Dergiler / Arkeoloji ve Sanat / 2016 / Cilt: 0 - Sayı: 153

Kiborion Tipin Mimari Forma Dönüşümü, Gelişimi ve Bizans’taki Formasyonu

TRANSFORMATION PROCESS OF THE CIBORIUM TYPE INTO AN ARCHITECTURAL FORM, ITS DEVELOPMENT AND ITS FORMATION IN BYZANTINE

Sayfa
173–182
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Tip, erken dönemlerden itibaren fazla bir değişime uğramadan varlığını sürdürürken, şema olarak diğer plan tiplerinin de özünü oluşturmuştur

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bizans dini mimarisinde farklı adlar altında toplanmış birçok yapı grubu bulunmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Plan şemaları dikkate alınarak yapılan bu sınıflandırmalardan birini de ülkemizde Yunanca aslına uygun olarak kiborion olarak adlandırdığımız, yabancı araştırmacıların farklı isimlerle değerlendirdiği yapılar oluşturmaktadır.Bir plan şemasının adlandırması olarak kullandığımız kiborion'un kelime anlamı en basit şekliyle kubbeli gölgelik olup, baldakenle eşanlamlı bir ifadedir.
💡
Sonuç & Katkı:Tip, erken dönemlerden itibaren fazla bir değişime uğramadan varlığını sürdürürken, şema olarak diğer plan tiplerinin de özünü oluşturmuştur
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bizans dini mimarisinde farklı adlar altında toplanmış birçok yapı grubu bulunmaktadır. Plan şemaları dikkate alınarak yapılan bu sınıflandırmalardan birini de ülkemizde Yunanca aslına uygun olarak kiborion olarak adlandırdığımız, yabancı araştırmacıların farklı isimlerle değerlendirdiği yapılar oluşturmaktadır.Bir plan şemasının adlandırması olarak kullandığımız kiborion'un kelime anlamı en basit şekliyle kubbeli gölgelik olup, baldakenle eşanlamlı bir ifadedir. Mısır sanatından itibaren görülen bu şema, tahttapınak bağlantısı içinde ele alınarak kozmik bir ifadeye büründürülmüştür. Birçok kültürde karşımıza çıkan kiborion, Bizans sanatı içinde de değişik kullanımlarla varlığını sürdürmüştür. Bu basit form giderek bir mekan şeması haline gelmiş ve ilk örnekler, martyrion'larda uygulanmıştır. 6. yüzyıldan 14. yüzyılın sonuna kadar geniş bir dönemde bir kilise plan şeması haline gelmiştir. Bu şemada inşa edilen yapılar genel hatlarıyla, kare bir naosun dört köşesinde yükselen ve cephe boyunca genişleyen kemerler ve bu kemerlerin arasında oluşan pandantiflerle taşınan bir kubbeden oluşmaktadır.İstanbul ve Anadolu'da çok sayıda örnekle temsil edilen kiborion tipli yapılar, Balkanlar'da ve Kafkas mimarisi içinde de azımsanmayacak sayıda örnek vermiştir. Tip, erken dönemlerden itibaren fazla bir değişime uğramadan varlığını sürdürürken, şema olarak diğer plan tiplerinin de özünü oluşturmuştur

Abstract

In the Byzantine religious architecture, there exist many plan typologies associated with various terms. One of these classifications, according the plan schemes, is what we call “ ciborium” type in Turkish, of which foreign scholars have defined with different terms.“Ciborium” in architectural meaning indicates a simple domed place, and it is synonymous with the baldachin. This scheme seen from Egyptian architecture which has been put into a relation with the throne and the temple and gained a cosmic meaning. This structure existed in different cultures as in the Byzantine one, but with different use. In the course of time this simple form has become a spatial definition, and its first examples have been applied at the martyriums. The same form turned into an ecclesiastical plan scheme form sixth to the end of twelfth century. The structures built in this scheme generally consist of a square shaped naos supporting four arches and a dome supported by the pendentives between these arches.The ciborium- type structure is represented with many of examples around Istanbul and Asia Minor, and in significant quantity in the Balcan and the Caucasian areas. The type has shown only few modifications and formed the core of other plan typologies

