Dergiler / Bilimname / 2015 / Cilt: 0 - Sayı: 28

KÂDÎ ABDULCEBBÂR’IN RÜ’YETULLAH’IN REDDİNE İLİŞKİN DAYANAKLARI

THE BASIS OF QADI ABD AL-JABBAR ON THE REJECTION OF VISIBILITY OF ALLAH

Sayfa
201–245
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Neticede o, tevhid prensibine dayalı olarak argümanlarını geliştirmiş ve rüyetullah konusunda Mu'tezilî menfî görüşü ortaya koymuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kâdî Abdulcebbâr rü'yetullahı ontolojik ve epistemik açılardan reddetmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bunun yanında ona göre rü'yetullah bahsinde delil olarak öne sürülen rivayetler hem sübutu hem de delaleti açısından epistemik değer taşımaz.
💡
Sonuç & Katkı:Neticede o, tevhid prensibine dayalı olarak argümanlarını geliştirmiş ve rüyetullah konusunda Mu'tezilî menfî görüşü ortaya koymuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Kâdî Abdulcebbâr rü'yetullahı ontolojik ve epistemik açılardan reddetmiştir. Ona göre rü'yetin kabulü Allah'ın bir mekân ve yönde yer almasını gerektirir. Bu ise aşkın varlığın sonlu ve sınırlı olan hâdislere benzemesidir. Mu'tezilî tevhid ilkesine göre Allah'ın zâtı itibariyle mahlukata benzemesi muhaldir. Dolayısıyla rü'yetin reddi Allah'ı teşbih ve tecsimden korumak için zorunludur. Bu doğrultuda o, rü'yete ilişkin ayetleri aklın belirlediği ilkelerden hareket ederek tevil etmiş ve bir anlamda vahyin görüşünü değil, aklın öngörüsünü doktrinleştirmiştir. Bunu, onun, tevhid ve adalet konularındaki ayetleri aklın önceden belirlediği ilkelerle anlaşılması gerekir, şeklindeki beyanından anlamak mümkündür. Neticede o, tevhid prensibine dayalı olarak argümanlarını geliştirmiş ve rüyetullah konusunda Mu'tezilî menfî görüşü ortaya koymuştur. Bunun yanında ona göre rü'yetullah bahsinde delil olarak öne sürülen rivayetler hem sübutu hem de delaleti açısından epistemik değer taşımaz. Bu çalışma, aklın adeta bir postulat olarak ileri sürdüğü ilkelerle nassı okumanın nasıl bir sonuca ulaştırdığını ortaya koymaya çalışacaktır. Lafzın zahirinin açıkça bir söz söylediği yerde tevilin konuşması, kabulü ya da en azından ispatı mümkün olmayan sonuçlara ulaştırır. Bu yüzden özellikle ahiret hayatı gibi sem'iyyât alanına dahil bir konuda aklın değil vahyin diliyle konuşmak daha isabetlidir

Abstract

Qadi Abd al-Jabbar has rejected visibility of Allah because of ontological and epistemological reasons. According to him the acclaim of visibility requires the existence of Allah in particular environment and direction. This means that transcendental presence is similar to finite and limited cases. As to Mu’tazila tawhid principle it is impossible for Allah to resemble a creature. So that the rejection of visibility of Allah is inevitable in order to protect Him from embodying and similitude. In accordance with those thoughts Abd al-Jabbar has interpreted verses on visibility of Allah on the basis of reason, so that he has built a doctrine on foresight of mind instead of the arguments of the verses. This can be inferred from his declaration which indicates that the verses on tawhid and justice should be understood by principles of mind. As conclusion he built his arguments on the basis of tawhid principle and declared negative view of Mu’tazila on visibility of Allah. Moreover according to him the narrated evidences asserted for visibility of Allah do not bear epistemological merit in terms of certainty and indication. This study aims to reveal the conclusion of reading written sources of Islam by the principles of mind. The selection of its interpretation instead of the actual thing will lead conclusions that cannot be accepted, or at least cannot be proved. Therefore it is the right decision to speak via verses instead of reason on issues of transmission such as life of the Hereafter

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÜNVERDİ, V. (2022). KÂDÎ ABDULCEBBÂR’IN RÜ’YETULLAH’IN REDDİNE İLİŞKİN DAYANAKLARI. Bilimname, Cilt: 0 - Sayı: 28, 201–245. https://ajindex.com/articles/465283

