Dergiler / Ziraat Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 13 - Sayı: 1

Bazı Sertifikalı Armut (Pyrus communis L.) Genotiplerinin Morfolojik ve RAPD Yöntemleriyle Tanımlanması

Sayfa
77–88
Yayın Tarihi
2018-10-12
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Tüm çeşitler arasında, en yüksek benzerlik indeksi Klasik Akça ve Kokulu Akça arasında (0,922) görülürken, en düşük indeks Kokulu Akça ile Santa Maria çeşidi arasında (0,431) tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada ülkemizde yoğun olarak yetiştiriciliği yapılan 6 armut genotipinde RAPD (Randomly Amplified Polymorphic DNA) tekniği kullanılarak akrabalık ilişkileri belirlenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yapılan moleküler analizler sonucunda 8 adet RAPD primeri, 48 adet polimorfik bant üretmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Tüm çeşitler arasında, en yüksek benzerlik indeksi Klasik Akça ve Kokulu Akça arasında (0,922) görülürken, en düşük indeks Kokulu Akça ile Santa Maria çeşidi arasında (0,431) tespit edilmiştir.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:8 adet
⚙️Değişkenler:Armut (Pyrus communis L.) · Pomolojik özellikler · Moleküler teknikler

Özet

Bu çalışmada ülkemizde yoğun olarak yetiştiriciliği yapılan 6 armut genotipinde RAPD (Randomly Amplified Polymorphic DNA) tekniği kullanılarak akrabalık ilişkileri belirlenmiştir. Yapılan moleküler analizler sonucunda 8 adet RAPD primeri, 48 adet polimorfik bant üretmiştir. En fazla sayıda polimorfik bant (11 adet), OPA-08 primerinden elde edilirken, en az sayıda polimorfik bant (2 adet) OPE-07 primerinden elde edilmiştir. Primer başına düşen ortalama polimorfik bant sayısı 6 adet olmuştur. Tüm çeşitler arasında, en yüksek benzerlik indeksi Klasik Akça ve Kokulu Akça arasında (0,922) görülürken, en düşük indeks Kokulu Akça ile Santa Maria çeşidi arasında (0,431) tespit edilmiştir. Dendrogramda tüm genotipler 2 ana gruba ve bu ana gruplar da kendi içerisinde 2 alt gruba ayrılmıştır. Klasik Akça ve Kokulu Akça genotipleri birinci alt grupta yer alırken; Deveci armudu ikinci ve Saman Akçası ile Dikenli Akça ise üçüncü alt grupta yer almıştır. Santa Maria çeşidi de dördüncü alt grupta bulunmaktadır. Ayrıca UPOV kriterlerine göre pomolojik analizler de yapılmış olup bu analizler sonucunda genotiplerde meyve ağırlığı (30,19-305,0), meyve eni (3,76-8,15), meyve boyu (5,89-10,6), meyve şekil indeksi (0,94-1,57), meyve eti sertliği (42,03-66,1), meyve kabuk rengi (L 64,11-75,81, a 14,55-6,86, b 27,05-50,3), meyve suyu pH’ı (2,51-5,16), SÇKM (8,95-10,4), meyve sapı uzunluğu (4,95-2,32), meyve sapı kalınlığı (2,8-4,67), sap çukuru eni (3,65-13,09), sap çukuru derinliği (1,03-4,65), çiçek çukuru eni (7,93-13,94), çiçek çukuru derinliği (3,65-10,74), çekirdek evi boyu (23,86-34,73), çekirdek evi eni (11,59-26,98), çekirdek boyu (8,34-9,19), çekirdek eni (2,8-4,68) ve çekirdek kalınlığı (1,1-3,18) bakımından genotipler arasında önemli farklılıklar bulunmuştur.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GENCER, K., AŞKIN, M. A., KARAKURT, Y. (2018). Bazı Sertifikalı Armut (Pyrus communis L.) Genotiplerinin Morfolojik ve RAPD Yöntemleriyle Tanımlanması. Ziraat Fakültesi Dergisi, Cilt: 13 - Sayı: 1, 77–88. https://ajindex.com/articles/422733

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Acar, S., 2007. Ünye ve Çevresinde Yetiştirilen Mahalli Elma ve Armut Çeşitlerinin Morfolojik ve Pomolojik Özellikleri. Yüksek Lisans Tezi. Ordu Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. 117s. Bao, L., Chen, K., Zhang, D., Li, X., Teng, Y., 2008. An Assessment of Genetic Variability And Relationships Within Asian Pears Based On AFLP (Amplified Fragment Length Polymorphism) Markers. Scientia Horticulturae, 116, 374-380.
  2. Bardakçı, F., 2001. Random Amplified Polymorphic DNA (RAPD) Markers. Turkish Journal of Biology, 25, 185-196s. Bayazıt, S., Caliskan, O., Sümbül, A., 2016. Morpho-pomological Diversity of Turkish Pear (Pyrus communis L.) Accessions in Eastern Mediteranean Region of Turkey. Acta Scientia Polonium Hortorum Cultus, 15(5), 157-171. Bostan. S. Z., 2007. Pomological Traits of Local Apple and Pear Cultivars and Types Grown in Trabzon Province (Eastern Black Sea Region of Turkey). Proceedings of the First Balkan Symposium on Fruit Growing. 2007. Bulgaria. 293-298 s. Carlson, J.E., Tulsieram, L.K., Glaubitz, J.C., Luk V.W.K., Kauffeldt, C., Rutledge, R., 1991. Segregation of Random Amplified DNA Markers in F1 Progeny of Conifers. Theoretical and Applied Genetics, 83, 194–200p. Doyle, JJ, Doyle JL., 1990. Isolation of plant DNA from fresh tissue. Focus, 12: 13-15. Edizer. Y., ve Güneş. M., 1997. Tokat yöresinde yetiştirilen yerel elma ve armut çeşitlerinin bazı pomolojik özellikleri üzerinde bir araştırma. Yumuşak çekirdekli meyveler sempozyumu. s:53-60.
  3. Elsishy, O.M., Sharaf, A.N., Muzher, B.M., 2004. Morphological, anatomical and biochemical characterization of Syrian pear (Pyrus syriaca Boiss) genotypes. Arabian Journal of Biotechnology, 7(2), 209-218.
  4. Erdogan, V., Aygün, A., San, B., Koltarla, A., Günes, N., Dumanoglu, H., 2007. Ankara armudu (Pyrus communis L.) klonlarının RAPD tekniği ile moleküler analizi. V. Ulusal Bahçe Bitkileri Kongresi Cilt 1: Meyvecilik, Türkiye, 04–07 Eylül 2007., pp 56–59.
  5. Erfani, J., Ebadi, A., Abdollahi, H., Fatahi, R., 2012. Genetic diversity of some pear cultivars and genotypes using simple sequence repeat (SSR) markers. Plant Molecular Biology Reporter, 30, 1065–1072. FAO statistics database on the World Wide Web. http://faostat3.fao.org. Erişim tarihi: 24.04.2016.
  6. Kalkışım, O.,Okcu, M., Okcu, Z., Karabulut, B., Yildirim, N., Agar, G., 2016. Relationships Among some Pears Genotypes (Pyrus Communis L.) Based on ISSR and RAPD Analysis. Erwerbs-Obstbau, 58, 259–264.
  7. Karlıdağ. H., Eşitken. A., 2006. Yukarı Çoruh Vadisinde