seyretme edimini biçimlendiren unsurların başında ise izleyicinin özelliklerini taşıdığı sözlü, yazılı, elektronik ya da dijital kültür gelmektedir. Bu çalışma 2000’li yıllardan günümüze yeni film seyir deneyimlerine odaklandığından dijital kültür temellidir. Dijital kültür bir dildir ve bu dil de günümüz seyir pratiklerini biçimlendirmede önemli bir rol üstlenmektedir. Dijitalleşen bu dil aynı zamanda bir iletişim mekânından da kopuk değildir. Bu bağlamda bu çalışma dijitalleşen seyir kültürünü ve bu dilin film seyretme pratikleri üzerindeki etkisini dijital kültür ve mekân teorileri bağlamında anlamaya çalışmaktadır. 2000’lerden günümüze dijital kültür temelli yeni film seyir deneyimlerini anlamak adına yarı yapılandırılmış sorular bağlamında dijital yerlilerle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş, elde edilen veriler tematik analiz yöntemiyle sınıflandırılarak kuramsal çerçeve ekseninde sosyolojik bir bakışla yorumlanmıştır.

Abstract

Film viewing experiences and viewing culture is changing from the past times constantly. Communicational and cultural memory, perception, way of thinking and action of the audience are shaped around the cultural, social, economical and political conditions in a given society. Another effective factor on the viewing practice is also the unique language of communicational spaces itself. The leading role of forming the memory, perception and the action of film viewing belongs to verbal, written, electronic or digital culture of the audience. This study is based on digital culture due to its focus on new film viewing practices since 2000’s. Digital culture is a language and this language takes an important role on forming recent viewing practice. In this context, this study tries to comprehend the digitalized viewing culture and the effects of this language on film viewing practices. In order to understand the new film viewing experiences which based on digital culture since 2000’s, in-depth interviews have been held with digital natives via semi-structured questions. The data that has been gathered have been categorized via thematic analysis method and interpreted through a sociological perspective on the basis of a theoretical framework that constructed around the digital culture and space theories.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

MEDİN, B. (2022). DİJİTAL KÜLTÜR, DİJİTAL YERLİLER ve GÜNÜMÜZDEKİ YENİ FİLM SEYİR DENEYİMLERİ. Erciyes İletişim Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 3, 142–158. https://ajindex.com/articles/501940

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (29)

  1. Akbulut, H. (2014). Sinemaya Gitmek ve Seyir: Bir Sözlü Tarih Çalışması. Elektronik Mesleki Gelişim ve Araştırma Dergisi, 2 (Özel Sayı), 1-16.
  2. Bahtin, M. (2005). Rabelais ve Dünyası. (Ç. Öztek, Çev.). İstanbul:
  3. Ayrıntı. Bauman, Z. (2006). Küreselleşme. (A. Yılmaz, Çev.). İstanbul:
  4. Ayrıntı Yayınları.
  5. Bauman, Z. (2001). The Individualized Society. Cambridge and Malden: Polity Press.
  6. Bauman, Z. (1998). Globalization: The Human Consequences. Cambridge: Polity Press.
  7. Berkay, A. (2016).
  8. Lügat. Hece, Sayı: 234-235-236, s. 15-26.
  9. Bryant, R. (2001). What Kind Of Space Is Cyberspace?. Minerva - An Internet Journal of Philosophy. Vol. 5, 138-155.
  10. Castells, M. (2001).The Internet Galaxy. Oxford: Oxford University Press.
  11. Cohen, J. E. (2007). Cyberspace as/and Space. Columbia Law Review 107.1 pp. 210–256.
  12. Çetin, M., Özgiden, H. (2013). Dijital Kültür Sürecinde Dijital Yerliler ve Dijital Göçmenlerin Twitter Kullanım Davranışları Üzerine Bir Araştırma. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 2(1), s. 172-189.
  13. Deuze, M. (2005)
  14. Participation, Remediation, Bricolage: Considering Principal Components of a Digital Culture. In: The Information Society, Cilt:22(2), pp. 63-75.
  15. Foucault, M. (2001). Kelimeler ve Şeyler: İnsan Bilimlerinin Bir Arkeolojisi. (M. A. Kılıçbay). İstanbul:
  16. İmge Kitabevi.
  17. Gibbons, S. (2007). Redefining the roles of information professionals in higher education to engage the net generation. Erişim: 2 Eylül 2017, Research Gate Ağ Sitesi: https://www. researchgate.net/publication/237557947_Redefining_the_Roles_of_Information_ Professionals_in_Higher_Education_to_Engage_the_Net_Generation. Goffman E. (2012). Günlük Yaşamda Benliğin Sunumu. (B. Cezar, Çev.). İstanbul:
  18. Metis Yayınları.
  19. Harvey, D. (2008). Umut Mekânları. (Z. Gambetti, Çev.). İstanbul:
  20. Metis Yayınları.
  21. Helsper, E.J. ve Eynon, R. (2016). Dijital Yerliler: Kanıt Nerede?, (M. Uyar, Çev.) H. Hülür ve C. Yaşın (Ed). Yeni Medya: Kullanıcının Yükselişi. (s. 39-62). Ankara:
  22. Ütopya Yayınevi.
  23. Jarvie, I. C. (1993). Sosyal Bir Kurum Olarak Sinemaya Gitmek. 25. Kare, 5, 22-25.
  24. Jones, S. (1998). Cybersociety 2.0: Revisiting Computer-Mediated Community and Technology. London: Sage. Levy, P. (2001). Cyberculture. Minneapolis: University of Minnesota Press.
  25. Manovich, L. (2001).The Language of New Media. Cambridge: MIT Press.
  26. Morley, D., Robins, K. (1997). Kimlik Mekânları. (E. Zeybekoğlu, Çev.). İstanbul:
  27. Ayrıntı Yayınları.
  28. Medin, B. (2017).
  29. Değişen Sinema Seyir Kültürünü Sözlü, Yazılı ve El