KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2012 / Cilt: 53 - Sayı: 2

Corpus Coranicum projesi: Kur’an’ı Geç Antik döneme ait bir metin olarak okumak

Esra GÖZELER
Michael MARX
David KILTZ
Yousef KOURIYH
Hannelies KOLOSKA
Nora K. SCHMID
Sayfa
57–92
Yayın Tarihi
2012-08-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Zira 19. yüzyıl itibariyle Alman oryantalistler Silvestre de Sacy’den eğitim almaya

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:felsefe, matematik ve astronomi konusundaki kitabiyata yönelmiş olduğunu söyleyebiliriz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tefsir, hadis, fıkıh ve kelam gibi İslami ilimlere ve Arapça edebiyata ilgi ise daha geç döneme rastlamaktadır.2 Rudi Paret oryantalist İslam çalışmalarını 12. yüzyılda Kur’an’ın Latince’ye tercüme edilmesiyle başlatmaktadır.3 14. yüzyılda Hıristiyanlar arasında sadece Ramon Lull (ö.1315 veya 1316) Arapça çalışıp İslamî metinleri incelemiştir.4 16. ve özellikle 17. yüzyılda daha sonraları oryantalist olarak adlandırılacak olan ilim adamları yoğun bir şekilde Arapça çalışmaya başlamışlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Zira 19. yüzyıl itibariyle Alman oryantalistler Silvestre de Sacy’den eğitim almaya
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

felsefe, matematik ve astronomi konusundaki kitabiyata yönelmiş olduğunu söyleyebiliriz. Tefsir, hadis, fıkıh ve kelam gibi İslami ilimlere ve Arapça edebiyata ilgi ise daha geç döneme rastlamaktadır.2 Rudi Paret oryantalist İslam çalışmalarını 12. yüzyılda Kur’an’ın Latince’ye tercüme edilmesiyle başlatmaktadır.3 14. yüzyılda Hıristiyanlar arasında sadece Ramon Lull (ö.1315 veya 1316) Arapça çalışıp İslamî metinleri incelemiştir.4 16. ve özellikle 17. yüzyılda daha sonraları oryantalist olarak adlandırılacak olan ilim adamları yoğun bir şekilde Arapça çalışmaya başlamışlardır. Avrupa’nın İslam ve Müslümanlara olan ilgisi ve özellikle Protestan reformistlerin Eski Ahit’in anlamını keşfetmek için Kitab-ı Mukaddes’in orijinal dili olan İbraniceye önem vermeleri, bu dille ilişkili olan Aramice, Süryanice ve Arapça gibi diğer Sami dillerini de öğrenme faaliyetlerini hızlandırmıştır.5 Aynı dönemde (16. ve 17. yüzyıllarda) öncü Avrupa üniversitelerinde Arapça kürsüleri kurulmuş ve karşılaştırmalı dinler çalışmaları başlamıştır.6 noktalarından biri 1795 yılında Paris’te tamamen doğu dilleri üzerine çalışma yapan École spéciale des langues orientales vivantes’in kurulmasıdır.7 Bu okulun ikinci müdürü Antoine-Isaac Silvestre de Sacy edilmektedir. Bu dönemde İslam medeniyetinin ve dillerinin öğretilmesi üzerine özel bir müfredat hazırlanmıştır. En önemli gelişmelerden biri de Latince yazılmış Arapça gramer kitabının yerini Silvestre de Sacy tarafından yazılan Grammaire Arabe (1810) isimli Fransızca kitabın almasıdır.8 Silvestre de Sacy Alman oryantalizmiaçısından önemli bir isimdir. Zira 19. yüzyıl itibariyle Alman oryantalistler Silvestre de Sacy’den eğitim almaya

Abstract

Jacob Lassner, Jews, Christians, and the Abode of Islam (Chicago & Londra: The University of Chicago Press, 2012), ss.6-7. Rudi Paret, The Study of Arabic and Islam at German Universities: German Orientalists Since Theodor Nöldeke (Wiesbaden: Franz Steiner Verlag, 1968), s.2. Lassner, Jews, Christians, and the Abodeof Islam, s.7. Lassner, Jews, Christians, and the Abodeof Islam, ss.8-9. Lassner, Jews, Christians, and the Abodeof Islam, s.9. Rudi Paret, The Study of Arabic and Islam at German Universities, s.7. Bruce Fudge, “Qur ānic Exegesis in Medieval Islam and Modern Orientalism,” Die Welt des Islams46:2 (2006), s.128; Lassner, Jews, Christians, and the Abodeof Islam, s.10

