Dergiler / Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 58 - Sayı: 1

Kamu Hukuku-Özel Hukuk Ayrımı ve İslamî Cezalar

Punishments in Islam with Regard to Public and Private Laws

Sayfa
185–203
Yayın Tarihi
2017-04-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makalede İslâmî cezalar kamu hukuku-özel-hukuk ayrımı açısından ele alınmakta, hayata ve vücut bütünlüğüne karşı işlenen suçlar ile had ve ta‘zîr cezaları bağlamında; af, uzlaşma, (sulh) ceza belirleme hak ve yetkisi tartışma konusu yapılmaktadır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede, İslâmî cezalar kamu-hukuku özel-hukuk ayrımı açısından incelenmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Buna göre işlenen suç, aynı zamanda kamu düzenine yönelik bir ihlal olarak değerlendirilmiş ve cezalandırmada mağdur kadar devletin de hak sahibi olması gerektiği ileri sürülmüştür.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede İslâmî cezalar kamu hukuku-özel-hukuk ayrımı açısından ele alınmakta, hayata ve vücut bütünlüğüne karşı işlenen suçlar ile had ve ta‘zîr cezaları bağlamında; af, uzlaşma, (sulh) ceza belirleme hak ve yetkisi tartışma konusu yapılmaktadır
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İslam ceza hukuku · ceza · kamu hukuku

Özet

Bu makalede, İslâmî cezalar kamu-hukuku özel-hukuk ayrımı açısından incelenmektedir. Erken dönemlerde suçlu ile mağdur arasında bir ilişki olarak algılanan cezalandırma olgusunun, zamanla devleti de ilgilendiren bir meseleye dönüşmesi, hukuk tarihinde kamu hukuku-özel hukuk ayrımını ortaya çıkarmıştır. Makale öncelikle cezalandırmanın kamu adına devlete tanınan bir hak olarak kabul görmesinin tarihi gelişimine dair bilgi vermekte ve ardından suçun her halükarda kamu düzenine karşı işlenmiş olarak kabul edilmesi sebebiyle, cezalandırma hakkının devlete ait olduğu şeklindeki anlayış, İslam ceza nazariyesi ile karşılaştırılmaktadır. Buna göre işlenen suç, aynı zamanda kamu düzenine yönelik bir ihlal olarak değerlendirilmiş ve cezalandırmada mağdur kadar devletin de hak sahibi olması gerektiği ileri sürülmüştür. İslam Ceza Hukukunun genel sistematiği ve işleyiş biçimine yakından bakıldığında, bu ayrımın yansımalarını özellikle Allah hakkı (ḥuḳūḳullāh) ve kişisel haklar (ḥuḳūḳu’l- ibād) ayrımında gözlemlemek mümkündür. Bu makalede İslâmî cezalar kamu hukuku-özel-hukuk ayrımı açısından ele alınmakta, hayata ve vücut bütünlüğüne karşı işlenen suçlar ile had ve ta‘zîr cezaları bağlamında; af, uzlaşma, (sulh) ceza belirleme hak ve yetkisi tartışma konusu yapılmaktadır

Abstract

This article offers an assessment of punishments in Islamic penal law with regard to public and private laws. The phenomenon of punishment that was originally conceived to be a relation between the offender and the victim has evolved over time to be an issue involving the state, which eventually led to the differentiation between the public law and the private law in the history of law. Here I make brief presentation of the historical development resulting in the acceptance of punishment as a right of the state in the name of the public and then compare this conception of punishment with the Islamic punishment theory. Due to the conception that all crimes are actually committed against the public order, the state too must have the right to inflict punishment along with the victim. The influence of Islamic penal law regarding this division is observable in the discourse of “God’s rights” (ḥuqūqullāh) and “personal rights” (ḥuqūq’ul- ibād). I dinally analyze the crimes against life and physical integrity in terms of the hudud and ta zīr punishments, reconciliation, the right/authority of determining the punishment

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERDOĞAN, S. (2017). Kamu Hukuku-Özel Hukuk Ayrımı ve İslamî Cezalar. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 58 - Sayı: 1, 185–203. https://ajindex.com/articles/490844

