Dergiler / Bilimname / 2016 / Cilt: 0 - Sayı: 30

VÂCİDİYE MEDRESESİ

VÂCİDİYE MADRASAH

Sayfa
435–460
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada Vâcidiye medresesi, ilk defa kullanılan bazı arşiv belgeleri ışığında, temel özelliklerinin yanı sıra mimari yapısı, rasathane olması meselesi ve müderrisleri açısından bir bütün olarak ve kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Vâcidiye Medresesi, Germiyanoğulları dönemi hükümdarlarından I.
📊
Temel Bulgular & Veri:Savcı tarafından 714 tarihinde yaptırılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada Vâcidiye medresesi, ilk defa kullanılan bazı arşiv belgeleri ışığında, temel özelliklerinin yanı sıra mimari yapısı, rasathane olması meselesi ve müderrisleri açısından bir bütün olarak ve kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Vâcidiye Medresesi, Germiyanoğulları dönemi hükümdarlarından I. Yakub Bey devrinde Germiyan emirlerinden Mübârizüddin Umur b. Savcı tarafından 714 tarihinde yaptırılmıştır. Medrese, Abdülvâcid b. Mehmed (Molla Vâcid) adlı müderrisin buraya tayin edilip burada uzun süre ders okutması ve vefatından sonra buraya defnedilmesinden dolayı ondan sonra Vâcidiye Medresesi adıyla şöhret bulmuştur. Medresenin ortası açık bir kubbeye sahip olması ve yan odalarda da aynı durumun tekrarlanması, medrese bünyesinde rasat aletlerinin kullanılacağı bir yerin varlığından söz edilmesi, Kütahya'da astronomiye ilginin eski bir gelenek olduğuna işaret eden kanıtlar ve yapıya adını veren Abdülvâcid'in alanda eser vermiş olması gibi hususlar buranın rasathane olarak da kullanılmış olabileceği şeklinde yorumlanmıştır. Özellikle pâye itibariyle düşük bir seviyeye sâhip olması dolayısıyla müderrislerinin tamamı tespit edilemeyen medrese, muhtelif zamanlarda onarımlar geçirmiş ve son olarak 1999'daki onarımın ardından Arkeoloji Müzesi'ne dönüştürülmüştür. Bu çalışmada Vâcidiye medresesi, ilk defa kullanılan bazı arşiv belgeleri ışığında, temel özelliklerinin yanı sıra mimari yapısı, rasathane olması meselesi ve müderrisleri açısından bir bütün olarak ve kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır

Abstract

Vâcidiye Madrasah was built by Mübârizüddin Umur b. Savcı who is one of Germiyanids’s chieftain on 714 in the period of Yakub Bey who is one of the Germiyanids lords. The Madrasah was reputated as Vâcidiye Madrasah after Abdülvâcid b. Mehmed’s (Molla Vâcid) assignment the district, his long timed lactures and being buried there when he died. Exiting of open roof and the same in side rooms, existing of roumores about a place in which observatory tools can be used and existing of prooves about Kutahya’s astronomical interests was traditional and Abdülvâcid’s study on the issue, were commented that the place was possibly used as meteorological observatory as well. The Madrasah which not all of it’s instructors could be identified especially because of its low rank, was restored in different times and after last restoration on 1999 it has been transformed into museum. In this work, Vâcidiye Madrasah is extensively taken in hand as a whole beside its basic speciality, the matter of its being a meteorological observatory and its instructors in light of some archive documents that was used first time

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇİFTÇİ, M. (2022). VÂCİDİYE MEDRESESİ. Bilimname, Cilt: 0 - Sayı: 30, 435–460. https://ajindex.com/articles/465259

