Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Gruplar arasında sol ventrikül diyastolik çap indeksi, fraksiyonel kısalma, zirve E ve A hızları, E/A oranı ve hıza görü deziltilmiş izovolümik relaksasyon zamanı anlamlı farklılık göstermezken, septum (8.3±1.1 mm'ye karşı 7.3±0.9 mm; p=9b916) ve arka duvar kalınlıkları (7.96±0.63 mm'ye karşı 6.8±1.1 mm; p=0.004) ile E-deselerasyon zamanı (167±23ms'ye karşı 140±19 ms; p=0.003) diyabet hastalarında artmış bulundu.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Ekokardiyografi görüntülerinde kalbin kasılma ve gevşemesi esnasında miyokardın video yoğunluğunda (MVY) sırasıyla azalma ve artma gözlenmektedir. Bu çalışmanın amacı MVY'nun bu fizyolojik değişkenliği bağlamında tip-I diabetes mellitus hastalarını sağlıklı bireylerle kıyaslamaktı. Yöntem: Bu amaçla insüline bağımlı 18 genç tip-I diabetes mellitus hastası (yaş: 23.2±6.4>15-37- diyabet süresi: ort. 7.85±5.6 yıl> 1-7 yıl) ve yaş-cinsiyet bakımından eşdeğer 14 sağlıklı bireyin standart ekokardiyografi kayıtları alındı. Her birey için video-teyplere kaydedilen üçer ardışık kalp siklüsünün diyastol sonu ve sistol sonu görüntüleri bilgisayar ortamına aktarıldı. Bu görüntüler üzerinde sol ventrikül septum ve arka duvarında seçilmiş alanlara, bu amaca yönelik bir bilgisayar programı ile kantitatif doku analizi uygulandı. MVY için siklik değişkenlik indeksi (SDİ) hesaplanmasında "SDİ=diyastol-sonu MVY - sistol-sonu MVY/ diyastol-sonu MVY x 100" formülü kullanıldı. Bulgular: Gruplar arasında sol ventrikül diyastolik çap indeksi, fraksiyonel kısalma, zirve E ve A hızları, E/A oranı ve hıza görü deziltilmiş izovolümik relaksasyon zamanı anlamlı farklılık göstermezken, septum (8.3±1.1 mm'ye karşı 7.3±0.9 mm; p=9b916) ve arka duvar kalınlıkları (7.96±0.63 mm'ye karşı 6.8±1.1 mm; p=0.004) ile E-deselerasyon zamanı (167±23ms'ye karşı 140±19 ms; p=0.003) diyabet hastalarında artmış bulundu. Hasta grubunda gerek septum (% 18.2±11.5'e karşı % 39.3±11.5; p=9b991) gerekse arka duvarda SDİ (% 16.4±16'ya karşı % 40.5±9.2; p=0.0001) anlamlı olarak azalmış bulundu. Sonuç: MVY değişkenliğinin diyabetik hastalarında anlamlı olarak farklı bulunmasının klinik-öncesi bir değişikliğe işaret etmesi olasıdır ve mevcut bir hastalık anlamına gelmese de diyabetik kardiyomiyopatinin histopatolojik bulgularının erken bir göstergesi olarak değerlendirilebilir.
Abstract
OBJECTIVE: Contraction and relaxation of the heart cause decrease and increase in myocardial video intensity (MVI) recorded from echocardiographic images, respectively. The present study was planned to compare this physiological cyclic variations of MVI in patients with type 1 diabetes mellitus and healthy subjects. METHODS: For this purpose, standard echocardiographic examination was performed to 18 young patients (age 23.2±6.4; range: 15-37 years) with insulin dependent type 1 diabetes mellitus (diabetes duration: 7.8±5.6; range: 1-17 years) and 14 age and sex matched controls. In all subjects, end-diastolic and end-systolic 2D echocardiographic images of 3 consecutive beats that had been recorded on videotapes were digitized. The quantitative analysis of digitized imaging was performed with the help of a calibrated digitization system in order to calculate the septum and the posterior wall textural parameters. The cyclic variation index (CVI) of the mean gray level (MGL) was calculated according the formula: (MGL dias- MGL diast x 100. RESULTS: Among the groups, left ventricular diastolic dimension-index, fractional shortening, E/A ratio, and isovolumic relaxation time showed no statistically significant differences, while septum and (8.3±1.1 vs. 7.3±0.9 mm; p=0.016) and posterior wall thickness (8±0.6 vs. 6.8±1.1mm; p=0.004) and E-deceleration time (167±23 vs. 140±19 msec.; p=0.003) were significantly higher in diabetics. The diabetic patients showed significantly lower CVI both for septum (18.2±11.5% vs. 39.3±11.5%; p=0.0001) and posterior wall (16.4±16% vs. 40.5±9.2%; p=0.0001), respectively. CONCLUSIONS: Altered videoensitometric parameters possibly represent a preclinical alteration, conceivably related to the myocardial collagen content increase, which does not necessarily indicate an actual disease but may be considered an early marker of the histopathologic findings of diabetic cardiomyopathy.