Dergiler / Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2014 / Cilt: 18 - Sayı: 2

HANEFÎLERİN CUMA NAMAZINI DEVLET BAŞKANI VEYA İZİN VERDİĞİ KİMSELERİN KILDIRMASI ŞARTIYLA KAYITLAMASINA USÛLÎ BİR BAKIŞ

A Methodological Glimpse to Allocation of Friday Prayer with The Condition of Head of State or The Men Who He Allows to Perform it by Hanafit Scholors

Sayfa
207–240
Yayın Tarihi
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Hanefî mezhebi imamları Cuma namazını devlet başkanı veya izin ver- diği kimselerin kıldırması halinde sahih aksi halde sahih olmayacağını; budurumda onun yerine öğle namazının kılınması gerektiğini söylemişlerdir.Biz bu çalışmada devlet başkanı şartının dayandığı delillerin Hanefî fıkıhusulü açısından Kuranın mutlak ve umumi hükmünü takyid ve tahsisedecek nitelikte olup olmadığını ele alacağız

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Allah Teâla Cuma namazını mutlak ve umûmî olarak emretmiş, Hz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Pey- gamber de sözlü ve fiili sünneti ile onun kimlere farz olduğunu ve nasıl kı- lınacağını beyan etmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Hanefî mezhebi imamları Cuma namazını devlet başkanı veya izin ver- diği kimselerin kıldırması halinde sahih aksi halde sahih olmayacağını; budurumda onun yerine öğle namazının kılınması gerektiğini söylemişlerdir.Biz bu çalışmada devlet başkanı şartının dayandığı delillerin Hanefî fıkıhusulü açısından Kuranın mutlak ve umumi hükmünü takyid ve tahsisedecek nitelikte olup olmadığını ele alacağız
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Allah Teâla Cuma namazını mutlak ve umûmî olarak emretmiş, Hz. Pey- gamber de sözlü ve fiili sünneti ile onun kimlere farz olduğunu ve nasıl kı- lınacağını beyan etmiştir. Mezheb imamları Cuma namazının vücubu vesıhhati konusunda birtakım şartlar ileri sürmüşlerdir. Birinci gruba girenşartlar üzerinde ittifak edilirken ikinci gruptaki şartlar konusunda âlimlerarasında ihtilaf bulunmaktadır. Sonucu bakımından, üzerinde ihtilaf edilenşartların en önemlisi Hanefîler tarafından ileri sürülen devlet başkanı şartı- dır. Hanefî mezhebi imamları Cuma namazını devlet başkanı veya izin ver- diği kimselerin kıldırması halinde sahih aksi halde sahih olmayacağını; budurumda onun yerine öğle namazının kılınması gerektiğini söylemişlerdir.Biz bu çalışmada devlet başkanı şartının dayandığı delillerin Hanefî fıkıhusulü açısından Kuranın mutlak ve umumi hükmünü takyid ve tahsisedecek nitelikte olup olmadığını ele alacağız

Abstract

Allah the Almighty ordered Friday prayer with an absolute and public sta- tement, The Prophet Muhammed, too, declared it whom is obliged to and how to be performed by his actual and oral tradition. Sectarian Imams sug- gested a number of conditions for the obligation and authenticity of Fridayprayer. While it has been allied on the terms in the first category, there aredisputes among scholars about the conditions in the second group. In termsof its result, the most important of the conditions which are disputed, is thecondition of the head of state set forth by Hanafits. Hanafi sect Imams saidthat Friday prayer is accepted as authentic if the head of state performes itor who he would allow to perform, otherwise it will not be authentic, in thiscase, noon prayers should be performed instead of it. In this study, we willdiscuss whether the evidences which the condition of the president basedon have the qualification to allocate and restrict the absolute and the publicdecision of Quran in terms of Hanafıt s usul al-fiqh.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇETİNTAŞ, R. (2022). HANEFÎLERİN CUMA NAMAZINI DEVLET BAŞKANI VEYA İZİN VERDİĞİ KİMSELERİN KILDIRMASI ŞARTIYLA KAYITLAMASINA USÛLÎ BİR BAKIŞ. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 2, 207–240. https://ajindex.com/articles/480982

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (5)

