Dergiler / Bilimname / 2018 / Cilt: 2018 - Sayı: 35

Üslûbu'l-Kur'ân ve Tefsir İlmi

Sayfa
397–432
Yayın Tarihi
2018-04-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu gerekliliğin bir neticesi olarak bu makale, ilahi murada delalet kaydıyla üslȗbu’l-Kur’an meselesini ele almaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Vakıa olarak muayyen bir tarih içindeki muhataplarına ilahi maksat ve manaları iletmek üzere gönderilmiş bir kitap olan Kur’an’ın, ilk muhataplarının yeteneklerini ve birikimlerini dikkate alması olgusal bir gerekliliktir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kur’an söz konusu olduğunda bu, mütekelliminin Zȃt-ı ilahi olması dolayısıyla hitabın ve muhatabın tabiatlarının farklılığından kaynaklanan ontolojik ve epistemolojik bir sorundur.
💡
Sonuç & Katkı:Bu gerekliliğin bir neticesi olarak bu makale, ilahi murada delalet kaydıyla üslȗbu’l-Kur’an meselesini ele almaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Tefsir · üslȗbu’l-Kur’an · mecȃz

Özet

Öz Vakıa olarak muayyen bir tarih içindeki muhataplarına ilahi maksat ve manaları iletmek üzere gönderilmiş bir kitap olan Kur’an’ın, ilk muhataplarının yeteneklerini ve birikimlerini dikkate alması olgusal bir gerekliliktir. Çünkü kelam, belagat ve fesahatin zirvesinde inşa edilse dahi muhatabının zihinde mütekellimin kastettiği manaya tekabül etmediği müddetçe taraflar arasında iletişimi sağlayabilecek nitelik ve yeterliliğe sahip olamaz. Kur’an söz konusu olduğunda bu, mütekelliminin Zȃt-ı ilahi olması dolayısıyla hitabın ve muhatabın tabiatlarının farklılığından kaynaklanan ontolojik ve epistemolojik bir sorundur. Dolayısıyla son derece sofistike bir sorundur. Ancak Allah’ın apaçık beyanı olmak vasfıyla Kur’an, okunmak, anlaşılmak ve yaşanmak üzere indirildiği muhakkaktır. Bu amacı gerçekleştirebilmek için muhatabının iletişim araçlarını, dilini ve özgün ifade biçimlerini kullanmış; içerdiği manaları ve maksatları böylelikle muhatabının zihnine yaklaştırmış, onun sözcüklerini, onun kavramlarını ve ıstılahlarını kullanarak kendisi ile muhatap arasında bir muvazaa tesis etmiştir. Esasen onun apaçık Arapça bir beyan olmasının hikmeti budur. Üslȗbu’l-Kur’an, bu ilahi hikmetin tecellilerinden biridir. İşte bu hikmet nedeniyle tefsir ilmi, Kur’an lafızları ve ibarelerinin anlamları ve delaletlerini tespit etmek için üslȗbu’l-Kur’an’a, anlama, açıklama ve anlamlandırma (tefsir ve te’vil) faaliyetlerinde müracaat etmek durumundadır. Zira ilahi bir söz olması itibarıyla Kur’an’ın hangi sözdiziminde, hangi üslȗpta, hangi zihinsel/mantıki bağıntıda ve tarihsel bağlamda hangi manaya delalet ettiğini belirleyebilmek için üslȗbu’l-Kur’an’ı bilmek gerekmektedir. Bu gerekliliğin bir neticesi olarak bu makale, ilahi murada delalet kaydıyla üslȗbu’l-Kur’an meselesini ele almaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Baysal, S. (2018). Üslûbu'l-Kur'ân ve Tefsir İlmi. Bilimname, Cilt: 2018 - Sayı: 35, 397–432. https://ajindex.com/articles/43771

