Dergiler / Çeşm-i Cihan: Tarih Kültür ve Sanat Araştırmaları Dergisi E-Dergisi / 2016 / Cilt: 3 - Sayı: 1

XI. ASIRDA SELÇUKLULAR’DA TUĞRÂ

TUGHRA IN SELJUKS IN XI. CENTURY

Sayfa
2–20
Yayın Tarihi
2016-06-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ancak söz konusu kavram, hem karşıladığı anlamlar hem de işaret ettiği şekil bakımından bazı değişimlere uğrmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Asırda Selçuklu Türkleri tarafından bürokratik alanda kullanılan tuğrâ ıstılahı ele alınmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Temel kaynakların yanında birçok araştırma esere de başvurularak meydana getirilen bu çalışma göstermiştir ki; söz konusu ıstılah, menşei itibariyle Türkçedir ve başlangıçta sadece Türk hükümdarlarının hâkimiyet sembolü olarak kullandığı ok ile yaydan oluşan bir şekli ifade etmiş, Büyük Selçuklu Devleti döneminden itibaren ise, Abbasî halifeleri tarafından hükümdarlara verilen unvanları da bünyesine alarak tevkî, imza, mühür gibi anlamları karşılar hale gelmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Ancak söz konusu kavram, hem karşıladığı anlamlar hem de işaret ettiği şekil bakımından bazı değişimlere uğrmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tuğrâ · Selçuklular · Dîvân-ı Tuğrâ

Özet

Bu çalışmada, XI. Asırda Selçuklu Türkleri tarafından bürokratik alanda kullanılan tuğrâ ıstılahı ele alınmıştır. Temel kaynakların yanında birçok araştırma esere de başvurularak meydana getirilen bu çalışma göstermiştir ki; söz konusu ıstılah, menşei itibariyle Türkçedir ve başlangıçta sadece Türk hükümdarlarının hâkimiyet sembolü olarak kullandığı ok ile yaydan oluşan bir şekli ifade etmiş, Büyük Selçuklu Devleti döneminden itibaren ise, Abbasî halifeleri tarafından hükümdarlara verilen unvanları da bünyesine alarak tevkî, imza, mühür gibi anlamları karşılar hale gelmiştir. Buna ek olarak, aynı terim, dönemde devlet meselelerinin görüşülüp karara bağlandığı bir nevi bakanlar kurulu olan Dîvân-ı Âlâ’nın bir kolunu oluşturan ve umumiyetle devletin dış ilişkilerine dair işlerin düzenlendiği Dîvân-ı İnşâ’ya ismini vererek, bu ismin neticede Dîvân-ı Tuğrâ olarak değişmesine amil olmuştur. Büyük Selçuklu Devleti’nden önce Oğuz Yabgu Devleti’nde de kullanılan ıstılah, Selçuklular sayesinde İslâm dünyasına intikal etmiş ve muhtelif Türk-İslâm devletleri (Memlûkler, Osmanlılar gibi) tarafından kullanılmıştır. Ancak söz konusu kavram, hem karşıladığı anlamlar hem de işaret ettiği şekil bakımından bazı değişimlere uğrmıştır.

Abstract

This study examines the term tughra which was used in bureaucratic areas by Seljuk Turks in XI. century. The study which has consulted many research works as well as basic ones has shown that the term has Turkish roots, and it, at the beginning, expressed arrow and bow used only to symbolise Turkish rulers’ dominance, as of Great Seljuk Empire, it gained meanings such as deputing, signature and stamp by including titles given to emperors by Abbasid caliphes. In addition to this, the same term gave its name to Divan-ı İnşâ regulating external affairs of the government and consisting a branch of Dîvân-ı Âlâ a kind of cabinet and its name became Divan-ı Tuğrâ. The term which had been used by Oghuz Yabgu Empire before Great Seljuk Empire entered into Islam world thanks to Seljuks, and used by many Turk-Islam Empires (Mamelukes, Ottomans etc.). But the term had experienced some changes both in terms of the meaning and the form.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TOKAN, Ö. (2016). XI. ASIRDA SELÇUKLULAR’DA TUĞRÂ. Çeşm-i Cihan: Tarih Kültür ve Sanat Araştırmaları Dergisi E-Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 1, 2–20. https://ajindex.com/articles/43882

