Dergiler / Akademik İncelemeler Dergisi / 2014 / Cilt: 9 - Sayı: 2

Weberyan Anlamda Türklerde Otorite Ve Meşruiyet İlişkisi (15.yüzyıl Osmanlı Dönemine Kadar)

Sayfa
69–90
Yayın Tarihi
2014-12-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu kavramlara, Weber’in otorite tiplemesi ve meşruiyet ilişkisi bağlamında bakıldığında bu özgünlüğü görmek mümkündür.Kısacası, Türklerdeki otorite ve meşruluk ilişkisi, Weber’in otorite teorisi bağlamında değerlendirildiğinde, “geleneksel”, “karizmatik” ve “hukuksal” otoriteyi sentezleyen özgün bir niteliğe sahip olduğu anlaşılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Farklı coğrafyalarda yaşayan toplumlar, ekonomik, toplumsal, vb. değerlere bağlı olarak birbirlerinden farklı özgün yapılanmalar sergileyebilmektedirler.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle siyasal yapıları, bu değerlerden ayrı düşünmek mümkün olmadığı gibi; otorite, meşruiyet gibi kavramlara ilişkin algıları, o toplumun siyasal kültüründen bağımsız olarak ele almak da mümkün değildir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu kavramlara, Weber’in otorite tiplemesi ve meşruiyet ilişkisi bağlamında bakıldığında bu özgünlüğü görmek mümkündür.Kısacası, Türklerdeki otorite ve meşruluk ilişkisi, Weber’in otorite teorisi bağlamında değerlendirildiğinde, “geleneksel”, “karizmatik” ve “hukuksal” otoriteyi sentezleyen özgün bir niteliğe sahip olduğu anlaşılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Max Weber · Türkler · Kut/Töre

Özet

Farklı coğrafyalarda yaşayan toplumlar, ekonomik, toplumsal, vb. değerlere bağlı olarak birbirlerinden farklı özgün yapılanmalar sergileyebilmektedirler. Özellikle siyasal yapıları, bu değerlerden ayrı düşünmek mümkün olmadığı gibi; otorite, meşruiyet gibi kavramlara ilişkin algıları, o toplumun siyasal kültüründen bağımsız olarak ele almak da mümkün değildir. Türklerin, Orta Asya’dan başlayarak günümüze kadar uzanan siyasal kültürü içinde önemli bir yeri olan “Kut”, “Töre” gibi kavramların, İslam öncesi ve sonrası dönemde otorite ve meşruiyet kavramları üzerinde ve aralarındaki ilişkilerde belirleyici rol oynamıştır. Bu kavramlara, Weber’in otorite tiplemesi ve meşruiyet ilişkisi bağlamında bakıldığında bu özgünlüğü görmek mümkündür.Kısacası, Türklerdeki otorite ve meşruluk ilişkisi, Weber’in otorite teorisi bağlamında değerlendirildiğinde, “geleneksel”, “karizmatik” ve “hukuksal” otoriteyi sentezleyen özgün bir niteliğe sahip olduğu anlaşılmaktadır.

Abstract

Communities living in different geographies may have different structures; and it is impossible to evaluate their political structures in particular without taking into account these values. In this regard, attempts to understand such concepts as power and legitimacy, all of which are influential in shaping political life, as well as the relations that exist between them, may be futile in isolation from the prevailing political culture. Retaining an important place particularly for the Turks, concepts like “Kut” and “Tore” have played a determining role in the relations between power and legitimacy in both the pre- and post-Islamic eras. If these concepts are considered based on the type of authority and legitimacy put forward by Weber, it is possible to see their originality. In brief, based on Weber’s theory of authority, it is possible to say that with the Turks, the relationship between authority and legitimacy brought a unique character, which resulted from a combination of “traditional”, “charismatic” and “juridical authority”

