Dergiler / Anadolu Kardiyoloji Dergisi / 2010 / Cilt: 10 - Sayı: 4

Rationing healthcare: Should life-style be used as a criterion?

Sağlık hizmetleri kişisel yaşam biçimine göre sunulmalı mı?

Sayfa
367–371
Yayın Tarihi
2022-10-10
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makalede sağlık hizmetlerine erişim hakkının temel bir insan hakkı olması ve sağlığın kişisel tercihlerin ötesinde çok belirleyenli bir olgu olmasına dayanarak, sadece kişisel yaşam biçimine bakılarak kişilerin sağlık hizmetlerine erişimlerinin kısıtlanamayacağı, bunun için geçerli tek ölçütün tıbbi ölçüt olduğu savunulmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Sağlığın kişi yaşamında çok önemli bir yere sahip olduğu kabul edilir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bireysel sağlık kısmen kişinin erişebildiği sağlık hizmetlerinin niteliğine bağlı olsa da, toplumsal belirleyenler gibi pek çok etken sağlık düzeyi üzerinde etkilidir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede sağlık hizmetlerine erişim hakkının temel bir insan hakkı olması ve sağlığın kişisel tercihlerin ötesinde çok belirleyenli bir olgu olmasına dayanarak, sadece kişisel yaşam biçimine bakılarak kişilerin sağlık hizmetlerine erişimlerinin kısıtlanamayacağı, bunun için geçerli tek ölçütün tıbbi ölçüt olduğu savunulmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Sağlığın kişi yaşamında çok önemli bir yere sahip olduğu kabul edilir. Bireysel sağlık kısmen kişinin erişebildiği sağlık hizmetlerinin niteliğine bağlı olsa da, toplumsal belirleyenler gibi pek çok etken sağlık düzeyi üzerinde etkilidir. Sağlık çok çeşitli etkenlerle belirlendiğinden, kişileri sadece yaşam biçimlerini göz önüne alarak, sağlık durumlarından sorumlu tutmak doğru olmaz. Kişinin kendi sağlığını korumak için yeterince çaba gösterip göstermediğini, sağlığa zararlı alışkanlıklardan uzak durup durmadığını değerlendirmeden önce, sağlığın temel belirleyenleri dikkate alınmalıdır. Ayrıca, çoğu zaman kişisel tercihler sonucunda belirlendiği düşünülen yaşam biçimi, hem sağlık üzerinde diğer etkenlerden daha az etkilidir, hem de bu seçimlerin ne kadar özerk seçimler olduğu tartışmalıdır. Bu makalede sağlık hizmetlerine erişim hakkının temel bir insan hakkı olması ve sağlığın kişisel tercihlerin ötesinde çok belirleyenli bir olgu olmasına dayanarak, sadece kişisel yaşam biçimine bakılarak kişilerin sağlık hizmetlerine erişimlerinin kısıtlanamayacağı, bunun için geçerli tek ölçütün tıbbi ölçüt olduğu savunulmaktadır.

Abstract

Health is considered as important due to its impacts on individuals’ lives. Although individual health level is determined partly by the accessibility of the services and their quality, there are many other factors that may influence an individual’s health condition, which are mainly social determinants. Since there are many factors that determine health conditions of the individuals, it would be wrong to hold someone totally responsible for her health condition on the basis of her life-style; such as prudency. Indeed, before deciding about whether the patient was prudent or not; first, we have to look at those determinants of health, and investigate whether there is an effective intervention to avoid those determinants. Furthermore, life-styles of the individuals, which are thought to be the personal choices, are just one of the relatively less effective factors that may influence a person’s health and also the autonomy of those choices is controversial. In our paper, we will endeavor to develop an argument showing that since health is one of our primary goods that needs to be protected as one of our basic human rights, and since the health status of individuals are not determined only by their personal choices, we claim that it would be unfair to consider accessing healthcare as something removable or limitable based on conditions other than medical criteria.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

CİVANER, M., ÖRS, Y., ALPINAR, Z. (2022). Rationing healthcare: Should life-style be used as a criterion?. Anadolu Kardiyoloji Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 4, 367–371. https://ajindex.com/articles/436771

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Erbasan O, Kemaloğlu C, Bayezid Ö. Heart transplantation. Anadolu Kardiyol Derg 2008; 8: 131-47
  2. Yağdı T, Nalbantgil S, Engin C, Zoghi M, Özbaran M. Donor management in heart transplantation. Anadolu Kardiyol Derg 2004; 4: 339-45
  3. Civaner M, Önal G. Ulusal böbrek bekleme listesi: Tıp etiği açısından bir değerlendirme. In: Erdemir AD, Öncel Ö, Zeytin Z, Türkmen HÖ, Erer S, Erkin H et al. editors. Proceedings of 1st International Congress on Medical Ethics and Law; 2007 Oct 17-20; Antalya, Turkey. İstanbul: Nobel Matbaacılık; 2007. p. 525-8
  4. Civaner M, Alpınar Z, Örs Y. Why would opt-out system for organ procurement be more fair? In: 9th World Congress of Bioethics Book of Abstracts; 2008 Sept 3-8; Rijeka, Croatia. Rijeka: University of Zagreb; 2008. p.222
  5. Dewar DM. Allocating organ transplant services: what can be learned from the United States experience? Rev Soc Econ 1998; 56: 157-74
  6. Civaner M. Kaynakların dağıtımı: Tıp etiği açısından temel kavramlar ve sorunlar. In: Erdemir AD, Atıcı E, Civaner M, Erer S, Öncel Ö, editors. Proceedings of 3rd Symposium of Medical Ethics and Medical Law; 2008 Nov 6; Bursa, Turkey. İstanbul: Nobel Yayın Dağıtım; 2009. p.143-9
  7. Alpınar Z, Sol A. Fairness by inequity in transplantation and general health care. In: Demirhan Erdemir A, Öncel Ö, Zeytin Z, Öztürk Türkmen H, Erer S, Erkin H, et al. editors. Proceedings of 1st International Congress on Medical Ethics and Law; 2007 Oct 17-20; Antalya, Turkey. İstanbul: Turkey; 2007. p. 731-9
  8. Civaner M. Önemli bir etik sorun alanı olarak yaşamın son dönemi. Toplum ve Hekim 2003;182:148-51
  9. Oğuz NY, Miles SH, Buken N, Civaner M. End-of-life care in Turkey. Camb Q Healthc Ethics 2003; 12: 279-84
  10. Buyx AM. Personal responsibility for health as a rationing criterion: why we don't like it and why maybe we should. J Med Ethics 2008; 34: 871-4
  11. Denier Y. On personal responsibility and the human right to healthcare. Camb Q Healthc Ethics 2005;14: 224-34
  12. Glannon W. Responsibility, alcoholism, and liver transplantation. J Med Philos 1998; 23: 31-49
  13. Glannon W. Responsibility and priority in liver transplantation. Camb Q of Healthc Ethics 2009; 18: 23-35
  14. Cappelen AW, Norheim OF. Responsibility, fairness and rationing in health care. Health Policy 2006; 76: 312-9
  15. Valapour M. Ethics of organ distribution in lung transplantation. Minn Med 2004; 87: 36-7
  16. Schmidt VH. Selection of recipients for donor organs in transplant medicine. J Med