Dergiler / Dergiabant / 2022 / Cilt: 10 - Sayı: 1

Cihadî Selefîlik Bağlamında Neo-selefîliğe Eleştirel Yaklaşım

Critical Approach to Neo-salafism in the Context of Jihādī Salafism

Sayfa
71–94
Yayın Tarihi
2022-05-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu tutumları ile hem Müslümanların genel inanç yapısını hem de İslâm’ın hoşgörü, esenlik, tebliğ ve davet metodunu zedeleyecek duruma gelmişlerdir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Selefîlik tarihi süreç içerisinde çeşitli merhalelerde değerlendirilmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Hanbel (öl. 241/855)’in de içinde yer aldığı muhaddisler başı çekmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu tutumları ile hem Müslümanların genel inanç yapısını hem de İslâm’ın hoşgörü, esenlik, tebliğ ve davet metodunu zedeleyecek duruma gelmişlerdir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kelâm · İslâm İnancı · Neo-selefîlik

Özet

Selefîlik tarihi süreç içerisinde çeşitli merhalelerde değerlendirilmektedir. Selefî yaklaşım Müslümanların ilk üç neslini içine aldığı görüşü öne çıkmaktadır. Burada Ahmed b. Muhammed b. Hanbel (öl. 241/855)’in de içinde yer aldığı muhaddisler başı çekmektedir. Selefîlik ise bu ilk Selefî nesli takip ettiğini söyleyen İbn Teymiyye (öl. 728/1328) ve İbn Kayyım el-Cevziyye (öl. 751/1350) ile sistemleşen bir düşünce metodudur. Daha sonra 18. yüzyılda Muhammed b. Abdülvehhâb (öl. 1202/1792) ile Selefîlik yeniden gündeme gelmiştir. 19. yüzyıldan itibaren İslâm’ın ve Müslümanların yeniden özüne dönüp ayağa kalkması ve ilerlemesi için girişilen gayretler de yeni/Neo-selefîlik diye isimlendirilmiştir. Kendisini Selefîlik içerisine konumlandıranlardan biri de Cihadî Selefîlik olup bu da kendi arasında birçok gruptan oluşmaktadır. Cihadî Selefîlik özellikle Müslümanlara tekfîr ve şirk isnadında bulunma, kendi doğrularını başkalarına zorla kabul ettirme çabaları, şiddeti bir yöntem kabul etme bakımından eleştirilmiş ve Selefîlik çizgilerinin neliğinin sorgulanmasına yol açmıştır. Bu tutumları ile hem Müslümanların genel inanç yapısını hem de İslâm’ın hoşgörü, esenlik, tebliğ ve davet metodunu zedeleyecek duruma gelmişlerdir.

Abstract

Salafism has been evaluated at various stages in the historical process. The view that the Salafī approach includes Muslims, especially the first three generations, is generally accepted. Here Aḥmad b. Muḥammad b. Ḥanbal (died 241/855), the muḥaddiths, in which he was included, lead. Salafism, on the other hand, is a method of thought that systematized with Ibn Taymiyya (d. 728/1328) and Ibn Qayyim al-Jawziyya (d. 751/1350), who said that they followed this first Salafī generation. Later, in the 18th century, Muḥammad b. ʿAbd al-Wahhāb (d. 1202/1792) Salafism came to the fore again. Since the 19th century, the efforts made for Islam and Muslims to return to their essence, stand up and progress, have been named as Neo-salafism. One of those who positioned itself in Salafism is Jihādī Salafism, which consists of many groups among itself. Jihādī Salafism has been criticized in terms of accepting violence as a method, especially attributing Muslims to takfīr and shirk and to impose their own truth on others and has led to the questioning of the nature of Salafism's lines. With these attitudes, they have come to a situation that will damage both the general belief structure of Muslims and the tolerance, well-being, notification and invitation method of Islam.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TAŞDELEN, M. (2022). Cihadî Selefîlik Bağlamında Neo-selefîliğe Eleştirel Yaklaşım. Dergiabant, Cilt: 10 - Sayı: 1, 71–94. https://ajindex.com/articles/484686

