Dergiler / Ankara Araştırmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 7 - Sayı: 2

Bir Öğrenme Ortamı Olarak Müze Atölyeleri

Museum Workshops as a Learning Environment

Sayfa
399–413
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Müze atölyelerinin 4 tanesinde eğitim programının bulunduğu ve 5 tanesinde atölye sorumlusu olduğu görülmüştür.Atölye ortamlarının erişilebilirlik açısından uygun donanıma sahip olduğu görülmüştür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Araştırmanın amacı müzelerdeki çocuk atölyelerinin öğrenme ortamı olarak incelenmesidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmanın çalışma grubu Ankara ilinde bulunan ve çocukatölyesi olan toplam 7 müzeden oluşmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Müze atölyelerinin 4 tanesinde eğitim programının bulunduğu ve 5 tanesinde atölye sorumlusu olduğu görülmüştür.Atölye ortamlarının erişilebilirlik açısından uygun donanıma sahip olduğu görülmüştür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Araştırmanın amacı müzelerdeki çocuk atölyelerinin öğrenme ortamı olarak incelenmesidir. Araştırma, nitel araştırmayöntemlerinden, durum çalışması deseni kullanılarak yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubu Ankara ilinde bulunan ve çocukatölyesi olan toplam 7 müzeden oluşmaktadır. Veri toplama aracı olarak atölye ortamlarında kullanılmak üzere araştırmacılartarafından hazırlanmış olan yarı yapılandırılmış gözlem formu kullanılmıştır. Buna ek olarak müze ve / veya atölye sorumluları ilegörüşme amacıyla hazırlanan yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Gözlem ve görüşmelerden elde edilen verilerinanalizi sonucunda, fiziksel çevre koşulları açısından atölye ortamlarının genellikle yeterli olduğu ortaya çıkmıştır. Ancak, özelgereksinimli bireylerin atölye ortamlarına katılımını sağlayacak düzenlemelerin eksik olduğu görülmüştür. Atölye ortamlarındadonanım unsurlarının (masa, sandalye, vb.) çoğunlukla yeterli olduğu saptanmıştır. Teknolojik donanım açısından hemen hementüm atölyeler uygun kaynaklara sahiptir. Sarf malzemeleri (farklı renk, doku, boyutta kağıtlar, fırçalar, boyalar, açık uçlu materyaller, vb.) açısından ise atölyelerde kullanılan materyaller değişkenlik göstermekte fakat gelişimsel uygunluk açısından tartışmayaratmaktadır. Müze atölyelerinin 4 tanesinde eğitim programının bulunduğu ve 5 tanesinde atölye sorumlusu olduğu görülmüştür.Atölye ortamlarının erişilebilirlik açısından uygun donanıma sahip olduğu görülmüştür.

Abstract

The purpose of this study is to examine children museum workshops as learning environments. This study was conducted through the use of case study qualitative research methods. The study group consisted of a total of 7 museums in Ankara which have children workshops. A semi-structured observation form, developed by the researchers, was used as a data collection tool in the workshop environments. In addition to this, semi-structured interviews were held with museum and / or workshop educators. According to analysis of the data obtained from observations and interviews, it was found that, in terms of physical environmental conditions, workshop environments were generally sufficient. However, it has been observed that the arrangements to ensure the participation of individuals with special needs in workshop environments are inadequate. That said, equipment such as tables, chairs etc. were found to be generally adequate in workshop environments, and in terms of technological equipment, almost all workshops were found to have appropriate resources. In terms of expendable materials, such as different colored, textured and sized papers, brushes, crayons, open ended materials etc., the materials used in the workshops vary, but their developmental appropriateness is questionable. It was seen that 4 of the museum workshops have educational programs, and 5 of them have workshop educators. It was seen that the workshop environments have suitable equipments in terms of accessibility.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KİMZAN, İ., AKDOĞAN, K. K., DURMAZ, E., ACER, D. (2022). Bir Öğrenme Ortamı Olarak Müze Atölyeleri. Ankara Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 2, 399–413. https://ajindex.com/articles/440800

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Acer, D. (2012). Okul öncesi eğitim kurumlarının fiziksel ve eğitsel ortamları. G. Haktanır (Ed.), Okul öncesi eğitime giriş içinde (ss. 227-254). Ankara:
  2. Anı. Acer, D. (2014). Erken çocukluk eğitiminde fiziksel ortam ve özellikleri. İ.H. Diken (Ed.), Erken çocukluk eğitimi içinde (ss.374-399). Ankara:
  3. Pegem Akademi. Aktın, K. (2017). Okul öncesi dönemde müze eğitimi ile çocukların tarihsel düşünme becerilerinin geliştirilmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 13(2), 465-486.
  4. Alpar, D., Batdal, G., Avcı, Y. (2007). Öğrenci merkezli eğitimde eğitim teknolojileri uygulamaları. Hasan Ali Yücel Eğitim Fakültesi Dergisi, 7(1), 19-31.
  5. Anderson, D., Piscitelli, B., Weier, K., Everett, M. Ve Tayler, C. (2002). Children’s museum experiences: Identifying powerful mediators of learning. Curator: The Museum Journal, 45(3), 213-231.
  6. Atagök, T. (2003). Müzecilikte yeni yaklaşımlar. B. Onur (Yay. Haz.) Müze Eğitimi Semineri 1: Akdeniz Bölgesi Müzeleri içinde (ss. 25- 29). Antalya: Suna-İnan Kıraç Akdeniz Medeniyetleri Araştırma Enstitüsü. Ayaydın, A. (2017). Çoklu zekâ tabanlı görsel sanatlar eğitiminde bir öğretim yöntemi olarak müze eğitimi. Milli Eğitim Dergisi, 46(214), 9-21.
  7. Aydın Yağmur, Ş. ve Şerefhanoğlu Sözen, M. (2016). Dersliklerde görsel konfor ve iç yüzeylerin etkisi. Megaron, 11(1) 49-62.
  8. Bodrova, E. ve Leong, D. J. (2013). Zihnin araçları, erken çocukluk eğitiminde Vygotsky yaklaşımı. Ankara:
  9. Anı. Brahms, L. ve Crowley, K. (2016). Learning to make in the museum: The role of maker educators. K. Peppler, E. R. Halverson ve Y. B. Kafai (Eds.), Makeology: Makerspaces as learning environments içinde (ss. 15–29). New York: Routledge. Buyurgan, S. ve Bingöl, M. (2012). Müzede öğrenme ve çocuk müzeleri. İ. San (Yay.haz.), Çocuk müzeleri ve yaratıcı drama içinde (ss. 147-170). Ankara:
  10. Naturel. Clemens, S. G. (1991). Art in the classroom: Making everyday special. Young Children, 46(2), 4-11.
  11. Creswell, J. W. (1998). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five traditions. Thousand Oaks, CA: Sage. Creswell, J. W. (2014). Nitel araştırma yöntemleri: Beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni. (M. Bütün ve S. B. Demir, Çev. Ed.). Ankara:
  12. Siyasal Kitabevi.
  13. Demiriz, S., Ulutaş, İ. ve Karadağ, A. (2011). Okul öncesi kurumlarında eğitim ortamı ve donanım. Ankara:
  14. Anı. Dilli, R., Dümenci-Bapoğlu, S. ve Turgut-Kesebir, G. (2018). Müzede çevre eğitimi kapsamında okul öncesi dönemi çocuklarına yenilenebilir enerji kaynaklarının anlatılm