Dergiler / Endokrinolojide Yönelişler / 2002 / Cilt: 11 - Sayı: 6

Terapötik dozlarda radyoaktif iyot otoimmün tiroid hastalığı gelişmesinde bir faktör olabilir mi?

Sayfa
233–239
Yayın Tarihi
2022-10-17
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca toksik olan ve olmayan, nodüler veya multinodüler guatr vakalarında, tedavi amaçlı verilen iyot-131 (l131) ile, daha önce negatif olan tiroid otoantikorlarmın müspet hale geldiği, bazı vakalarda tirotropin reseptör antikorlarının geliştiği ve bu hastaların bir kısmında Graves benzeri bir klinik tablonun veya otoimmun hipotiroidizmin ortaya çıktığı gözlemlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Radyoaktif serpintiden etkilenmiş toplumlardan elde edilen sonuçların ışığında, terapötik doz radyoaktif iyodun, tiroid otoimmunitesine yol açabileceği iddia edilmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ayrıca toksik olan ve olmayan, nodüler veya multinodüler guatr vakalarında, tedavi amaçlı verilen iyot-131 (l131) ile, daha önce negatif olan tiroid otoantikorlarmın müspet hale geldiği, bazı vakalarda tirotropin reseptör antikorlarının geliştiği ve bu hastaların bir kısmında Graves benzeri bir klinik tablonun veya otoimmun hipotiroidizmin ortaya çıktığı gözlemlenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Artış bazal seviye ile karşılaştırıldığında belirgin olarak daha yüksek bulundu (p
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:28 hasta
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Radyoaktif serpintiden etkilenmiş toplumlardan elde edilen sonuçların ışığında, terapötik doz radyoaktif iyodun, tiroid otoimmunitesine yol açabileceği iddia edilmektedir. Nitekim bazı çalışmaların sonuçları da bunu destekler niteliktedir. Ayrıca toksik olan ve olmayan, nodüler veya multinodüler guatr vakalarında, tedavi amaçlı verilen iyot-131 (l131) ile, daha önce negatif olan tiroid otoantikorlarmın müspet hale geldiği, bazı vakalarda tirotropin reseptör antikorlarının geliştiği ve bu hastaların bir kısmında Graves benzeri bir klinik tablonun veya otoimmun hipotiroidizmin ortaya çıktığı gözlemlenmiştir. Biz de bu çalışmamızda, radyo-aktif iyodun, toksik nodüler guatr (TNG) veya toksik multinodüler guatrın (TMNG) ablatif tedavisi için kullanıldığı zaman, otoimmun tiroid hastalığı gelişmesi üze-rindeki etkisini ortaya koymaya çalıştık. TNG veya TMNG'li, tiroid otoimmunitesinin veya Graves hastalığının herhangi bir bulgusu olmayan 28 hasta (20 kadın, 8 erkek) çalışmaya alındı. Hastaların ortalama yaşı 58,9±11,2 yıl idi. Tedavileri için ortalama 19,8±5,6 mili-Cüri (mCi) radyoaktif iyot (RAİ) aldılar. Tiroid fonksiyon testleri ve tiroid otoantikorlarına tanı sırasında bakıldı. Tiroid otoantikorları için ölçümler RAİ tedavisinden sonra birinci, üçüncü ve onikinci aylarda tekrarlandı. Tiroid peroksidazı antikoru (anti-TPO) seviyesi 50 ID/ml' nin üzeri, tiroglobulin antikoru (anti-Tg) seviyesi 20 IU/ml'nin üzeri değerler pozitif sonuçlar olarak kabul edildi. Tiroid fonksiyon testleri başlangıçta hipertiro.idizm ile uyumlu idi. Bazal ortalama anti-TPO seviyesi 11,55±13,04 ID/ml ve bazal ortalama anti-Tg seviyesi 15,15±15,75 lU/ml olarak bulundu. Ortalama anti-TPO seviyesi 12. ayda 30,68(93,18 IU/ml'e yükseldi. Fakat bu artış istatistiksel açıdan anlamlı değildi. Buna karşın ortalama anti-Tg seviyesi, 12. ayda 88,97(±144,40 lU/ml olarak saptandı. Artış bazal seviye ile karşılaştırıldığında belirgin olarak daha yüksek bulundu (p

