Dergiler / Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2016 / Cilt: 57 - Sayı: 1

El-Ḥākim en-Neysābūrī’nin Şiîlikle İtham Edilmesi

Al-Ḥākim al-Naysābūrī and Allegation of Shiism Against Him

Sayfa
57–84
Yayın Tarihi
2016-04-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makale söz konusu iddialara kaynaklık eden bilgileri inceleyerek Şiîlik ithamının tarihsel olarak ne kadar yerinde olduğunu tartışmakta ve sonuç olarak bu ithamın sağlam temellere sahip olmadığını ortaya koymaktadır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hadisçiler hadis ravilerini veya hadis eseri müelliflerini çeşitli açılardan incelerler ve onların hakkında söylenenleri araştırırlar.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu tetkik sonrasında ortaya çıkan sonuca göre yaklaşım tarzlarını belirlerler.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makale söz konusu iddialara kaynaklık eden bilgileri inceleyerek Şiîlik ithamının tarihsel olarak ne kadar yerinde olduğunu tartışmakta ve sonuç olarak bu ithamın sağlam temellere sahip olmadığını ortaya koymaktadır
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Şiîlik ithamı · Rāfiḍī · el-Mustedrak

Özet

Hadisçiler hadis ravilerini veya hadis eseri müelliflerini çeşitli açılardan incelerler ve onların hakkında söylenenleri araştırırlar. Bu tetkik sonrasında ortaya çıkan sonuca göre yaklaşım tarzlarını belirlerler. Ancak bazı durumlarda ravi veya bir müellif hakkında söylenenlerin gerçek olup olmadığını tespit edemezler; ancak buna rağmen, doğruluğu tesbit edilmemiş olsa da onlar hakkında söylenenleri sonraki kuşaklara aktarırlar ve raviler hakkında bir yargının oluşmasına sebep olurlar. Hadis tarihinde yaptığı çalışmalar itibarıyla önemli bir yeri olan elḤākim en-Neysābūrī de böyle bir duruma maruz kalmıştır. Hakkında Şiîlik ithamı vardır, ancak bu iddia ispat edilememiştir. Bununla birlikte, söz konusu iddia, onun biyografisinde zikredilmektedir. Bu ise kendisi hakkında tereddütler oluşmasına ve bazı konulardaki rivayetlerine ne derece itibar edileceği hususunda kuşkular uyanmasına neden olmuştur. Bu makale söz konusu iddialara kaynaklık eden bilgileri inceleyerek Şiîlik ithamının tarihsel olarak ne kadar yerinde olduğunu tartışmakta ve sonuç olarak bu ithamın sağlam temellere sahip olmadığını ortaya koymaktadır

Abstract

Hadith scholars conduct investigations in various ways about hadith narrators as well as those who have authored a work in the field. In so doing, they try to develop an approach by examining what has been said about them. However, sometimes they fail to find out the truth of the information their research yields about the narrators. And yet scholars, by passing on the information to next generations, contribute to the formation of an ill-founded judgment in people’s mind about the narrators. Al-Ḥākim al-Naysābūrī, who has an important place in the history of hadith due to his works, has been subjected to such a situation where he was alleged to be a Shiite. Allegations of this sort were mentioned in biographical works on him. Because of these, suspicions were aroused with regard to his hadith scholarship, and thus whether or not he should be trusted in his transmissions about certain topics was called into question. This article offers an analysis of such allegations by examining historical information about al-Ḥākim and concludes that those allegations do not have solid foundations

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YILDIRIM, E. (2016). El-Ḥākim en-Neysābūrī’nin Şiîlikle İtham Edilmesi. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 57 - Sayı: 1, 57–84. https://ajindex.com/articles/490855