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZDEMİR, G. (2014). Weberyan Anlamda Türklerde Otorite Ve Meşruiyet İlişkisi (15.yüzyıl Osmanlı Dönemine Kadar). Akademik İncelemeler Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 2, 69–90. https://ajindex.com/articles/4724

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (25)

  1. Arato, A. (1994). Constitution and continuity in the East European transitions. I. G. Gross (Der.), Constitutionalism and politics (s. 92-112). Bratislava: Slovak Committee of the European Cultu- ral Foundation. Arık, F. K. (1995). Eski Türk Ceza Hukukuna dair notlar I. suçlar ve cezalar. AÜDTCF Tarih Araştırmaları Dergisi, 17 (28), 43-93
  2. Arsal, S. M. (1947). Türk tarihi ve hukuk. İstanbul:
  3. İÜHF. Barthold, V. V. (1975). Orta Asya Türk tarihi hakkında dersler. K. Kopraman. ve İ. Aka (Yay. Haz.). Ankara: Kültür Bakanlığı Ya- yınları. Bozkurt, V. (2011). Değişen dünyada sosyoloji (Temel kavramlar / ku- rumlar). Bursa: Ekin Basım Yayın. Canatar, M. (2012). Yasa, yasak, yasakname tabirleri. H. İnalcık, B. Arı ve S. Aslantaş (Ed.), Adalet kitabı (s. 21-38). Ankara:
  4. Kadim Yayınları.
  5. Davutoğlu, A. (1995). Seçim sistemleri ve siyasi meşruiyet. Aksiyon, 51, (Kasım-Aralık), 8-9.
  6. Doğan, M. (1994). The pendulum between theory and substance-testing the concepts of legitimacy and trust. Doğan, M. & Kazancıgil, A. (Der.), Comparing nations, concepts, strategies, substance (s. 297-313). Oxford: Blackvvell. Dursun, D. (1992a). Osmanlı Devletinde siyaset ve din. İstanbul:İşaret Yayınları.
  7. Dursun, D. (1992b). Din bürokrasisi. İstanbul:
  8. İşaret Yayınları.
  9. Dursun, D. (2012). Siyaset bilimi. İstanbul Beta Yayınları.
  10. Duverger, M. (1995). Siyaset sosyolojisi. (Çev.: Ş. Tekeli). İstanbul:
  11. Varlık Yayınları,
  12. Easton, D. (1975). A re-assessment of the concept of political support. British Journal of Political Science, 5(4), 435-457.
  13. Ergin, M. (1970). Orhun abideleri. İstanbul:
  14. MEB Yayınları.
  15. Rahman, F. (1995). İslam’da siyaset düşüncesi. (Çev.: K. Güleçyüz). İstanbul:
  16. Pınar Yayınları.
  17. Freund, J. (2006) Max Weber zamanında Alman sosyolojisi. T. Botto- more ve R. Nisbet (Ed.), (Çev. K. Tuncer). Sosyolojik çözümle- menin kısa tarihi-I (s. 225-273). İstanbul:
  18. Kırmızı Yayınları.
  19. Friedman, R. B. (1993).
  20. Authority. D. Miller, J: Coleman W. Connolly ve A. Ryan (Der.) The blachvell encyclopedia of political tho- ught (s.24-25). Oxford: Blackvvell. Friedrich, C. J. (1974). Legitimacy and constitutionalism. Limited go- verment: A comparison (s.129-135). New Jersey: Prentice-Hall, Inc., Englevvood Cliffs. Genç, R. (1981). Karahanlı devlet teşkilatı. İstanbul:
  21. KB Yayınları.
  22. Hacib, Y. H. (1947). Kutadgu-Bilig C.I. R. R. Arat (Der.) İstanbul:
  23. TTK Yayınları.
  24. Hamidullah, M. (1979). İslam’da devlet idaresi. Ankara:
  25. Nur Yayın- ları. İbn-i Haldun. (2004). Mukaddeme. (Çev.: H. Kendir). İstanbul: Yeni Şafak