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Abubaker, Serkan Selman. Işid’in İdeolojisi: “Cihadi Selefilik”, Lectio Socialis, 4/2 (2020), 97-112.
  2. Akbulut, Ahmet. “Selefîliğin Teolojik ve Düşünsel Temelleri”. Tarihte ve Günümüzde Selefîlik Sempozyumu. ed. Ahmet Kavas. 113-134. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2014.
  3. Akçalı, Yusuf. Modern Selefîlik’in Gelişimi, Orta Doğuda Devlet-Altı Gruplar - Örgüt, Mezhep, Etnisite. ed. Erkan Ertosun. Ankara: Akçağ Yayınları, 2015.
  4. Akdoğan, İsmail - Kalaycı, Rıdvan. “Suudi Arabistan’da İhyacı Hareketler Olarak Sahve ve Vehhabilik”. Türkiye Ortadoğu Çalışmaları Dergisi 1/1 (2014), 171-173.
  5. Akgün, Ali. Cihâdî Selefîliğin Kur’an Yorumu ve Eleştirisi -Cihad Âyetleri Çerçevesinde-. Kırklareli: Kırklareli Üniversitesi,
  6. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2019.
  7. Akgün, Birol - Bozbaş Gökhan. “Arap Dünyasında Siyasi Selefîzm ve Mısır Örneği”. Akademik Ortadoğu Dergisi 14 (2013), 2-38.
  8. Akoğlu, Muharrem, Mihne Hadiseleri ve Mu’tezile’nin Tarihi Seyrine Etkisi. Kayseri: Erciyes Üniversitesi,
  9. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2001.
  10. Ammare, Muhammed. es-Selefîyye. Tunus: Dâru’l-Meârif, ts. Apak, Adem. “İslâm Tarihi Boyunca Selef ve Selefîlik Kavramlarının Anlam Serüveni”. Tarihte ve Günümzde Selefîlik Sempozyumu. ed. Ahmet Kavas. 39-50. İstanbul: Ensâr Neşriyat, 2014.
  11. Apak, Adem. “İslâm Tarihi Boyunca Selef ve Selefîlik”. İslamtarihi.net Erişim 08 Temmuz 2021. http://www.İslâmtarihi.net/2017/02/
  12. Ateş, Davut. İslam Köktenciliği, Akademik Ortadoğu 3/2 (2009), 63-96.
  13. Aydın, Mustafa. Neo-Selefîlik Ekolünün Hadis-Sünnet Anlayışı (Reşîd Rızâ Örneği). Adana: Çukurova Üniversitesi,
  14. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2018. Azzâm, Abdullah. Emperyalist İşgallere Karşı Topraklarımızı Savunmak. çev. Salih Barlak. İstanbul: Ravza Yayınları, 2011. Azzâm, Abdullah. Cihâd Ahkâmı. çev. Mustafa Özel - Yücel Şimşek. İstanbul: Vera Yayınları, 2006.
  15. Baktır, Mehmet. “Mütekaddimun Seleffiyye ve Metod Anlayışı”. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 8 (2004), 25-48.
  16. Bal, Seval. Çağdaş İslam Düşüncesinde Öze Dönüş (Yeni Selefilik Bağlamında). İzmir:
  17. Dokuz Eylül Üniversitesi,
  18. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2019.
  19. Beyazyüz, Murat vd. “Fundamentalizmin Psikolojisi, Avrasya Dünyası 13/3 (2007), 355-384. Beycûri, Burhanedin İbrahim el-Cîzâvî. Cevheretü’t-tevḥîd. thk. Ali Cumʿa. Mısır: Dâru’s-Selam, ts. Biçer, Ramazan. “Ortadoğu’da Dini Söylemli Dışlayıcı Unsurlar”, Yeni Türkiye 6/87 (2016), 402-417.
  20. Biçer, Ramazan. “Fundamentalizm”, researchgate.net. Erişim 14 Mart