Dergiler / Bilimname / 2020 / Cilt: 2020 - Sayı: 41

Yorum-Bağlam İlişkisi Bakımından Hutbelerde Hadis Kullanımı

Using Hadith in Khutbah by the Relationships of Interpretation and Context

Sayfa
603–632
Yayın Tarihi
2020-05-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Serlevha hadisle hutbenin başlığının ve konusunun uyumu ve rivayetin bağlamı da gözetilerek doğru anlaşılması ve yorumlanması önem arz etmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hutbe, Cuma ve bayram namazlarının gereklerinden olup, öğüt ve nasihat içeren konuşmadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Peygamber’den günümüze îrâd edilmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Serlevha hadisle hutbenin başlığının ve konusunun uyumu ve rivayetin bağlamı da gözetilerek doğru anlaşılması ve yorumlanması önem arz etmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Hadis · Hutbe · Anlama

Özet

Hutbe, Cuma ve bayram namazlarının gereklerinden olup, öğüt ve nasihat içeren konuşmadır. Hz. Peygamber’den günümüze îrâd edilmektedir. Ülkemizde son on yıldır Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü’nce hazırlanan hutbeler tüm cami ve mescitlerde okunmaktadır. Hutbeler başlık, serlevha bir ayet, bir hadis ve bu çerçevede inşa edilen metinden oluşmaktadır. Hutbenin serlevhasındaki rivayet metin içerisinde yorumlanmaktadır. Serlevha rivayetten hareket edilerek toplumsal mesajlar verilmekte, güncel olayların yorumlanmasında hadis rivayeti referans alınmaktadır. Serlevha hadisle hutbenin başlığının ve konusunun uyumu ve rivayetin bağlamı da gözetilerek doğru anlaşılması ve yorumlanması önem arz etmektedir.

Abstract

Khutbah (Sermon) which is one of the requirements of Friday and Eid prayers, is a speech containing advice. It has been performed during the Friday and Eid prayers since the Prophet. In our country, the sermons are prepared by the General Directorate of Religious Services in the last decade and these sermons are read in all mosques and masjids. The sermons have a title, subject, verse and top-hadith, and the text of the sermon was built in this framework. The top-narration of the sermon is interpreted in the text. Social messages are given based on the top-narration, and hadith narration is taken as reference in the interpretation of current events. It is important that the harmony of the top-hadith with title and subject of the sermon and that to understand and interpret correctly in the context of the narration. In addition, there is a need to examine the parameters in understanding and interpreting the narration.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ASAR, M. A. (2020). Yorum-Bağlam İlişkisi Bakımından Hutbelerde Hadis Kullanımı. Bilimname, Cilt: 2020 - Sayı: 41, 603–632. https://ajindex.com/articles/43616

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (5)

  1. ABDULLAH B. MÜBÂREK, Ebû Abdurrahman. ez-Zühd ve’r-rekâik. Thk. Habîb Rahmân el-A‘zamî. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, ts. AGİTOĞLU, Nurullah. Hadis ve Bağlam. İstanbul: Kitâbî Yayınları, 2015. ASKALÂNÎ, İbn Hacer. Fethu’l-bârî şerhu sahihi Buhârî. Beyrut: Dâru’l-marife, 1379. AYDINLI, Abdullah. “İhtisâr”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 21: 527. Ankara: TDV Yayınları, 1989. AYNÎ, Bedreddîn. Umdetü’l-kârî şerhu sahihi’l-Buhârî. Beyrut: Dâru ihyai’t-türâsi’l-Arabî, ts. BAKTIR, Mustafa. “Hutbe”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 18: 425. Ankara: TDV Yayınları, 1989. BEGAVÎ, Ebu Muhammed. Meâlimü’t-tenzîl fî tefsîri’l-Kurân. Beyrut: Dâru ihyâi’t-türâsi’l-Arabi, 1420. BEGAVÎ, Ebu Muhammed. Şerhu’s-sünne. Beyrut: Mektebü’l-İslamî, 1983. BEZZÂR, Ebûbekir Ahmed. Müsned. Medine: Mektebetü’l-ulûm ve’l-hikem, 2009. BEYHAKÎ, Ebû Bekr Ahmed. el-Âdâb. Beyrut: Müessesetü’l-kütübi’s-sekâfiyye, 1998. BEYHAKÎ, Ebû Bekr Ahmed. ed-Deâvâtü’l-kebîr. Kuveyt: Gurâsu li’n-neşr, 2009. BEYHAKÎ, Ebû Bekr Ahmed. es-Sünenü’l-kübrâ. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 2003. BUHÂRÎ, Muhammed b. İsmail. el-Câmiü’s-sahîh. B.y: Dâru tavkı’n-necât, 1422. DÂRİMÎ, Ebû Abdullah Muhammed. Sünen. Suudi Arabistan: Dâru’l-muğni, 2000. EBÛ AVÂNE, Yakub b. İshak. Müstahrecü Ebî Avâve. Beyrut: Dâru’l-marife, 1998. EBÛ DÂVÛD, Süleyman. Sünen. Thk. M. Muhyiddin Abdülhamîd. Beyrut: Mektebetü’l-asriyye, ts. EBÛ ZEYD, Muhammed. Meâlimü’d-dîn min ehâdîsi’s-sâdıkı’l-emîn. B.y: Dâru meşâriki’l-envâr, 2013. EBÛ YA’LÂ, Ahmed b. Ali. Müsned. Dımeşk: Dâru’l-Me’mûn li’t-türâs, 1984.
  2. EFENDİOĞLU, Mehmet. “Takti‘”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 39:483. Ankara: TDV Yayınları, 1989.
  3. ERUL, Bünyamin. “Hadis Şerhçiliğinde Özgünlük Sorunu”. İslam ve Yorum Temel Tartışmalar İmkanlar ve Sorunlar (Malatya, 2017). Ed. Abdurrahman Ateş. Malatya: Malatya İlahiyat Vakfı Yayınları, 2017. FİRUZÂBÂDÎ, Muhammed. el-Kâmûsu’l-muhît. Beyrut: Müessetü’r-risâle, 2005.
  4. GÖRGÜLÜ, Hasan Ali. “Hz. Peygamber’in Hutbede İzlediği Metod ve Günümüzde Hutbe Uygulamaları”. Süleyman Demirel Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 3 (1996): 177. GÖRMEZ, Mehmet. Sünnet ve Hadisin Anlaşılması ve Yorumlanmasında Metodoloji Sorunu. Ankara: TDV Yayınları, 2011.
  5. HACAK, Hasan. İslam’da İnanç, İbadet ve Günlük Yaşayış Ansiklopedisi. Ed. İbrahim Kafi Dönmez. İstanbul: İFAV Yayınları, 1997. HÂKİM en-Nîsâbûrî, Muhammed. el-Müstedrek ale’s-sahihay. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1990. HERARÎ, Muhammedü’l-Emin. el-Kevkebü’l-vehhâc