  1. Abd b. Humeyd, Humeyd b. Nasr Ebû Muhammed, Müsned-i Abd b. Humeyd (thk.Subhî el-Bedrî es-Sâmerrâî-Mahmud Muhammed Halîl es-Saîdî), Kahire, 1988.
  2. Ahmed Cevdet, Mecelle, (nşr. Ali Himmet Berki), İstanbul, 1982. Ahmed-Muhammed Şakir, el-Bâisü'l-hasîs şerhu muhtasarı Ulumi'l-hadîs, Beyrut, 1983. Aʻzamî, Muhammed Mustafa, Studies in Hadith Methodology and Literature, İndiana, 1977. Âzımâdî, Ebü't-Tayyib Muhammed Şemsü'l-hak, et-Tahkîkâtü'l-ûlâ bi isbâti farziyyet'il-Cum'a fî'l-kurâ, Pakistan, 1988. Bağdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Ali, el-Kifâye fî ilmi'r-rivâye, Beyrut, 1986. Beyhâkî,Ebû Bekr Ahmed b. Hüseyin b. Ali, es-Sünen'ül-Kübrâ, Dâru'l-fikr, ts. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, et-Târîhu'l-kebîr, Beyrut, ts. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, ed-Duafâu's-sağîr, Beyrut, 1986. Buhârî, Alâuddin Abdülaziz b. Ahmed, Keşfü'l-esrâr an Usuli'l-Pezdevî, Kahire, ts. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Ali er-Râzî, Muhatasaru ihtilafi'l-ulema (thk. Abdullah Nezir Ahmed), Beyrut, 1995. Cessâs, el-Fusûl fî'l-usûl (thk. Acil Câsim en-Neşmî), Kuveyt, 1994. Cessâs, Ahkâmü'l-Kur'an, Beyrut, 1986.
  3. Cevziyye, İbn Kayyım Şemsüddin Ebû Abdillah Muhammed b. Ebî Bekr, İ'lâmü'l-muvakkıîn (thk. M. Muhyiddin Abdülhamid), Beyrut, 1977. Cüzcânî, Ebû İshak İbrahim b. Yaʻkûb, Ahvâlü'r-ricâl (thk. S. Subhî el-Bedrî es-Samarrâî), Beyrut, 1985.
  4. Dönmez, İ. Kâfi, "Sedd-i zerâiʻ", DİA, İstanbul, 2009, XXXVI, 277. Ebû Yaʻlâ, Ahmed b. Ali b. el-Müsennâ, Müsnedü Ebî Yaʻlâ (thk. Hüseyin Selim Esed), Dimeşk, 1984. Ebû Zehra, Ebû Hanîfe, Hayâtuhû ve asruhû -ârâuhû ve fıkhuhû, Beyrut, 1991. Ebû Zehrâ, Muhammed, Usulü'l-fıkh, Dâru'l-fikri'l-Arabî, ts. Heysemî, Nureddin Ali b. Ebî Bekr, Mecmâu'z-zevâid, Beyrut, 1412. İbn Abdilber, Ebû Ömer Cemalüddin Yusuf b. Abdillah b. Muhammed, Câmiu beyâni'l-ilm ve fazlih, Riyad, 1994. İbn Âbidîn, Hâşiyetü Reddi'l-Muhtâr, İstanbul, 1984. İbnü'l-Cevzî, Cemâlüddin Ebü'l-Ferec Abdurrahman b. Ali, ed-Duafâu ve'1-metrûkîn, (thk. Ebü'l-Fidâ Abdullah el-Gâdî), Beyrut, 1986. İbn Ebî Hâtim, Abdurrahmân b. Muhammed b. İdrîs er-Râzî, Kitâbü'l-cerh ve't-taʻdîl, Beyrut, 1992. İbn Ebî Şeybe, Ebû Bekr Abdullah b. Muhammed, el-Musannef, Beyrut, 1989.
  5. İbn Hacer, Ahmed b. Ali b. Hacer el-Askalânî, Tehzîbü't-tehzîb, Beyrut, 1991 İbn Hacer, et-Telhîsü'l-habîr fî tahrîc'ir-Râfî'il-kebîr, Dâru'l-fikr, ts. İbn Hacer, el-Kâfî'ş-şâf fî tahrîc-i ehâdîs 'il-Keşşâf, (Bu eser, Zemahşerî'nin Keşşâf'ı ile birlikte basılıdır.), Beyrut, ts. İbn Hazm, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed b. Saîd, el-Muhal