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Ahmed b. Lütfullah, Câmiu’d-Düvel –Selçuklular Tarihi: I (Horasan, Irak, Kirman ve Suriye Selçukluları), (Nşr. Ali Öngül), Akademi Kitabevi, İzmir 2000.
  2. Ahmed b. Mahmud, Bursalı el-Mevlâ Ahmed b. Mahmud, Selçuknâme, (Nşr. Erdoğan Merçil), (1. Basım), Bilge Kültür Sanat Yay., İstanbul 2011.
  3. Alptekin, Coşkun, “Büyük Selçuklular”, DGBİT, İstanbul 1992, VII, 95-213.
  4. Alptekin, Coşkun, Selçuklu Paraları, (SAD’dan ayrı basım), Güven Matbaası, Ankara 1971, 435-591.
  5. Ayverdi, İlhan, Misalli Büyük Türkçe Sözlük I-III, (2. Baskı), Kubbealtı Neşriyat, İstanbul 2006.
  6. Barthold, V. V., Orta-Asya Türk Tarihi Hakkında Dersler, (Trc. R. Hulusi Özdem), (2. Baskı), TTK, Ankara 2013. Bundarî, Zubdetun-Nusra ve Nuhbatül-Usra (Irak ve Horasan Selçukluları Tarihi), (Trk. Çev. Kıvameddin Burslan), (2. Baskı), TTK, Ankara 1999. Bundarî, Zubdat al- Nusra va Nuhbat al-Usra (Târîh-i Silsile-i Selçûkî), (Frs. Nşr. Muhammed Hüseyin Celilî), Tahran 1978
  7. Çağbayır, Yaşar, Orhun Yazıtlarından Günümüze Türkiye Türkçesinin Söz Varlığı: Ötüken Türkçe Sözlük I-V, Ötüken Yay., İstanbul 2007.
  8. Çalık, Sıddık, “Selçuklu ve Beyliklerde Tuğrâ”, Selçuklu ve Beyliklerde Vakfiye Tuğrâları, (Haz. S. Çalık, M. N. Şahin, İ. Keten), Vakıflar Genel Müdürlüğü Yay., Ankara 2005, 27-34.
  9. Çetin, Altan, “Bir Memlûk Kaynağında Yer Alan Oğuz/Türkmen Boyları ve Damgalarına Dair Bir Değerlendirme”, Belleten, LXXII/264, Ankara 2008, 483-489.
  10. Çoruhlu, Tülin, “Tuğ”, DİA, XLI, İstanbul, 330-332.
  11. Dehhoda, Muhammed Aliekber, Lugatnâme, İntişârât ve Çap-ı Danişgâh-ı Tahran, Tahran 1373 Hş. Deny, J., “Tuğra”, İA, MEB, İstanbul 1988, XII/2, 5-12.
  12. Derman, M. Uğur, “Tuğra”, DİA, İstanbul 2012, XLI, 336-339.
  13. Devellioğlu, Ferid, Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lûgat, (26. Baskı), Aydın Kitabevi, Ankara 2010.
  14. Divitçioğlu, Sencer, Oğuz’dan Selçuklu’ya –Boy, Konat ve Devlet, (2. Baskı), YKY Yay., İstanbul 2000. Ebu İsmail Müeyyidüddin Hüseyin b. Ali, Lâmiyet Al- Acem, (Trc. İsmail Erzen), MEB, Ankara Trhz. Ebu’l-Ferec, İbn el-İbrî Bar Hebraeus Grigorius, Abû’l-Farac Tarihi I- II, (Trk. Çev. Ö. Rıza Doğrul), TTK, Ankara 1945 (I. Cilt)- 1950 (II. Cilt). Gökalp, Ziya, Türk Medeniyet Tarihi I-II, (Haz. F. Şahoğlu), Türk Kültür Yayını, İstanbul 1974. Hasan Enverî, Istılahat-ı Dîvânî Dovre-i Gaznevî ve Selcûkî, Kitaphâne-i Tahûrî, Tahran 1355 Hş. İbn Bîbî, Nâsıreddîn Hüseyin b. Muhammed b. Ali el-Ca’ferî er-Rugadî, Selçuknâme, (Trc. Mükrimin Halil Yinanç), (Haz. Refet Yinanç-Ömer Özkan), Kitabevi Yay., İstanbul 2007. İbn Hallikân, Ahmed b. Şem