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. ABDEH, Muhammed-Tarık Abdulhalîm, el-Mu’tezile beyne’l-Kadîm ve’l- Hadîs, Birmingham 1987. ABDULCEBBÂR, Kâdî, el-Muğnî fî Ebvabi’t-Tevhîd ve’l-Adl (Rü’yetu’l-Bâri), (tah. M. Mustafa Hilmi-Ebü’l-Vefa Gânîmî), Kahire tsz. --Muğnî fî Ebvabi’t-Tevhîd ve’l-Adl, (tah. İbrahim el-Ebyârî), Mısır 1961, VII. --Muğnî fî Ebvabi’t-Tevhîd ve’l-Adl, (tah. Emin el-Huli), Kahire 1960, XVI. --Fazlü’l-İ’tizâl ve Tabakâtü’l-Mu’tezile, (tah. Fuad Seyyid), Tunus 1986. ---Müteşâbihu’l-Kur’an, (tah. Adnan Muhammed Zarzûr), Kahire 1969. --Şerhu’l-Usuli’l-Hamse, (tah. Abdulkerim Osman), Kahire 1996. --Tenzihü’l-Kur’an, Kahire 1329. --Şerhu’l-Usuli’l-Hamse (Mu’tezile’nin Beş İlkesi), (ter. İlyas Çelebi), İstanbul 2013.
  2. ALTINTAŞ, Ramazan, “Mu’tezile’de Akıl Anlayışı”, (Kelam İlmi’nin Yeniden İnşasında Geleneğin Yeri kitabı içinde), Elazığ 2004.
  3. ASLAN, İbrahim, Kadı Abdulcebbar’da Kelam Yöntemi, (Basılmamış Doktora Tezi), Ankara 2007. BAĞDÂDÎ, Abdulkahir, Usuli’d-Din, İstanbul 1928. BAKILLÂNÎ, el-İnsâf fîmâ Yecibu İ’tikâduhû velâ Yecûzu’l-Cehlu bihî, (tah. M. Zahid el-Kevserî), Kâhire 1421. --Kitabu’t-Temhid, (tah. İmaduddin Ahmed Haydar), Beyrut 1993. BEYDÂVÎ, Envâru’t-Tenzîl ve Esrâru’t-Te’vil, Beyrut tsz. BUHÂRÎ, Ebu Abdullah Muhammed b. İsmail, el-Câmiü’s-Sahîh, İstanbul 1992. CÂRULLAH, Ebû’l-Kâsım Mahmud b. Ömer, Esâsu’l-Belâğâ, (tah. Abdurrahman Mahmud), Beyrut tsz. CÂRULLAH, Zühdî, el-Mu’tezile, Beyrut 1974.
  4. CENGİZ, Yunus, Mu’tezile’de Eylem Teorisi (Kâdî Abdulcebbâr Örneği), İstanbul 2012.
  5. CHİTTİCK, William C. -Sachiko Murata, İslamın Vizyonu, (çev. Turan Koç), İstanbul 2000. CÜRCÂNÎ, Seyyid Şerif, Kitabü’t-Tarîfât, Beyrut, 1995. --Şerhu’l-Mevâkıf, Mısır 1907. CÜVEYNÎ, Ebi’l-Meâlî Abdilmelik, Kitabü’l-İrşâd, (tah. Esad Temim), Beyrut, --el-Burhan fi Usuli’l-Fıkh, Mısır 1418. ÇELEBİ, İlyas, İmam Azam Ebu Hanife’nin İtikadi Görüşleri, İstanbul 1996. --İslam İnanç Sisteminde Akılcılık ve Kadı Abdulcebbar, İstanbul 2002. DARAKUTNÎ, Ali b. Ömer, Rü’yetullah, (tah. M. İsmail Mebruk), Kahire tsz. EBÛ DÂVÛD, Süleyman b. Eş’as es-Sicistanî, es-Sünen, İstanbul 1992.
  6. EBU HAYYAN, Muhammed b. Yusuf el-Endülüsî, Tefsiru’l-Bahri’l-Muhit, Beyrut 1993.
  7. EBU ZEYD, Nasr Hamid, el- İtticahü’l-Aklî fi’t-Tefsîr, Beyrut 1996. EBUSSUÛD, Muhammed b. Muhammed el-Emadî, İrşadü’l-Aklî’s-Selîm, Beyrut tsz. el-ÎCÎ, Adududdin, el-Mevakıf, Beyrut tsz. er-RÂVÎ, Abdulsettar İzzeddîn, Felsefetü’l-Akl, Bağdad 1986. EŞ’ARÎ, Makâlâtü’l-İslâmiyyîn ve İhtilâfü’l-Musallîn, (neş. Helmut Ritter), Wiesbaden 1980. --el-İb