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Aktan, Hamza. “Kazf,” Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA), c. 25, ss.148-149. Āmir, Abdulazīz Mūsā. et-Tazīr fī’ş-Şerīati’l-İslāmiyye. 4. bsk. Kahire: Dāru’lFikri’l-Arabī, 1389/1969.
  2. Artuk, Mehmet Emin, Caner Yenidünya, Ahmet Gökçen. Ceza Hukuku Genel Hükümler. 5. bsk. Ankara: Turhan Kitapevi, 2011. el-Avvā, Muḥammed Selīm. Fī Uṣūli’n-Niẓāmi’l-Cināī’l-İslāmī. Kahire: Nehḍatu Miṣr, 2006.
  3. Bardakoğlu, Ali. “Hak,” Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA), c.15, ss.139-151. ----------. “Had,” Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA), c.14, ss.547-551. ----------. “Hapis,” Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA), c.16, ss.54-64.
  4. Başoğlu, Tuncay. “Ta‘zîr,” Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA), c.40, ss.198-202. Behnesī, Aḥmed Fetḥī. el-Ḳiṣāṣ fī’l-Fiḳhi’l-İslāmī. 5. bsk. Beyrut: Dāru’ş-Şurūḳ, 1989.
  5. Bilge, Necip. Hukukun Başlangıcı, Hukukun Temel Kavramları ve Kurumları. 14. bsk. Ankara: Turhan Kitabevi, 2000.
  6. Bilmen, Ömer Nasûhî. Hukûku İslâmiyye ve Istılâhât-ı Fıkhiyye Kâmusu. 8 c. İstanbul: Bilmen Yayınevi, tsz. el-Buḫārī, Alāuddīn Abdulazīz b. Aḥmed. Keşfu’l-Esrār an Uṣūli Faḫri’l-İslām el-Bezdevī. 4 c. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1418/1997. el-Buḫārī, Muḥammed b. İsmāīl. el-Cāmiu’ṣ-Ṣaḥīḥ. Tah. Muḥammed Fuād Abdulbāḳī, Muḥibbuddīn el-Ḫaṭīb, Ḳāḍī Muḥyiddīn el-Ḫaṭīb. 4 c. Kahire: el-Matbaatu’s-Selefiyye, 1400. Cād, el-Ḥuseynī Suleymān. el-Uḳūbātu’l-Bedeniyye fī’l-Fiḳhi’l-İslāmī. Kahire & Beyrut: Dāru’ş-Şurūḳ, 1991. el-Cezīrī, Abdurraḥmān. Kitābu’l-Fiḳh alā’l-Mez̠āhibi’l-Erbaa. 5 c. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1404/1984.
  7. Cin, Halil & Ahmed Akgündüz. Türk Hukuk Tarihi. 2 c. İstanbul: Osmanlı Araştırmaları Vakfı Yayınları, 1995.
  8. Dağcı, Şamil. “Kısas,” TDV İslam Ansiklopedisi (DİA), c.25, ss.488-495.
  9. Dalgın, Nihat. “İslâm Ceza Hukukunda Mahkeme Kararı Sonrası Cezaların Düşmesi,” Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi 10 (1998), ss.171-206. ed-Derdr, Ebū’l-Berakāt Aḥmed b. Muḥammed b. Aḥmed. eş-Şerḥu’ṣ-Ṣaġīr alā Aḳrabi’l-Mesālik ilā Mez̠hebi’l-İmām Mālik. Tah. Muṣṭafā Kemāl Vaṣfī. 4 c. Kahire: Dāru’l-Meārif, 1986. ed-Dusūḳī, Şemsuddīn Muḥammed Arafa. Ḥāşiyetu’d-Dusūḳī alā’ş-Şerḥi’l-Kebīr (Şerḥu Minaḥi’l-Celīl ile birlikte) 4 c. Kahire: Dāru İḥyāi Kutubi’lArabiyye, tsz. Ebū Dāvūd, Suleymān b. el-Eşas̠ es-Sicistānī. Sunen. 5 c. Beyrut: Dāru İbn Ḥazm, 1418/1997. Ebū Zehra, Muḥammed. el-Uḳūbe: el-Cerīme ve’l-Uḳūbe fī’l-Fiḳhi’l-İslāmī. Kahire: Dāru’l-Fikri’l-Arabī, tsz. Gözler, Kemal. Hukuka Giriş. Bursa: Ekin Kitapevi Yayınları, 1998. ---------