Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu durum şüphelere neden olduğu için Mali müdahalesinin uluslararası hukukaçısından değerlendirilerek R2P ilkesinin gereksinimlerin yerine getirilip getirilmediği incelenecektir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışmamızda Fransa’nın Mali Cumhuriyeti’ne yönelik gerçekleştirdiği tek taraflı askeri müdahalenin meşruiyetinisağlamak için kullandığı Koruma Sorumluluğu(R2P) ilkesi incelenecektir. Fransa, Mali’de gerçekleştirdiği askerimüdahaleyi meşrulaştırmak için dört argüman öne sürmüştür: Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin (BMGK)2085 sayılı kararı ile verdiği yetkilendirme (20 Aralık 2012), Mali hükümeti tarafından yapılan davet (davet ilemüdahale), kolektif meşru müdafaa hakkı (51. Madde) ve Koruma Sorumluluğu’na (R2P) başvurma. Fransa hükümetitarafından ileri sürülen BMGK’nın 2085 sayılı kararı ile verdiği yetkilendirme (20 Aralık 2012), Mali hükümetitarafından yapılan davet (davet ile müdahale), kolektif meşru müdafaa hakkı (51. Madde) gibi gerekçeler, uluslararasıhukukun temel ihtiyaçlarını karşılamak konusunda yetersiz kalmıştır. Fransa tarafından eski sömürgelerindegerçekleştirilen askeri müdahalelerde ilk üç argüman kullanılmış olmasına rağmen insani gerekçeler öne sürülerekR2P’ye başvurma yeni bir durumdur. Bu durum şüphelere neden olduğu için Mali müdahalesinin uluslararası hukukaçısından değerlendirilerek R2P ilkesinin gereksinimlerin yerine getirilip getirilmediği incelenecektir.
Abstract
In this study, the principle of Responsibility to Protect (R2P) utilized by France to provide the legitimacy of unilateral military intervention in the Republic of Mali is analyzed. In order to justify legally the military intervention in Mali, France put forward four arguments: the authorization given by the United Nations Security Council (UNSC) in Resolution 2085 (20 December 2012), an invitation by the Malian government (intervention by invitation), its right of collective self-defense (51th Article),and the application of R2P. The reasons given by the French government, such as the authorization given by the UNSC in Resolution 2085 (20 December 2012), an invitation by the Malian government (intervention by invitation), its right of collective self-defense (51th Article), have failed to meet the basic needs of international law. Although the first three arguments were used by France in military interventions in its former colonies, applying for R2P on humanitarian grounds is a new situation. Since this situation raises doubts, Mali intervention will be evaluated within the perspective of international law and whether the requirements of R2P principle are fulfilled.