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZCAN, H. Ö. (2022). Kiborion Tipin Mimari Forma Dönüşümü, Gelişimi ve Bizans’taki Formasyonu. Arkeoloji ve Sanat, Cilt: 0 - Sayı: 153, 173–182. https://ajindex.com/articles/448593

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Akın, G. 1990. Asya Merkezi Mekân Geleneği. Kültür Bakanlığı Yayınları,
  2. Ankara.
  3. Akurgal, E. 1998. Anadolu Uygarlıkları. Net Turistik Yayınları,
  4. İstanbul.
  5. Bettini, S. 1946. L’Architettura di San Marco: Origini e significato. Le tre Venezie, Padova. Bovini, G. 1959. Das Grabmal Theoderichs des Grossen. Edizioni Dante, Ravenna. Butler, H. C. 1929. Early Churches in Syria. Princeton University, New York. Conant, K. J. 1946. “The First Dome of Hagia Sophia and its Rebuilding”, The Bulletin of the Byzantine Institute I: 71-79.
  6. Davies, J. G. 1952. The Origin and Development of Early Christian Church Architecture. SCM press Ltd, London. Dorner, K. ve R. Naumann 1939. Forschungen in Kommagene. Istanbuler Forschungen vol. 10, Archäologichen Instituts Des Deutschen Reichen, Berlin. Durig, W. 1965. “Ciborium”, Lexikon des Mittelalters II: 2062-2063.
  7. Artemis Verlag, München und Zürich. Ebersolt, J. 1934. Monument D’Architecture Byzantine. Les Editions d’Art et d’Histoire, Paris. Edwards, R. 1989. “The Domed Mausoleum at Akkale in Cilicia”, Byzantinoslavica 50: 46-56.
  8. Eisner, M. 1986. Zur Typologie der Grabbauten im Suburbium Roms. Mitteilungen des Deutschen Archaeologischen Instituts, Röemische Abteilung, Ergänzungsheft 26, von Zabern, Mainz. Erdmann, K. 1943. Die Kunst Irans zur Zeit der Sassaniden. Florian Kupferberg, Berlin. Eyice, S. 1954. “Remarques sur deux anciennes eglises byzantines d’İstanbul: Koca Mustafa Paşa Camii et L’Eglise du Yuşa Tepesi”, Actes du Ixème Congrès International des Atudes Byzantines Thessalonique I: 190-195.
  9. Eyice, S. 1969. “La Ruine Byzantine dite Üçayak prés de Kırşehir en Anatolie Centrale”, Cahiers archéologiques XVIII: 137-155.
  10. Eyice, S. 1976. Bizans Devrinde Boğaziçi. İ.Ü. Edebiyat Fakültesi, İstanbul.
  11. Eyice, S. 1980. Son Devir Bizans Mimarisi: İstanbul’da Palaiologos’lar devri anıtları. Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, İstanbul.
  12. Eyice, S. 1983. “Die byzantinische Kirche in der Naehe des Yenişehir Tores zu İznik (Nikaia), Kirches”, Materialia Turcica 7/8 (1981-1982): 152-167.
  13. Fakhry, A. 1951. The Egyptian deserts: The Necropolis of El-Bagawat in Kharga Oasis. Government Press,
  14. Cario. Fuchs, S. 1944. Kunst der Ostgotenzeit. Walter de Gruyter, Berlin. Führer, J. ve V. Schultze 1907. Die altchristlichen Grabstaetten Siziliens. Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Instituts - Ergänzungshefte 7, Druck und Georg Reimer, Berlin. Grabar, A. 1946. Martyrium: Recherches sur le culte de reliques et L’art Chrétien Antique, I-II. Collége de