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÖZELER, E., MARX, M., KILTZ, D., KOURIYH, Y., KOLOSKA, H., SCHMID, N. K. (2012). Corpus Coranicum projesi: Kur’an’ı Geç Antik döneme ait bir metin olarak okumak. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 53 - Sayı: 2, 57–92. https://ajindex.com/articles/490935

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Abbūd, Zuheyr Kāẓım. Et-Tenḳīb fī Tārīḫi’l-Eyzīdī el-Ḳadīm. Erbil, 2006. Adī b. Musāfir. İ tiḳādu Ehli’s-Sunne ve’l-Cemā a. Ed. Muḥammed Alī İlyās el- Advānī & İbrāhīm en-Ni me. Musul: Dāru’l-Kutub, 1975. el-Aḥmed, Sāmī Sa īd. El-Yezīdiyye: Aḥvāluhum ve Mu teḳadātuhum. Bağdat, 1971.
  2. Allison, Christine. Yezidi Sözlü Kültürü. Çev. Fahriye Adsay. İstanbul: Avesta, 2007.
  3. Aydemir, Salih. “Küresel Dünyada Küçük Dini Grupların Varoluşsal Sorunları ve Entegrasyonal Asimilasyonu: Yezidiler Örneği,” Harran Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 24 (2010), ss.7-32. Ayandan M. Nuri. Abede-i İblis Yezidî Taifesinin İtikadı Âdâtı Evsafı. İstanbul: Matbaa-i İctihad, 1328. Āzād Sa īd Sımo. El-Yezīdiyye min Ḫilāli Nuṣūṣihā el-Muḳaddese. Beyrut: el-Mektebu’l-İslāmī, 2001. el- Azzāvī, Abbās. Tārīḫu’l-Yezīdiyye ve Aṣlu Aḳīdetihim. Bağdat: Maṭba atu Baġdād, 1935.
  4. Bozan, Metin. Şeyh Adī b. Müsâfir: Hayatı Menkıbevi Kişiliği ve Yezidi İnancındaki Yeri. İstanbul: Nûbihar, 2012. Chaukeddin Issa. “Yezid b. Muaviye ve Yezidîler,” Dengê Êzîdiyan 6-7 (1997), ss.22-25.
  5. Çelik, Şakire. “Yezidilerin Yaşam Pratikleri ve Kimlik Algısı,” Mukaddime 4 (2011), ss.159-173. ed-Demlūcī, Ṣiddīḳ. el-Yezīdiyye. Musul: Maṭba atu’l-İttiḥād, 1949.
  6. Ebied, R. Y. & M. J. L. Young. “An Account of the History and Rituals of the Yazidis of Mosul,” Le Muséon: Revue d’Études Orientales 85:3-4 (1972), ss.481-522. el-Erbilī, Şerafuddīn Ebū’l-Berekāt el-Mubārek b. Aḥmed (ö.637/1239). Tārīḫu Erbil. Ed. Sāmī b. es-Seyyid Ḫammās al-Ṣaḳḳār. Bağdat: Dāru’r-Reşīd; Vizāratu’s-Seḳāfe, 1980. Êzdıyâtî. Der. Xidir Pîr Sulaymân. Dıhok: Eke, 1996.
  7. Frank, Rudolf. Scheich 'Adî der grosse Heilige der Jezīdīs. Berlin: Mayer & Müller, 1911.
  8. Furlani, Giuseppe. The Religion of the Yezidis: Religious Texts of the Yezidis. Translated from Italian by Jamshedji Maneckji Unvala. Bombay, 1940. el-Ḥasenī, Abdurrezzāḳ. el-Yezīdiyyūn fī Ḥāḍirihim ve Māḍīhim. Ṣaydā: Maṭba atu’l- İrfān, 1951. İbn Kesīr, İmāduddīn Ebū’l-Fidā İsmā īl b. Umar (ö.774/1373). El-Bidâye ve’n-Nihâye: Büyük İslam Tarihi. Çev. Mehmet Keskin. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1995. İbn Taġrīberdī, Ebū’l-Meḥāsin Cemāluddīn Yūsuf el-Atābekī (ö.874/1469). En-Nucūmu’z-Zāhire fī Mulūki Miṣr ve’l-Ḳāhire. Ed. Muḥammed Ḥasan Şemsuddīn. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l- İlmiyye, 1996.
  9. İbn Teymiyye, Taḳiyyuddīn Ebū’l- Abbās Aḥmed b. Abdulḥalīm (ö.728/1328). “El-Vaṣiyyetu’l-Kubrā,” Mecmū atu’r-Resā ili’l-Kubrā (Mısır: Maṭba atu’l- Āmira, 1323[1905]) içinde, c.1, ss.262-318. İbnu’l-Esīr, İzzuddīn E