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Abdurrahman, Aişe. Beyânî Tefsir. Çev. Ertuğrul Özalp-Ömer Aydın. İstanbul: İşaret yayınları, 2015.
  2. Albayrak, Halis. Tefsir Usulü. İstanbul: Şule yayınları, 1998. Azzâvî, Semîr İbrahim. et-Tefkîru’s-simyâî. Amman: Dâru kunûzi’l-ma‘rife, 2015.
  3. Baysal, Sıddık. Ebu’l-Berekât en-Nesefî’nin Medâriku’t-Tenzîl ve Hakâiku’t-Te’vîl Adlı Eserinde Tefsir-Te’vîl İlişkisi. Ankara: Bilge yayınları, 2016.
  4. Bilgin, Muhittin. Anlamdan Anlatıma Türkçemiz. Ankara: Kültür Bakanlığı yayınları, ty. Birışık, Abdülhamit. “Ulûmu’l-Kur’ân”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 42:132-135. (Ankara TDV yayınları, 2012).
  5. Bulut, Ali. “Kur’ân-ı Kerim’de İtnâb Üslûbu.” Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3:11, (2010): 183-205. Câbirî, M. Ȃbid. Kur’an’a Giriş. Çev. Muhammed Coşkun. İstanbul: Mana yayınları, 2011. Cȃhız, Ebu Osman Amr b. Bahr. el-Beyȃn ve’t-tebyȋn. Neş. Abdusselam Muhammed Harun. Kahire: Mektebetu’l-hancȋ, 1998.
  6. Cerrahoğlu, İsmail. Tefsir Usulü. Ankara: TDV yayınları, 1991. Cürcȃnȋ, Abdulkȃhir. Delȃilu’l-i‘cȃz. Neş. Ebu Fihr Mahmud Muhammed. Cidde: Dâru’l-medenî, 1992. Ebȗ Hayyȃn, Muhammed b. Yusuf. Bahru’l-muhȋt. Neş. Adil Ahmed Abdulmevcud. Beyrut: Dȃru’l-kutubi’l-ilmiyye, 1993.
  7. Ebu Zeyd, Nasr Hamid. İlahi Hitabın Tabiatı. Çev. Mehmet Emin Maşalı. Ankara: Kitabiyat yayınları, 2006. Ebu Zeyd Nasr Hamid. Yorum Meselesi. Çev. Muhammed Coşkun-Numan Konaklı. İstanbul: Mana yayınları, 2016.
  8. Elmalılı, M. H. Yazır. Hak Dini Kur’an Dili. İstanbul: Çelik-Şura yayınları, ty. Eren, Cüneyt ve Uzunoğlu, M. Vecih. Belagat Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Rağbet yayınları, 2014.
  9. Güven, Şahin. “Kur’an Dilinin Özellikleri.” Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 1:14 (2012): 7-20.
  10. Hacımüftüoğlu, Nasrullah. “Beyan.” Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 6:22-23. Ankara: TDV yayınları, 1992. Isfahânî, Rȃgıb. Müfredât fȋ garȋbi’l-kur’an. İstanbul: Kahraman yayınları, 1986. İbn Âşûr, Tahir. et-Tahrîru ve’t-tenvȋr. Tunus: Dâru’t-tûnisi, 1984.
  11. İbn Cüzey, Ebu Kasım M. b. Ahmed. et-Teshȋl li ulȗmi’t-tenzȋl. Neş. M. Salim Haşim. Beyrut: Dȃru’l-kutubi’l-ilmiyye, 1995. İbn Ebȋ Hȃtim, Abdurrahman b. İdris er-Rȃzȋ. Tefsȋru’l-kur’ani’l-azȋm. Neş. Esad Muhammed Tayyib. Mekke: Mektebetu Nizar Mustafa el-Bȃz, 1997. İbn Kayyım el-Cevziyye. Bedȃi‘u’t-tefsȋr. Riyad: Dȃru İbnu’l-Cevzȋ, 1427. İbn Manzur. Lisânu’l-arab. Kahire: Daru’l-meârif, ty. İbrahim, M. Zakyi. “Kur’an’da Yeminler: B.tu’ş-Şati’nin Edebi Katkısı.” Çev. Burhan Sümertaş. International Journal of Social Science, 6:3 (2013):