KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 59 - Sayı: 2

Şāfiʿī Fıkıh Usûlünde Mustefīḍ Ḫaber

MUSTAFĪḌ REPORTS IN SHĀFIʿĪ LEGAL THEORY

Davut Eşit
Sayfa
65–81
Yayın Tarihi
2018-11-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Netice olarak Şāfiʿīlerin mustefīḍ ḫaber ile ilgili tartışmalarının onları, Ḥanefīlerin üçlü haber taksimine yaklaştırdığını ve aradaki farklılıkları minimize ettiğini söylemek gerekir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Genel kabule göre Ḥanefīler dışında kalan fukahanın çoğunluğu Hz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ancak Şāfiʿī fıkıh usûlünde mutevātir ve āḥād dışında mustefīḍ ḫaber ile ilgili tartışmalar yer almaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Netice olarak Şāfiʿīlerin mustefīḍ ḫaber ile ilgili tartışmalarının onları, Ḥanefīlerin üçlü haber taksimine yaklaştırdığını ve aradaki farklılıkları minimize ettiğini söylemek gerekir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Ḫaber · Mutevātir · Mustefīḍ

Özet

Genel kabule göre Ḥanefīler dışında kalan fukahanın çoğunluğu Hz. Peygamber’den nakledilen haberleri rivayet yoğunluğu açısından mutevātir ve āḥād olmak üzere iki kısma ayırmaktadır. Ḥanefīler ise mutevātir ve āḥād dışında meşhūr ḫaberin varlığını kabul etmektedir. Ancak Şāfiʿī fıkıh usûlünde mutevātir ve āḥād dışında mustefīḍ ḫaber ile ilgili tartışmalar yer almaktadır. İşte bu çalışma Şāfiʿī fıkıh usûlünde mustefīḍ ḫaberin varlığına, kabulüne, bilgi değerine, Ḥanefī usûlündeki meşhūr ḫaberle benzerliğine-farklılığına ve mutevātir-āḥād ḫaberle kategorik ilişkisine dair tartışmalara değinmektedir. Netice olarak Şāfiʿīlerin mustefīḍ ḫaber ile ilgili tartışmalarının onları, Ḥanefīlerin üçlü haber taksimine yaklaştırdığını ve aradaki farklılıkları minimize ettiğini söylemek gerekir.

Abstract

It is generally accepted that the majority of the fuqahāʾ (legal experts), except for the Ḥanafī school, divide the reports from the Prophet, with regard to the number of transmitters, into two parts: al-mutawātir and al-āḥād. Ḥanafīs, on the other hand, accept, beside these two, a third category in between: al-mashhūr. However, contrary to this widely accepted view, we see that Shāfiʿī uṣūl al-fiqh (legal theory) tradition contains discussions about mustafīḍ reports along with al-mutawātir and al-āḥād. This study deals with discussions about the presence, acceptance and epistemological value of mustafīḍ reports in the Shāfiʿī legal theory. Furthermore, al-mustafīḍ’s similarity or dissimilarity to the Ḥanafīs’ al-mashhūr and its categorical relations with the mutawātir and āḥād reports will also be examined. We may argue that discussions of Shāfiʿī’s on mustafīḍ reports have eventually approximated their position to the Ḥanafīs’ tripartite division of reports and minimized the differences between the two schools.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Eşit, D. (2018). Şāfiʿī Fıkıh Usûlünde Mustefīḍ Ḫaber. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 59 - Sayı: 2, 65–81. https://ajindex.com/articles/490796