Abstract

Due to the experiences on the population exposed to radioactive fallout, it can be concluded that therapeutic dose of radioiodine may cause thyroid autoimmunity. Some reports are on favour of this point. Beside this, in patients with toxic and non-toxic, as well as nodular and multinodular goiters, administration 131-iodine (I131) resulted in appearance thyroid autoantibodies in their serum and Graves-like disease or otoimmune hypothyroidism observed in some patients following thyrotropin receptor antibodies. We tried to reveal the effect of radioiodine treatment on the development of autoimmune thyroid disease when it is used for the ablative therapy of toxic nodüler goiter (TND) or toxic multinodüler goiter (TMNG). Twenty-eight patients (20 females, 8 males) with TNG or TMNG, without any sign of thyroid autoimmunity, were enrolled to the study. Mean age of the patients was 58.9±11.2 years and they received 19.8+5.6 miliCüri (mCi) radioactive iodine (RAI) for the treatment. Thyroid function tests and thyroid autoantibodies were determined at the time of the diagnosis and measurements for thyroid autoantibodies were repeated at the 1st,3rd, and 12th months after RAI. Thyroid peroxidase antibody (anti-TPO) level over 50 lU/ml and thyroglobulin antibody (anti-Tg) level over 20 IU/ml were accepted as positive results. Thyroid function tests were harmonious with hyper-thyroidism at the begining. Baseline mean anti-TPO level was 11.55±13.04 IU/ml and baseline mean anti-Tg level was 15.15+15.75 IU/ml. Mean anti-TPO level rose to 30.68(93.18 IU/ml at the 12th month, but the increment was not statistically significant. However mean anti-Tg level was found to be 88.97+144.40 IU/ml at the 12th month; the increment was significantly higher when compared to baseline level (p

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAMEL, N., ÇOBAN, Ş., EMRAL, R., GÜLLÜ, S. (2022). Terapötik dozlarda radyoaktif iyot otoimmün tiroid hastalığı gelişmesinde bir faktör olabilir mi?. Endokrinolojide Yönelişler, Cilt: 11 - Sayı: 6, 233–239. https://ajindex.com/articles/500936

Kaynakça (13)

  1. Mogenson GC. Prevention of diabetic nephropathy. Medicographia 19: 103-107,1997
  2. Lavery LA, Amstrong DG, Harkless LB. Classifications of diabetic foot wounds. J Foot Ankle Surg 35(6): 528-531, 1996
  3. Guidelines Subcommitte. 1999 World Health-organization-International Society of hypertension Guidelines the management of the hyperten¬sion. J hypertens 17: 151-183, 1999- 4. White NH, Santiago JV. Diabetic ketoacidosis in children. In: DeFron-zo RA (eds). Current management of diabetes mellitus. Mosby Year Book Inc 1998; 13-20
  4. Allan JD. Diabetes mellitus in the child. Lifshita F (eds). Pediatric Endocrinology. Third Edition. Marcel Dekker Inc 1996; 555-565
  5. The Diabetes Control and Complications Trial Research Group. Cluste¬ ring of long-term complications in families with diabetes in the diabe¬ tes control and complications trial. Diabetes 46: 1829-1839, 1997 7. Becker DJ. Complications of insulin-dependent diabetes mellitus in childhood and adolescence. Lifshita F (eds). Pediatric Endocrinology. Third Edition. Marcel Dekker Inc 1996; 583-605
  6. Morgan CL, Currie CJ, Stott NC, Smithers M, Butler CC, Peters JR. The prevalence of multiple diabetes-related complications. Diabet Med 17(2): 146-151, 2000
  7. Chang C, Lu F, Yang Y, Wu J, Wu T, Chen M, Chuang L, Tai T. Epide- miologic study of type 2 diabetes in Taiwan. Diabetes Res Clin Pract 50(1 2): 49-59, 2000
  8. Kuzuya T, Akanuma Y, Akazawa Y, et al. Prevalence of chronic comp¬ lications in Japanes diabetic patients. Diabetic Research and Clinical Practice 24: 159464, 1994
  9. Hatemi H. Diabet komplikasyon istatistikleri. Format Matbaacılık. Istan¬ bul. 6-9,1998
  10. David S, Amaras A, Colin C, et al. Assessment of hospital care for pa¬ tients with insulin dependent diabetes mellitus. Presse Medicale 26: 1666-1670, 1997
  11. Watts GF. Diabetic renal disease. Shaw KM (eds). Diabetic complicati¬ons. John Wiley & Sons. Inc. New-York 27-52, 1996
  12. Henry RR, Griver K. Diet therapy of typ 2 diabetes mellitus. In: DeF-ronzo RA (eds). Current management of diabetes mellitus. Mosby Ye¬ar Book Inc 1998; 79-86
  13. Warran JH, Rich SS, Krolewski AS, Epidemiology and genetics of di¬abetes mellitus. In: Kahn CR, Weir GC. (eds). Joslin's Diabetes Mellitus 13 th ed. Lea and Febiger, Pennsylvania 1994; 201-215İ 16. Zangen D and Levitsky LL. Diabetic ketoacidosis. Lifshita F (eds). Pe¬ diatric Endocrinology. Third Edition. Marcel Dekker Inc. 1996;631-643 17. King H, Aubert RE, Herman WH. Global burden of d