Dergiler / Bilimname / 2019 / Cilt: 0 - Sayı: 37

DİN-BİLİM İLİŞKİSİ VE ÇATIŞMANIN ARAÇSALLIĞI

THE RELATION BETWEEN RELIGION AND SCIENCE AND INSTRUMENTALITY OF CONFLICT

Sayfa
1057–1084
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bir başka ifadeyleçatışmanın iktidar için anlamı, kitleleri daha kolay yönetebilme ereğiyle uyumlusiyasi, ekonomik, toplumsal ve kültürel stratejilerle çekişmeyen ve çelişmeyenolaylar ve taraflar yaratmak için önemli bir aygıt olmasıyla doğrudan ilişkilidir.Bu makalenin amacı da bu iki olgunun hem ontolojik hem de epistemolojikiçerikleri ve kaynakları dikkate alınarak, çatışma tezinin araçsallık, eklemlenmeve nihayetinde aldatmacaya dönüşme süreci, iktidar faktörü de göz ardıedilmeden, din ve bilim kavramlarının özgünlüğünden hareketledeğerlendirmektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Düşünce tarihinin en çetrefilli problemlerinden biri, din-bilim ilişkisidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Builişkinin özellikle klasik sekülarizmin inşasında önemli bir tartışma konusuolduğu ve bu tartışmaların yine sekülarizm lehine sonuçlandığı vakıadır.Özellikle beşerin tarihsel dönüm noktalarını, insanın entelektüel gelişimineendeksli büyü, din ve bilimden oluşan bir evrimsel silsile üzerindendeğerlendiren etnolojik, antropolojik ve analojik bağlamlı evrimci teoriler, butartışmaya ciddi bir arka plan oluşturmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bir başka ifadeyleçatışmanın iktidar için anlamı, kitleleri daha kolay yönetebilme ereğiyle uyumlusiyasi, ekonomik, toplumsal ve kültürel stratejilerle çekişmeyen ve çelişmeyenolaylar ve taraflar yaratmak için önemli bir aygıt olmasıyla doğrudan ilişkilidir.Bu makalenin amacı da bu iki olgunun hem ontolojik hem de epistemolojikiçerikleri ve kaynakları dikkate alınarak, çatışma tezinin araçsallık, eklemlenmeve nihayetinde aldatmacaya dönüşme süreci, iktidar faktörü de göz ardıedilmeden, din ve bilim kavramlarının özgünlüğünden hareketledeğerlendirmektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Düşünce tarihinin en çetrefilli problemlerinden biri, din-bilim ilişkisidir. Builişkinin özellikle klasik sekülarizmin inşasında önemli bir tartışma konusuolduğu ve bu tartışmaların yine sekülarizm lehine sonuçlandığı vakıadır.Özellikle beşerin tarihsel dönüm noktalarını, insanın entelektüel gelişimineendeksli büyü, din ve bilimden oluşan bir evrimsel silsile üzerindendeğerlendiren etnolojik, antropolojik ve analojik bağlamlı evrimci teoriler, butartışmaya ciddi bir arka plan oluşturmuştur. Her iki kavramın ontolojik,epistemolojik ve metodolojik farklılıkları, din ve bilim ilişkisinin mutlakuyuşmazlığı için ana argümanlar olarak kabul edilmiştir. Çatışma tezininsonuçları da bu perspektifin ürünüdür. Bu sonuçları en verimli şekildekullananlar ise kuşkusuz, iktidar ve onun kurumları olmuştur. Bir başka ifadeyleçatışmanın iktidar için anlamı, kitleleri daha kolay yönetebilme ereğiyle uyumlusiyasi, ekonomik, toplumsal ve kültürel stratejilerle çekişmeyen ve çelişmeyenolaylar ve taraflar yaratmak için önemli bir aygıt olmasıyla doğrudan ilişkilidir.Bu makalenin amacı da bu iki olgunun hem ontolojik hem de epistemolojikiçerikleri ve kaynakları dikkate alınarak, çatışma tezinin araçsallık, eklemlenmeve nihayetinde aldatmacaya dönüşme süreci, iktidar faktörü de göz ardıedilmeden, din ve bilim kavramlarının özgünlüğünden hareketledeğerlendirmektir.