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Aktepe, İshak Emin. “İmâm Şâfiî’nin Sünnet Anlayışı,” M. Mahfuz Söylemez (ed.), Gelenekselci ve Modernist Paradigmalar Kıskacında İmam Şâfiî (Ankara: Araştırma Yayınları, 2014) içinde, ss.161-183. el-Āmidī, Ebū’l-Ḥasen Seyfuddīn ʿAlī b. Muḥammed b. Sālim es̠-S̠aʿlebī. el-İḥkām fī Uṣūli’l-Aḥkām. Tah. ʿAbdurrazzāḳ ʿAfīfī. Beyrut ve Dimeşḳ: el-Mektebu’lİslāmī, 1402. Apaydın, H. Yunus. “Meşhur,” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (DİA), c.29, ss.368-371.
  2. Apaydın, H. Yunus. “Haber-i Vâhid,” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (DİA), c.14, ss.355-363.
  3. Apaydın, H. Yunus. “Mütevâtir,” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (DİA), c.32, ss.208- 211. el-ʿAṭṭār, Ḥasen b. Muḥammed b. Maḥmūd eş-Şāfiʿī. Ḥāşiyetu’l-ʿAṭṭār ʿalā Şerḥi’l-Celāl el-Maḥallī ʿalā Cemʿi’l-Cevāmiʿ. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l-ʿİlmiyye, tsz. el-Baġdādī, Ebū Manṣūr ʿAbdulḳāhir b. Ṭāhir b. Muḥammed et-Temīmī el-İsferāyīnī. el-Farḳ beyne’l-Firaḳ ve Beyānu’l-Firḳati’n-Nāciye. Beyrut: Dāru’l-Āfāḳi’lCedīde, 1997.
  4. Bedir, Murteza. Fıkıh, Mezhep ve Sünnet: Hanefî Fıkıh Teorisinde Peygamberin Otoritesi. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2002. el-Buḫārī, ʿAlāʾuddīn ʿAbdulʿazīz b. Aḥmed b. Muḥammed. Keşfu’l-Esrār ʿan Uṣūli Faḫri’l-İslām el-Bezdevī. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l-ʿİlmiyye, 1418/1997. el-Enṣārī, Ebū Yaḥyā Zekeriyyā b. Muḥammed b. Aḥmed b. Zekeriyyā es-Suneykī. Ġāyetu’l-Vuṣūl fī Şerḥi Lubbi’l-Uṣūl. Kahire: Dāru’l-Kutubi’l-ʿArabiyyeti’lKubrā, tsz. el-Ġazālī, Ebū Ḥāmid Muḥammed b. Muḥammed. el-Menḫūl min Taʿlīḳāti’l-Uṣūl. Tah. Muḥammed Ḥasen Hītū. Beyrut: Dāru’l-Fikri’l-Muʿāṣır; Dimeşḳ: Dāru’l-Fikr, 1419/1998. el-Ġazālī. “Fayṣalatu’t-Tefriḳa [beyne’l-İslām ve’n-Zendeḳa],” Mecmūʿatu’r-Rasāʾil elİmām el-Ġazālī (Beyrut: Dāru’l-Kutubi’l-ʿİlmiyye, 2011) içinde, ss.75-99.
  5. Güler, Zekeriya. “Müstefîz,” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (DİA), c.32, ss.135-136.
  6. Gündüz, Mehmet Sadık. “İsâ b. Ebân’ın Sünnet Anlayışı,” Yüksek Lisans tezi, Fatih Üniversitesi, İstanbul, 2015. el-Ḫaṭīb el-Baġdādī, Ebū Bekr Aḥmed b. ʿAlī b. S̠ābit b. Aḥmed b. Mehdī. el-Faḳīh ve’lMutefaḳḳih. Tah. Ebū ʿAbdirraḥmān ʿĀdil b. Yūsuf el-ʿAzāzī. Riyad: Dāru İbni’l-Cevzī, 1421/2000. İbn Emīri’l-Ḥācc el-Ḥalebī, Ebū ʿAbdillāh Şemsuddīn Muḥammed b. Muḥammed b. Muḥammed İbnu’l-Muvaḳḳıt. et-Taḳrīr ve’t-Taḥbīr. Beyrut: Dāru’l-Kutubi’lʿİlmiyye, 1403/1993. İbn Fūrak, Ebū Bekr Muḥammed b. el-Ḥuseyn el-İṣbahānī. Muşkilu’l-Ḥadīs̠ ve Beyānuh. Tah. Mūsā Muḥammed ʿAlī. Beyrut: ʿĀlemu’l-Kutub, 1405/1985. İmāmu’l-Ḥarameyn el-Cuveynī, Ebū’l-Meʿālī Ru