Dergiler / Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2022 / Cilt: 22 - Sayı: 2

Bilgisayar okuryazarlığı eğitimi için bilgisayar programlama öz-yeterlik ölçeği: Türkçe geçerlik ve güvenirlik çalışması

Computer programming self-efficacy scale for computer literacy education: Turkish validity and reliability study

Sayfa
529–551
Yayın Tarihi
2022-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Öğrencilerin programlama deneyimi arttıkça öz-yeterlik algıları da artış göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmada Tsai, Wang ve Hsu (2019) tarafından geliştirilen bilgisayar programlama öz-yeterlik (BPÖY) ölçeği Türkçe’ye uyarlanmıştır. 174 üniversite öğrencisinden elde edilen veriler üzerinde geçerlik ve güvenirlik analizleri yapılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:AFA sonucunda ölçeğin orijinalinden farklı olarak 3 faktörlü bir yapıda olduğu belirlenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Öğrencilerin programlama deneyimi arttıkça öz-yeterlik algıları da artış göstermektedir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2019 Verileri
⚙️Değişkenler:bilgisayar programlama · bilgi-işlemsel düşünme · öz-yeterlik

Özet

Bu araştırmada Tsai, Wang ve Hsu (2019) tarafından geliştirilen bilgisayar programlama öz-yeterlik (BPÖY) ölçeği Türkçe’ye uyarlanmıştır. 174 üniversite öğrencisinden elde edilen veriler üzerinde geçerlik ve güvenirlik analizleri yapılmıştır. Ölçeğin geçerliğini sınamak amacıyla açımlayıcı faktör analizi (AFA) ve doğrulayıcı faktör analizi (DFA) uygulanmıştır. AFA sonucunda ölçeğin orijinalinden farklı olarak 3 faktörlü bir yapıda olduğu belirlenmiştir. Programlama yeterliği, programlama becerisi ve öz-düzenleme olarak faktörler toplam varyansın %68.853’ünü açıklamaktadır. DFA sonucunda ortaya çıkan uyum iyiliği indekslerinin kabul edilebilir düzeyde olduğu görülmüştür. Ölçeğin güvenirliğini belirlemek amacıyla güvenirlik katsayısı ve madde toplam korelasyonları hesaplanmıştır. 16 maddelik ölçeğin Cronbach Alpha güvenirlik katsayısı .936 olarak bulunmuştur. Madde toplam korelasyonları ise .430 ile .771 arasında değişmektedir. Öğrencilerin ölçekten aldığı puanlar doğrultusunda programlamaya yönelik öz-yeterlik algılarının yüksek düzeyde olduğu belirlenmiştir. Cinsiyet bakımından öz-düzenleme, programlama becerileri ve programlama yeterlikleri arasında anlamlı fark bulunamamıştır. Öğrencilerin programlama deneyimi arttıkça öz-yeterlik algıları da artış göstermektedir. Araştırma kapsamında uyarlanan BPÖY ölçeğinin Türk öğrencilerin bilgisayar programlamaya yönelik öz-yeterlik algılarının bilgi-işlemsel düşünme becerileri temele alınarak incelenmesi bakımından fayda sağlayacağı düşünülmektedir.

Abstract

In this study, the computer programming self-efficacy scale (CPSES) developed by Tsai, Wang, and Hsu (2019) adopted into Turkish. Validity and reliability analyses conducted on the data obtained from 174 university students. To test the validity of the scale, exploratory factor analysis (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA) were applied. As a result of the EFA, the scale found to have 3 factors that differ from the original scale. The factors titled programming competence, programming skills, and self-regulation explains 68.853% of the total variance. The goodness of fit indices of the CFA found acceptable. In order to determine the reliability of the scale, reliability coefficient and item-total correlations calculated. The Cronbach’s alpha reliability coefficient of the scale consist of 16 items found .936. Item total correlations range from .430 to .771. According to the scores of the students, self-efficacy perceptions towards programming found higher. No significant difference found between the self-regulation, programming skills, and programming competence factors in terms of gender. As students’ programming experience increases, their self-efficacy perceptions increase. It is thought that the adopted CPSES will be beneficial for examining Turkish students’ self-efficacy perceptions about computer programming based on computational thinking skills.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÖKOĞLU, S. (2022). Bilgisayar okuryazarlığı eğitimi için bilgisayar programlama öz-yeterlik ölçeği: Türkçe geçerlik ve güvenirlik çalışması. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 2, 529–551. https://ajindex.com/articles/422544

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Akbaş, G. ve Korkmaz, L. (2007). Ölçek uyarlaması (Adaptasyon). Türk Psikoloji Bülteni, 13(40), 15-16.
  2. Alsancak Sırakaya, D. (2019). Programlama öğretiminin bilgi işlemsel düşünme becerisine etkisi. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 23(2), 575-590.
  3. Altun, A. ve Kasalak, İ. (2018). Blok temelli programlamaya ilişkin öz-yeterlik algısı ölçeği geliştirme çalışması: Scratch örneği. Eğitim Teknolojisi Kuram ve Uygulama, 8(1), 209-225.
  4. Altun, A. ve Mazman, S. G. (2012). Programlamaya ilişkin öz yeterlilik algısı ölçeğinin Türkçe formumun geçerlilik ve güvenirlik çalışması. Eğitimde ve Psikolojide Ölçme ve Değerlendirme Dergisi, 3(2), 297-308.
  5. Askar, P. ve Davenport, D. (2009). An investigation of factors related to self-efficacy for Java programming among engineering students. The Turkish Online Journal of Educational Technology, 8(1), 26-32.
  6. Ater-Kranov, A., Bryant, R., Orr, G., Wallace, S. ve Zhang, M. (2010, Ekim). Developing a community definition and teaching modules for computational thinking: Accomplishments and challenges. 2010 ACM Conference on Information Technology Education’da sunulan bildiri, Midland, Michigan, USA. Erişim adresi: https://dl.acm.org/citation.cfm?doid=1867651.1867689
  7. Atmatzidou, S. ve Demetriadis, S. (2016). Advancing students’ computational thinking skills through educational robotics: A study on age and gender relevant differences. Robotics and Autonomous Systems, 75, 661-670.
  8. Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84(2), 191-215.
  9. Bergey, B. W., Ketelhut, D. J., Liang, S., Natarajan, U. ve Karakus, M. (2015). Scientific inquiry self-efficacy and computer game self-efficacy as predictors and outcomes of middle school boys’ and girls’ performance in a science assessment in a virtual environment. Journal of Science Education and Technology, 24(5), 696-708. doi:10.1007/s10956-015-9558-4
  10. Berland, M. ve Lee, V. R. (2011). Collaborative strategic board games as a site for distributed computational thinking. International Journal of Game-Based Learning, 1(2), 65-81.
  11. Brennan, K. ve Resnick, M. (2012, Nisan). New frameworks for studying and assessing the development of computational thinking. Annual American Educational Research Association Meeting’de sunulan bildiri. Vancouver, BC, Canada. Brown, T. A. (2006). Confirmatory factor analysis: For applied research. NY: Guilford Press.
  12. Büyüköztürk, Ş. (2007). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (8. bs.). Ankara: Pegem