Dergiler / Ekoloji Çevre Dergisi / 2003 / Cilt: 12 - Sayı: 47

Gediz Nehri kimi kirlilik parametrelerinin tayini ve su kalitesinin belirlenmesi

Sayfa
17–22
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca, Gediz Nehri kirliliğini önlemek için alınması gerekli tedbirler önerilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Ege Bölgesi'nin ikinci büyük akarsuyu olan Gediz Nehri'nin Manisa bölümünde bazı ağır metal (Pb, Cr, Cd, Mn, Zn, Ni, Fe, Cu, Al, Ba) iyonu derişimleri ile pH, çözünmüş oksijen, sıcaklık, renk ve iletkenlik gibi su kalite parametreleri ölçülmüştür.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ölçümler, Kasım 1998 ile Ekim 1999 arasında, seçilen beş ayrı istasyondan aylık alınan su örneklerinde yapılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca, Gediz Nehri kirliliğini önlemek için alınması gerekli tedbirler önerilmiştir.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Ege Bölgesi'nin ikinci büyük akarsuyu olan Gediz Nehri'nin Manisa bölümünde bazı ağır metal (Pb, Cr, Cd, Mn, Zn, Ni, Fe, Cu, Al, Ba) iyonu derişimleri ile pH, çözünmüş oksijen, sıcaklık, renk ve iletkenlik gibi su kalite parametreleri ölçülmüştür. Ölçümler, Kasım 1998 ile Ekim 1999 arasında, seçilen beş ayrı istasyondan aylık alınan su örneklerinde yapılmıştır. Buna göre seçilen istasyonlarda ölçülen en yüksek metal iyonu derişimleri Karaçay'da 1,0 mg/1 Pb; Muradiye Köprüsü'nde 0,09 mg/1 Cr, 2,70 mg/1 Ba, 3,9 mg/1 Al; İstanbul Köprüsü'nde 0,04 mg/1 Cd, 0,39 mg/1 Cu, Nif Çayı'nda 0,90 mg/1 Ni; tüm istasyonlarda ortalama olarak 1,0 mg/1 Fe ve 3,15 mg/1 Zn olarak bulunmuştur. Ayrıca Karaçay'da iletkenlik %0,24, pH= 8,35, renk yoğunluğu 570 Pt-Co birimi olarak en yüksek, çözünmüş oksijen ise 3,5 mg/1 olmak üzere en düşük bulunmuştur. Elde edilen veriler, su kalitesi indeksleriyle karşılaştırıldığında, nehir suyunun üçüncü sınıf, bir sulama suyu kalitesinde olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, Gediz Nehri kirliliğini önlemek için alınması gerekli tedbirler önerilmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAYAR, V. N., ÇELİK, A. (2022). Gediz Nehri kimi kirlilik parametrelerinin tayini ve su kalitesinin belirlenmesi. Ekoloji Çevre Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 47, 17–22. https://ajindex.com/articles/499352

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Altınbaş Ü, Hakererler H, Andaç D, Tuncay H, Okur B (1994) Gediz Nehrinde Kirlilik Parametreleri, in: 1. Ulusal İnşaat Çevre Sempozyumu Bildirileri, 19-21 Eylül 1994, Salihli-Manisa, 481-490
  2. Akçay H, Oğuz A, Karapire C (2001) Gediz ve Büyük Menderes Nehir Sedimentlerinde Ağır Metal Kirlilik Düzeyi ve Türlendirme Çalışmaları, in: XV Ulusal Kimya Kongresi Bildirileri, AK-P1, 4-7 Eylül 2001,
  3. İstanbul.
  4. Anonim (1998) Gediz Nehri Kirlilik Analiz Sonuçları. Çevre İl Müdürlüğü, 1996, 1997, 1998.
  5. Manisa Anonim (1999) Çevre Bakanlığı Gediz Havzası ve Çevre Sorunları Toplantısı Sonuç Bildirgesi. 19 Şubat 1999,
  6. İzmir.
  7. Anonim (1988) Türkiye'nin Çevre Sorunları. Türk Çevre Mevzuatı. Türkiye Çevre Vakfı Yayınları, Ankara. Bakaç M, (2000) Factor Analysis Applied to A Geochemical Study of Suspended Sediments from the Gediz River. Environmental Geochemistry and Health, 22, 93-111.
  8. Egemen O (1999) Çevre ve Su Kirliliği. Ege Üniversitesi, Su Ürünleri Fak. Yayınları No: 42, İzmir.
  9. Engel D W, Sundu W G, Fowler B A (1981) Factors Affecting Trace Metal Uptake and Toxicity to Estuarine Organisms. Academic Press,
  10. London. Fifield F W, Haines PJ (1997) Environmental Analytical Chemistry. Blackie Academic and Professional, London. Gündüz T (1994) Çevre Sorunları. Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Yayınları,
  11. Ankara.
  12. Uslu O (1990) Su Kirliliği ve Kontrolü Yönetmeliği. Su Kirlenmesi Kontrolü Dergisi, 1, 1, 7-14.
  13. Merian E (1991) Metals and Their Compounds in the Environment. VCH, Weinheim. Anonim (1984)
  14. Türk Standartları Enstitüsü, UDK 663.6:543, TS 266, Haziran 1984, Ankara.