Dergiler / Bilimname / 2017 / Cilt: 2017 - Sayı: 34

Uzak Bir Mananın Ayetlerdeki Vakf Yerine Etkisi -A‘râf Sûresi’nin 188. Ayeti Örneği-

Sayfa
31–96
Yayın Tarihi
2017-10-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makalede A‘râf sûresinin 188. ayetindeki “لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ” ifadesinin sonunda vakf yeri bulunup bulunmamasına göre oluşan manalar ortaya konulacak ve bunlardan hangisinin tercihe şayan olduğunun tespitine çalışılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Ülkemizdeki mushaflarda ayetlerdeki durak yerleri (vakf) konusunda Secâvendî’nin sisteminin benimsendiği bilinmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Nitekim Secâvendî’nin İlelü’l-Vukûf adlı eserinde A‘râf sûresinin 188. ayetindeki “الْخَيْر” lafzının sonunda vakf yerinin olmasını tercih ettiği anlaşılmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede A‘râf sûresinin 188. ayetindeki “لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ” ifadesinin sonunda vakf yeri bulunup bulunmamasına göre oluşan manalar ortaya konulacak ve bunlardan hangisinin tercihe şayan olduğunun tespitine çalışılacaktır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Vakf · İbtidâ · Secâvend

Özet

Öz Ülkemizdeki mushaflarda ayetlerdeki durak yerleri (vakf) konusunda Secâvendî’nin sisteminin benimsendiği bilinmektedir. Bununla birlikte bazı yerlerde onun tercih ve sisteminin hilafına uygulamalar göze çarpmaktadır. Ayrıca Secâvendî’nin tercihlerinin her zaman ayetin doğruya en yakın manasını yansıtıp yansıtmadığı, üzerinde durulması gereken bir diğer husustur. Nitekim Secâvendî’nin İlelü’l-Vukûf adlı eserinde A‘râf sûresinin 188. ayetindeki “الْخَيْر” lafzının sonunda vakf yerinin olmasını tercih ettiği anlaşılmaktadır. Oysa bizim tespitlerimize göre, vakf ve ibtidâ alanında Secâvendî’den önce eser telif eden müellifler burada herhangi bir durak belirtmemişlerdir. Yine müfessirlerin büyük çoğunluğu da ayetteki “الْخَيْر” kelimesinde durak olması durumunda oluşan manaya tefsirlerinde hiç yer vermemişlerdir. “الْخَيْر” kelimesinde durak olması sonucu oluşan manaya yer veren müfessirlerin bir kısmı ise söz konusu mananın ayetin nazmını bozduğu yönünde kanaat belirtmişlerdir. Kimi müfessirler de hem durak olmasına hem de olmamasına göre ortaya çıkan her iki manayı zikretmiş, fakat herhangi bir tercihte bulunmamıştır. Durak yeri olmasına göre teşekkül eden manayı önceleyen müfessirlerin ise yok denecek kadar az olduğu görülmektedir. Bu makalede A‘râf sûresinin 188. ayetindeki “لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ” ifadesinin sonunda vakf yeri bulunup bulunmamasına göre oluşan manalar ortaya konulacak ve bunlardan hangisinin tercihe şayan olduğunun tespitine çalışılacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARAGÖZ, M. (2017). Uzak Bir Mananın Ayetlerdeki Vakf Yerine Etkisi -A‘râf Sûresi’nin 188. Ayeti Örneği-. Bilimname, Cilt: 2017 - Sayı: 34, 31–96. https://ajindex.com/articles/43779

