Dergiler / Bağbahçe Bilim Dergisi / 2022 / Cilt: 9 - Sayı: 1

Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri

Monocotile Petaloid Geophytes of Bayburt (Turkey)

Sayfa
14–33
Yayın Tarihi
2022-04-29
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca 20 takson Bayburt için yeni kayıt olarak verilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada, 2019–2021 yılları arasında Bayburt ilinden tespit edilen 10 familyanın 26 cinsine ait 94 monokotil petaloid takson verilmiştir. 94 taksonun 24’ü (%26) endemiktir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tespit edilen taksonların fitocoğrafik bölgelere göre dağılımları şöyledir; %43 İran- Turan, %23 Avrupa-Sibirya, %8 Akdeniz fitocoğrafik bölge elementleri ve %26 çok bölgeli ya da bölgesi bilinmeyenler şeklindedir.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca 20 takson Bayburt için yeni kayıt olarak verilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2019–2021 Verileri
⚙️Değişkenler:Bayburt · Geofit · Flora

Özet

Bu çalışmada, 2019–2021 yılları arasında Bayburt ilinden tespit edilen 10 familyanın 26 cinsine ait 94 monokotil petaloid takson verilmiştir. 94 taksonun 24’ü (%26) endemiktir. Tespit edilen taksonların fitocoğrafik bölgelere göre dağılımları şöyledir; %43 İran- Turan, %23 Avrupa-Sibirya, %8 Akdeniz fitocoğrafik bölge elementleri ve %26 çok bölgeli ya da bölgesi bilinmeyenler şeklindedir. Araştırma alanındaki yaygınlık oranlarına bakıldığında; %25 ile en fazla takson sayısına sahip olan Amaryllidaceae, %23 ile Asparagaceae, %15 ile Iridace, %14 ile Liliaceae ve Orchidaceae, %6 ile Colchicaceae, %1 ile Asphodelaceae, Araceae, Melanthiaceae ve Alismataceae’dir. 23 takson sayısı ile (%25) Allium en yaygın cinstir. Taksonların %65’i soğanlı, %17’si kormlu, %14’ü yumrulu ve %4’ü ise rizomludur. Mevsimsel çiçeklenme periyoduna göre taksonların %93’ü erken ilkbahar ve ilkbahar dönemlerinde, %7’si sonbahar aylarında çiçeklenir. Ayrıca 20 takson Bayburt için yeni kayıt olarak verilmiştir.

Abstract

In this study, 94 monocotyl petaloid taxa belonging to 26 genera of 10 families identified from Bayburt province between 2019—2021 were given. 24 (26%) of 94 taxa are endemic. The distribution of detected taxa according to phytogeographic regions is as follows; 43% Irano-Turanien, 23% Euro-Siberian, 8% Mediterranean Phytogeographical Region elements and 26% multi-region or region unknown. According to the most common families in the research area; Amaryllidaceae with 25% has the highest number of taxa and the others are as follows; Asparagaceae with 23%, Iridace with 15%, Liliaceae and Orchidaceae with 14%, Colchicaceae with 6%, Asphodelaceae, Araceae, Melanthiaceae and Alismataceae with 1%. Allium is the most common genus with 23 taxa (25%). 65% of taxa are bulbous, 17% cormous, 14% are tuberous and 4% are rhizomatous. According to the seasonal flowering period, 93% of taxa bloom in the early spring and spring periods and 7% in autumn. In addition, 20 taxa are given as new records for Bayburt.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SEFALI, A. (2022). Bayburt’un Monokotiledon Petaloid Geofitleri. Bağbahçe Bilim Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 14–33. https://ajindex.com/articles/472520

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Akan, H., Eker., İ. ve Balos M. M. (2005). Şanlıurfa’nın Nadide Çiçekleri (geofitler). Demircioğlu Matbaacılık, Ankara.
  2. Akbaş, K. ve Varol, Ö. (2017). Bozburun Yarımadası’nın Geoftler. Journal of the Institute of Science and Technology 7 (2): 73-81.
  3. Alhasan, N. ve Akan, H. (2021). Harran Üniversitesi Herbaryumu (HARRAN)’ndaki Geofit Koleksiyonu. Turkish Journal of Bioscience and Collections 5(1): 22-82.
  4. APG IV (2016). An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants. Bot J Linn Soc 181: 1-20.
  5. Arınç, K. (2011). Türkiye’nin Kıyı Bölgeleri. Biyosfer Araştırmaları Merkezi, Coğrafya Araştırmaları Serisi No:102. Eser Ofset Matbaacılık, Erzurum. Armağan, M. (2018). Petaloid Monocotyledonous Flora of Tunceli Province (Turkey). Hacettepe Journal of Biology and Chemistry 46(2): 199-219.
  6. Atalay, İ. (1994). Türkiye Vejetasyon Coğrafyası. Ege Üniversitesi Basımevi, İzmir.
  7. Avcı, M. (1993). Türkiye’nin flora bölgeleri ve Anadolu Diagonali’ne coğrafi bir yaklaşım. Türk Coğrafya Dergisi 28: 225-248.
  8. Avcu, C., Selvi, S. ve Satıl, F. (2016). Katran Dağı (Bayramiç/Çanakkale) ve çevresinde yayılış gösteren geofit bitkiler ve ekolojik özellikleri. Iğdır Üni Fen Bilimleri Enst Derg 6(3): 9-16.
  9. Babacan, E. Y. ve Eker, İ. (2017). Munzur Vadisi Tunceli ve yakın çevresinin geofit florası. Bağbahçe Bilim Dergisi 4(1): 31-49.
  10. Bachman, S., Moat, J., Hill, A.W., De la Torre, J. ve Scott, B. (2011). Supporting Red List threat assessments with GeoCAT: Geospatial conservation assessment tool. ZooKeys 150: 117-126. DOI: 10.3897/zookeys.150.2109 Behçet, L. ve Yapar, Y. (2020). Çapakçur Vadisi (Bingöl-Türkiye)’nin monokotil petaloitleri. Türk Doğa ve Fen Dergisi 9(Özel Sayı): 11-22.
  11. Birinci, S. (2015). Bayburt İlinin Coğrafyası: Fiziki-Beşeri-Ekonomik. Bayproje Yayın, Ankara.
  12. Çakır, E. A. (2017). Geophytes of Iğdır (East Anatolia) and their economic potentialities as ornamental plant. Eurasian Journal of Forest Science 5(1): 48-56.
  13. Çeneli, İ. ve Selvi, S. (2019). Balaban Dağı (Balıkesir/Dursunbey, Türkiye) ve çevresinde yayılış gösteren geofit bitkiler ve ekolojik özellikleri. Bağbahçe Bilim Dergisi 6(3): 41-55.
  14. Davis, P. H. (1971). Distribution patterns in Anatolia with particular reference to endemism (ed.), Plant Life of SouthWest Asia. 15-27, U.K: Bot. Society of Edinburgh. Davis, P. H. (1984). Flora of Turkey and the East Aegean Islands, 8. Edinburgh Univ. Press,
  15. Edinburgh. Davis, P. H. ve Stuart, D.C. (1984) Muscari Miller. Şu es