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. el- Acemī, Ḥasen Abdullāh. İrşādu’l-Ḥā ir ilā Ṣiḥḥati Ḥadīsi’t-Ṭā ir (http://www.h-alajmi.com/catalog.php?catid=36). el-Ācurrī, Su ālātu Ebī Ubeyd el-Ācurrī Ebā Dāvūd Suleymān b. el-Eş as̠ es-Sīcistānī. Tah. Abdul aẓīm Abdul alīm el-Bestevī. Beyrut: Mu essesetu’r-Rayyān, 1997. Aḥmed b. Ḥanbel. Min Kelāmi Aḥmed b. Ḥanbel fī İleli’l-Ḥadīs̠ ve Ma rifeti’r-Ricāl. Tah. Ṣubḥī el-Bedrī es-Sāmerrā ī. Riyad: Mektebetu’l-Ma ārif, 1409. Aksu, Ali. “Kerbela Literatürü,” Alim Yıldız (ed.), Çeşitli Yönleriyle Kerbela, 3 c. (Sivas: Asitan Yayıncılık, 2010) içinde, c.2, ss.341-376. el- Amīdī, S̱āmir Hāşim Ḥabīb. “Tārīḫu’l-Ḥadīs̠ ve Ulūmihi,” Turās̠ unā 47-48 (1417 H) ss.194-267. el-Bābulī, Ebū’l-Faḍl Hāfiẓyān. Rasā il fī Dirāyeti’l-Ḥadīs̠. 2 c. Kum: Dāru’l-Had, 1424. Bulliet, Richard W. The Patricians of Nishapur: A Study in Medieval Islamic Social History. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1972. el-Elbānī, Muḥammed Nāṣiruddīn. Silsiletu’l-Eḥādīs̠ i’ṣ-Ṣaḥīḥa ve Şey min Fiḳhihā ve Fevā idihā. 4 c. Riyad, 1991. el-Emīn, Seyyid Muḥsin. A yānu’ş-Şī a. Hzr. Ḥasen el-Emīn. 11 c. Beyrut: Dāru’t-Ta āruf li’l-Matb āt, 1983.
  2. Güngör, Şeyma. “Maktel-i Hüseyin,” TDV İslam Ansiklopedisi, c.27, ss.456-457. el-Ḥākim en-Neysābūrī, Muḥammed b. Abdullah. Feḍā ilu Fāṭimetu’z-Zehra. Tah. Alī Riḍā b. Abdullāh b. Alī Riḍā. Kahire: Dāru’l-Fur ān, 2008. ----------. Kitābu Ma rifeti Ulūmi’l-Ḥadīs. Tah. Mu aẓẓam Ḥuseyn. Medine: el-Mektebetu’l- İlmiyye, 1977. ----------. el-Medḫal ilā Kitābi’l-İklīl. Tah. Fu ād Abdulmun im Aḥmed. İskenderiye: Dāru’d-Da ve, tsz. ----------. el-Medḫal ilā’ṣ-Ṣaḥīḥ. Tah. Rabī Hādī Umeyr el-Medḫalī. Beyrut: Mu essesetu’r-Risāle, 1984. ----------. el-Mustedrak alā’ṣ-Ṣaḥīḥayn. Tah. Muṣṭafā Abdulḳādir Aṭā, 4 c. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l- İlmiyye, 1990. ----------. Tārīḫu Neysābūr Ṭabaḳātu Şuyūḫi’l-Ḥākim. Tah. Māzin b. Abdurraḥmān el-Buhṣālī el-Beyrūtī. Beyrut: Dāru’l-Beşā iri’l-İslāmiyye, 2006. el-Ḫaṭīb el-Baġdādī, Ebū Bekr Aḥmed b. Alī. Tārīḫu Baġdād. 19 c. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l- İlmiyye, tsz. İbn Asākir, Ebū’l-Ḳāsim Alī b. Ḥasen. Tārīḫu Medīneti Dimeşḳ. Tah. Ebū Sa īd el-Amravī. 80 c. Beyrut: Dāru’l-Fikr, 1995-2000. İbn Ebī Ḥātim, Abdurraḥmān b. Muḥammed b. Ebī Ḥātim er-Rāzī. Kitābu’l-Cerḥ ve’t-Ta dīl. 9 c. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l- İlmiyye, 1952. İbn Ḥacer el- Asḳalānī, Aḥmed b. Alī. Lisānu’l-Mīzān. 6 c. Beyrut: Mu essesetu’l-A lemī li’l-Maṭbū āt, 1986. ----------. Ta cīlu’l-Menfa a bi-Zevā idi Ricāli’l-E immeti’l-Erba a. Tah. İkrāmullāh İmdādu’l-Ḥaḳḳ. 2 c. Beyru