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. ALTIKULAÇ, Tayyar, “Secâvendî”, DİA, İstanbul 2009, XXXVI, ss. 268-269.
  2. ALTUNTAŞ, Halil – ŞAHİN, Muzaffer (haz.), Kur’ân-ı Kerim Meâli, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Ankara 2001. ÂLÛSÎ, Ebü’s-Senâ Şihâbüddîn Mahmud, Rûhu’l-Maânî fî Tefsîri’l-Kur’âni’l-Azîm ve’s-Seb‘i’l-Mesânî, Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut t.y. ASKERÎ, Ebû Hilâl, el-Vücûh ve’n-Nezâir, thk. Muhammed Osman, Mektebetü’s-Sekâfeti’d-Dîniyye, Kahire 2007. BEGAVÎ, Ebu Muhammed Hüseyin b. Mesud el-Begavî, Meâlimü’t-Tenzîl, thk. Muhammed Abdullah en-Nemr vd., Dâru Tayyibe, Riyad 1411 (h.). BEYZÂVÎ, Nâsırüddîn Ebû Saîd Abdullah b. Ömer b. Muhammed, Envâru’t-Tenzîl ve Esrâru’t-Tevîl, Hakikat Kitabevi, İstanbul 1991.
  3. BİLMEN, Ömer Nasuhi, Kur’ân-ı Kerim’in Türkçe Meâli Âlisi ve Tefsiri, Bilmen Yayınevi, İstanbul t.y. CÂBİRÎ, Muhammed Âbid, Fehmü’l-Kur’ân: Nüzûl Sırasına Göre Hükmetli Kur’ân’ın Anlaşılır Tefsiri, çev. Muhammed Coşkun, Mana Yayınları, İstanbul 2013. CÂBİRÎ, Muhammed Âbid, Fehmü’l-Kur’âni’l-Hakîm, Merkezü Dirâsâti’l-Vahdeti’l-Arabiyye, Beyrut 2009.
  4. CERRAHOĞLU, İsmail, Tefsir Usûlü, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, Ankara 1989.
  5. ÇETİN, Abdurrahman, “Vakf ve İbtidâ”, DİA, İstanbul 2012, XLII, ss. 461-463.
  6. ÇETİN, Abdurrahman, Kur’ân İlimleri ve Kur’ân-ı Kerim Tarihi, Dergâh Yayınları, İstanbul 2012. DÂMEGÂNÎ, Ebû Abdillah el-Hüseyn b. Muhammed, el-Vücûh ve’n-Nezâir li-Elfâzı Kitâbillâhi’l-Azîz, thk. Arabî Abdülhamid Ali, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut 2010. DÂNÎ, Ebû Amr Osman b. Said, el-Müktefâ fi’l-Vakf ve’l-İbtidâ, thk. Cemâlüddîn Muhammed Şeref, Dâru’s-Sahâbe li’t-Türâs, Tantâ 2006.
  7. DUMAN, Mehmet Zeki, “Tefsir Tevil ve Tefsirde Temel İlkeler Açısından “Secavend”lerde Manaya Tesir Eden Önemli Üç Hata”, Tarihten Günümüze Kur’ân'a Yaklaşımlar, Kur’ân ve Tefsir Akademisi, 10-14 Ağustos 2009, İstanbul, (Özkan Matbaacılık, Ankara 2010), ss. 467-516.
  8. DUMAN, Mehmet Zeki, Beyânu’l-Hak (Kur’ân-ı Kerim’in Nüzûl Sırasına Göre Tefsiri), Fecr Yayınları, Ankara 2008. EBÛ HAYYÂN, Muhammed b. Yusuf el-Endelüsî, el-Bahru’l-Muhît, thk. Adil Ahmed Abdülmevcûd-Ali Muhammed Muavviz, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut 1993. EBÛ HAYYÂN, Muhammed b. Yusuf el-Endelüsî, İ‘râbü’l-Kur’ân, thk. Neş. Mahmud Şakir, Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut, 2005.
  9. ELMALILI, Muhammed Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’ân Dili, Eser Neşriyat, İstanbul 1979. ENSÂRÎ, Ebû Yahyâ Zeynüddîn Zekeriyyâ b. Muhammed b. Ahmed es-Süneykî el-Ensârî el-Hazrecî, el-Maksad li Telhîsi mâ fi’l-Mürşid fi’l-Vakf ve’l-İbtidâ, (Menâru’l-Hüdâ ile b