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. ABDÜLVÂCİD B. Mehmed, el-İhtiyârât fi Şerhi’n-Nükâye, Süleymaniye Kütüphanesi, Fatih Bölümü, nr. 2007 ve 2008; İsmihan Sultan Bölümü, nr. 214. ABDÜLVÂCİD B. Mehmed, Hâşiye ‘ale’t-Telvîh, Süleymaniye Kütüphanesi, Lala İsmail Bölümü, nr. 72. ABDÜLVÂCİD B. Mehmed, Kitâbu Şerh-i Çağmînî (Şerh-i Mülahhas-ı Çağmînî), Vahîd Paşa Kütüphanesi, nr. 768. ALTUN, Ara, “Kütahya’nın Türk Devri Mimarisi”, Atatürk’ün Doğumunun 100. Yılına Armağan: Kütahya, İstanbul 1981-1982, s. 171-700.
  2. ASLANAPA, Oktay, bkz. Diez, Ernst. ATÂÎ, Nev’îzâde (Nev’îzâde Atâullah Efendi), eş-Şekâiku’n-Nu‘mâniye ve Zeyilleri: Hadâiku’l-hakâik fî tekmileti’ş-Şekâik (nşr. Abdülkadir Özcan), II, İstanbul: Çağrı Yayınları, 1989.
  3. AYDÜZ, Salim, “Muvakkithâne”, DİA, XXXI, 413-415.
  4. BALTACI, Cahit, XV-XVI. Asırlarda Osmanlı Medreseleri, I-II, İstanbul 2005. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), Ali Emiri Tasnifi, I. Mahmud (A.E. I. Mahmud), nr. 20382. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), Cevdet Maarif (C. MF), nr. 88/4383. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), Dâhiliye Nezareti Mektubi Kalemi (DH. MKT), nr. 1644/11. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), Evkâf-ı Haremeyn Muhasebeciliği Defterleri (Ev.Hmh.d.), nr. 1419 (tarih: 1117-1119 [1705-1708]), 1879 (tarih: 1125-1128 [1713-1716]), 2892 (tarih: 1137-1139 [1724-1727]) BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), İbnü’l-Emin Tasnifi, Tevcihat (İE. TCT), nr. 1571. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), Şura-yı Devlet (ŞD), nr. 93/19. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞİVİ (BOA), Şûrâ-yı Devlet (ŞD)., nr. 285/31 (23 L. 1297); nr. 2900/34 (24 N. 1301). KALYON, M. Mustafa, Kütahya’da Selçuklu-Germiyan ve Osmanlı Eserleri, Kütahya: Kütahya Belediyesi Kültür Yayınları, 2000.
  5. KARAKAYA, Ebru, “Kütahya (Mimari)”, DİA, XXVI, 584-587.
  6. KUŞ, Fatma, “Ulucami [Kütahya Ulucamii]”, DİA, XLII, 107-108. KÜTAHYA ANSİKLOPEDİSİ, ed. İsmail Turan, Kütahya: Kütahya Belediyesi Kültür Yayınları, 1999, I, s. 18. MECDÎ, Mehmed, eş-Şekâiku’n-Nu‘mâniyye ve Zeyilleri: Hadâikü’ş-Şekâik (nşr. Abdülkadir Özcan), I, İstanbul: Çağrı Yayınları, 1989.
  7. MİLLİ KÜTÜPHANE BAŞKANLIĞI, Şeriyye Sicilleri (Kütahya), nr. 02771.00010. MÜLÂYİM, Selçuk, “Anadolu Beylikleri (Sanat)”, DİA, III, 141-143. MÜSTAKİMZÂDE Süleyman Sa’deddin Efendi, Tuhfe-i Hattâtîn (nşr. İbnülemin Mahmud Kemal), Ankara: Türk Tarih Encümeni, 1928.
  8. ORMAN, İsmail, “Medrese (Mimari)”, DİA, XXVIII, 338-340.
  9. ÖKTEN, Sadettin, “Çağmînî”, DİA, VIII, 182-183.
  10. ÖZEN, Şükrü, “Sadrüşşerîa”, DİA, XXXV, 427-431.
  11. SAKIB DEDE, Sefîne-i Nefîse-i Mevleviyân (tashih: Mehmed Arif Paşa), I-III