Dergiler / Beytulhikme An International Journal of Philosophy / 2018 / Cilt: 8 - Sayı: 1

Karl Popper'ın İdealizm Eleştirisi

Karl Popper's Critique of Idealism

Sayfa
273–301
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada öncelikle felsefi idealizm ve Popper’ın felsefesi anahatlarıyla incelenmiş ve daha sonra sırasıyla Popper’ın idealizme karşı metafizik, epistemolojik, sosyal ve politik eleştirileri irdelenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:20. yüzyılda bilim felsefesi, sosyal felsefe ve siyaset felsefesine önemli katkılar yapmış olan Karl Popper’ın felsefi idealizm eleştirisi onun yanlışlamacılık adını verdiği bilimsel yönteminin metafizik, epistemoloji, sosyal felsefe ve siyaset felsefesi alanlarına uygulanmasıyla kendini gösterir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tarihsicilik ve holizm ise tarih boyunca 20. yüzyıldaki totaliteryen rejimler gibi kapalı toplumların felsefi zeminini oluşturmuşlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada öncelikle felsefi idealizm ve Popper’ın felsefesi anahatlarıyla incelenmiş ve daha sonra sırasıyla Popper’ın idealizme karşı metafizik, epistemolojik, sosyal ve politik eleştirileri irdelenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

20. yüzyılda bilim felsefesi, sosyal felsefe ve siyaset felsefesine önemli katkılar yapmış olan Karl Popper’ın felsefi idealizm eleştirisi onun yanlışlamacılık adını verdiği bilimsel yönteminin metafizik, epistemoloji, sosyal felsefe ve siyaset felsefesi alanlarına uygulanmasıyla kendini gösterir. Kendisini bir realist olarak tanımlayan Popper’a göre idealizm gerçekliğin akıl ile bilinemeyeceği düşüncesi veya kesinlik arayışı gibi yanlış fikir ya da saiklerle ortaya çıkmış ve başlıca iki hatalı ve zararlı sonuç doğurmuştur. Ona göre bu sonuçlar tarihin karşı konulamaz bir akışa sahip olduğu görüşü olan tarihsicilik ve sosyal büyünlerin bireylerin toplamından daha fazla, organik birer yapı olduklarını savunan holizmdir. Tarihsicilik ve holizm ise tarih boyunca 20. yüzyıldaki totaliteryen rejimler gibi kapalı toplumların felsefi zeminini oluşturmuşlardır. Bu nedenle Popper idealizmi eleştirirken aslında idealizmin kendisine göre bu iki zararlı sonucunu eleştirme gibi pratik bir hedef gütmektedir. Bu çalışmada öncelikle felsefi idealizm ve Popper’ın felsefesi anahatlarıyla incelenmiş ve daha sonra sırasıyla Popper’ın idealizme karşı metafizik, epistemolojik, sosyal ve politik eleştirileri irdelenmiştir.

Abstract

Karl Popper’s critique of philosophical idealism manifests itself with the application of his method, falsification, to metaphysics, epistemology, so cial and political philosophy. According to Popper, who identifies himself as a philosophical realist, idealism has emerged as a result of the idea that reality cannot be known by reason and of the search for certainty which is erroneous, and it has begotten two mistaken and detrimental views. These views are his toricism, the notion that history has an irresistible course, and holism, the no tion that social wholes are organic structures that amount to more than the in dividuals constituting them. Historicism and holism have become the philo sophical underpinnings of closed societies throughout the history, such as the totalitarian regimes in the 20th century. Therefore, with a practical leaning, Popper actually aims at these pernicious consequences of idealism while criti cizing it. In this study, philosophical idealism and the contours of Popper’s phi losophy are examined, and then Popper’s metaphysical, epistemological, social, and political critiques against idealism are investigated.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KURUN, İ. (2022). Karl Popper'ın İdealizm Eleştirisi. Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Cilt: 8 - Sayı: 1, 273–301. https://ajindex.com/articles/463846

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (18)

  1. Türer, C. (2003). Charles S. Peirce’ün Epistemolojisi. Bilimname, 2, 23-52.
  2. Thornton, S. (2017). Karl Popper. The Stanford Encyclopedia of Philosophy. (Ed. E. N. Zalta). Erişim Tarihi: 23.12.2017. https://plato.stanford.edu/archives/sum2017/entries/popper.
  3. Rockmore, T. (2005).
  4. Hegel, Idealism, and Analytical Philosophy. New Haven: Yale University Press.
  5. Rajan, T. & Plotnitsky, A. (Eds.) (2004). Idealism without Absolutes: Philosophy and the Romantic Culture. Albany, NY: State University of New York Press.
  6. Popper, K. (2002). The Logic of Scientific Discovery. London: Routledge. Popper, K. (1992). Unended Quest: An Intellectual Autobiography. New York: Routledge. Popper, K. (1987). A Pocket Popper. (Ed. D. Miller). Glasgow: Fontana Press.
  7. Popper, K. (1957). The Poverty of Historicism. London: Butler & Tanner Ltd. Popper, K. (1947).
  8. The Open Society and Its Enemies, II: The High Tide of Prophecy: Hegel, Marx, and the Aftermath. London: George Routledge. Popper, K. (1947).
  9. The Open Society and Its Enemies, I: The Spell of Plato. London: George Routledge. Plato (1997). Complete Works. (Eds. J. M. Copper & D. S. Hutchinson). Indianapolis: Hackett Publishing Company. Perkowitz, S. (2010). Gedankenexperiment. Encyclopedia Britannica Oline. Erişim Tarihi: 15 Aralık 2017. http://www.britannica.com/science/Gedankenexperiment.
  10. Passmore, J. (1975). The Poverty of Historicism Revisited. History and Theory, 14 (4), 30-47.
  11. Ormerod, R. J. (2009). The History and Ideas of Critical Rationalism: The Philosophy of Karl Popper and Its Implications for OR. The Journal of the Operational Research Society, 60 (4), 441-460.
  12. Lessnoff, M. (1980). The Political Philosophy of Karl Popper. British Journal of Political Science, 10 (1), 99-120.
  13. Kuhn, T. (1996). The Structure of Scientific Revolutions. Chicago: The University of Chicago Press.
  14. Koertge, N. (1972). On Popper’s Philosophy of Science. PSA: Proceedings of the Biennial Meeting of the Philosophy of Science Association, 195-207.
  15. Hammer, E. (Ed.) (2007). German Idealism: Contemporary Perspectives. New York: Routledge. Guyer, P. & Horstmann, R. (2015). Idealism. The Stanford Encyclopedia of Philosophy. (Ed. E. N. Zalta). Erişim Tarihi: 17.12.2017. https://plato.stanford.edu/archives/fall2015/entries/idealism.
  16. Feyerabend, P. (1987). Farewell to Reason. New York: Verso. Descartes, R. (2013). Aklın Yönetimi İçin Kurallar. (Çev. K. Yılmaz). Ankara:
  17. Divan Yayınları.
  18. Cottingham, J. (Ed.) (1992). The Cambridge Companion to Descartes. Cambr