Abstract

Culture is a historical accumulation of substance and meaning. This accumulation has a characteristic in the historical process with its continuity, factuality, dynamics and subject to change. Although it is possible to talk about community-specificity in culture, different experiences, experiences and achievements, it is inclusive with its being a human product, its determinism and its common phenomenon of humanity. It is a cognitive and mental integrity that encompasses every unit of human and human beings, from the purest folk tale to the most complicated mathematical theorem, mythology, magic, religious belief, political perception to artistic creativity. Religion and science, the two main dynamics of social structure, are the most important milestones of this unity. These two elements, which are sub-parts of culture, have been the main problem of every study subject of social sciences. In particular, the relationship between these two elements was pushed into a complicated discussion by the cultural mentality that built the modern era. Both conceptual and factual contents of both elements have been deliberately dragged into the quagmire of conflict and conflict…

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

COŞKUN, C. (2022). DİN-BİLİM İLİŞKİSİ VE ÇATIŞMANIN ARAÇSALLIĞI. Bilimname, Cilt: 0 - Sayı: 37, 1057–1084. https://ajindex.com/articles/465195

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (29)

  1. ALICI, M. (2010). Din Antropolojisinin Kurucularından James George Frazer (1854- 1941). Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, XIV(2), 3-31.
  2. ALTHUSSER, L. (2000). İdeoloji ve Devletin İdeolojik Aygıtları (4. Baskı). Y. Alp, & M. Özışık (Çev.). İstanbul:
  3. İletişim Yayınları.
  4. ARMSTRONG, K. (2018). Tanrı’nın Tarihi (6. Baskı). O. Özel, H. Koyukan, & K. Emiroğlu (Çev.). İstanbul:
  5. Pegasus Yayınları.
  6. ARSLAN, M. M. (2017). Lenin Türü Propaganda. Asos Journal Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, V(48), 232-241.
  7. AYDIN, M. S. (1986). Süreç (Proses) Felsefesi Işığında Tanrı-Âlem İlişkisi. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, XXVII(1), 31-87.
  8. BARBOUR, I. G. (2004). Bilim ve Din Çatışma-Ayrışma-Uzlaşma. N. Mehdiyev, & M. Camal (Çev.). İstanbul: İnsan Yayınları. BÉNÉTON, P. (1991). Muhafazakarlık. C. Akalın (Çev.). İstanbul:
  9. İletişim Yayınları.
  10. BERNAL, J. D. (2009). Tarihte Bilim-1 (Cilt I). (2. Baskı). T. Ok (Çev.). İstanbul:
  11. Evrensel Basım Yayın. BİLGİN, A. (2014).
  12. Din, Dindar, Dindarlık: Özeleştirel Bir Değerlendirme. Muş Alparslan Üniversitesi�Sosyal Bilimler Dergisi, II(2), 75-84.
  13. CAHOONE, L. E. (2001). Modernliğin Çıkmazı. A. Demirhan, & E. Çatalbaş (Çev.). İstanbul:
  14. İnsan Yayınları.
  15. CEVİZCİ, A. (2002). Paradigma Felsefe Sözlüğü. İstanbul:
  16. Paradigma Yayınları.
  17. CHALMERS, A. F. (2008). Bilim Dedikleri. H. Arslan (Çev.). İstanbul:
  18. Paradigma Yayıncılık. COX, J. L. (2004). Kutsalı İfade Etmek. F. Aydın (Çev.). İstanbul:
  19. İz Yayıncılık. ÇAM, E. (1994). Siyaset Bilimine Giriş (3. Basım). İstanbul:
  20. Der Yayınları.
  21. ÇETİN, H. (2003). Siyasetin Evrensel Sorunu: İktidarın Meşruiyeti Meşruiyetin İktidarı. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, LVIII(3), 61-88.
  22. ÇUBUKÇU, İ. A. (ts.). İslam Düşünürleri. Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları.
  23. DOĞAN, Ö. (1999). Mantık: Klasik/Sembolik Mantık, Mantık Felsefesi (6. Basım). İstanbul: İnkılâp Kitabevi.
  24. DRAPER, J. W. (2009). History of the Conflict Between Religion and Science. New York: Cambridge University Press.
  25. DURALI, Ş. T. (2009). Felsefe-Bilim Nedir? (2. Basım). İstanbul: Dergâh Yayınları. DURKHEIM, É. (2018). Dini Hayatın İlkel Biçimleri (3. Basım). F. Aydın (Çev.). Ankara:
  26. Eski Yeni Yayınları.
  27. FOUCAULT, M. (2005a). Entelektüelin Siyasi İşlevi/ Seçme Yazılar 1 (2. Basım). I. Ergüden, O. Akınbay, & F. Keskin (Çev.). İstanbul:
  28. Ayrıntı Yayınları.
  29. FOUCAULT, M. (2005b). Özne ve İktidar (2. Basım). I. Ergüden, & O. Akınbay (Çev.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları. FOUILLÉE, A. (2009