KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Düzce Tıp Fakültesi Dergisi / 2012 / Cilt: 14 - Sayı: 2

Adriyamisin Sıçan/Fare Modeli Ve Embriyolojide Önemi

The Adriamycin Rat/Mouse Model And Its Importance To The Embryology

Gülnur KIZILAY
Meryem AKPOLAT
Yeter Topçu TARLADAÇALIŞIR
Melike Sapmaz METİN
Yeşim Hülya UZ
Sayfa
51–56
Yayın Tarihi
2012-07-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Buderlemede, adriyamisin sıçan ve fare modelleri ile bu modellerin VACTERL birlikteliğindegörülen konjenital anomaliler üzerine etkisinin, güncel literatür bilgileri ışığında ele alınmasıamaçlanmıştır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Adriyamisinin teratojenik etkisi ile oluşturulan sıçan ve fare modelleri; güvenilir, kolaylıklauygulanabilen ve insanlarda VACTERL birlikteliğinde görülen anomalilere benzer oluşabilenbir dizi konjenital anomalinin embriyolojik ve moleküler biyolojik olarak araştırılmasına olanakveren modellerdir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Adriyamisinin VACTERL birlikteliğinde görülen konjenital anomalilerioluşturma mekanizması henüz tam olarak açıklanamamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Buderlemede, adriyamisin sıçan ve fare modelleri ile bu modellerin VACTERL birlikteliğindegörülen konjenital anomaliler üzerine etkisinin, güncel literatür bilgileri ışığında ele alınmasıamaçlanmıştır
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Adriyamisin · Sıçan · Fare

Özet

Adriyamisinin teratojenik etkisi ile oluşturulan sıçan ve fare modelleri; güvenilir, kolaylıklauygulanabilen ve insanlarda VACTERL birlikteliğinde görülen anomalilere benzer oluşabilenbir dizi konjenital anomalinin embriyolojik ve moleküler biyolojik olarak araştırılmasına olanakveren modellerdir. Adriyamisinin VACTERL birlikteliğinde görülen konjenital anomalilerioluşturma mekanizması henüz tam olarak açıklanamamıştır. Bu modellerle yapılanaraştırmalarda özellikle anormal notokord morfolojisi üzerinde durulmuş ve embriyogelişiminde notokordun rolünün ve öneminin anlaşılmasına ışık tutmuştur. Ayrıca hatalı Sonichedgehog (Shh) sinyal yolu da üzerinde durulan diğer mekanizmayı oluşturmaktadır. Buderlemede, adriyamisin sıçan ve fare modelleri ile bu modellerin VACTERL birlikteliğindegörülen konjenital anomaliler üzerine etkisinin, güncel literatür bilgileri ışığında ele alınmasıamaçlanmıştır

Abstract

Rat and mouse models induced by the teratogenic effect of adriamycin are reliable and easlyreproducible methods of studying the embryology and molecular biology of a range of complexcongenital anomalies similar to those seen in humans with VACTERL association. Themechanism by which adriamycin produces the congenital anomalies found in the VACTERLassociation is not yet clear. Studies with these models have focused on mainly abnormalnotochord morphology, shedding more light on the important role of this structure in thedeveloping embryo. Morover, defective Shh signaling pathway is another emphasizedmechanism. This review aims to discuss adriamycin rat and mouse models and their impact oncongenital anomalies similar to those seen in humans with VACTERL association, in the lightof current literature data

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KIZILAY, G., AKPOLAT, M., TARLADAÇALIŞIR, Y. T., METİN, M. S., UZ, Y. H. (2012). Adriyamisin Sıçan/Fare Modeli Ve Embriyolojide Önemi. Düzce Tıp Fakültesi Dergisi, Cilt: 14 - Sayı: 2, 51–56. https://ajindex.com/articles/420602

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Mortell A, Montedonico S, Puri P. Animal models in pediatric surgery. Pediatr Surg Int. 2006;22(2):111-28.
  2. Gillick J, Mortell A, Dawrant M, Giles S, Bannigan J, Puri P. The Adriamycin rat/mouse model and its importance to the paediatric surgeon. Pediatr Surg Int. 2008;24(1):113-8.
  3. Chabner BA, Amrein PC, Druker BJ, Michaelson MD, Mitsiades CS, Goss PE. Chemotherapy of neoplastic disease. In Brunton LL (ed): Goodman & Gilman’s The Pharmacological Basis of Therapeutics. New York: McGraw- Hill Companies; 2006:1358-9.
  4. Thompson DJ, Molello JA, Strebing RJ, Dyke IL. Teratogenicity of adriamycin and daunomycin in the rat and rabbit. Teratology. 1978;17(2):151-7.
  5. Mortell A, Giles J, Bannigan J, Puri P. Adriamycin effects on the chick embryo. Pediatr Surg Int. 2003;19(5):359-64.
  6. Diez-Pardo JA, Baoquan Q, Narrova C, Tovar JA. A new rodent experimental model of esophageal atresia and tracheo- oesophageal fistula: preliminary report. J Pediatr Surg. 1996;31:498-502.
  7. Merei JM, Farmer P, Hasthorpe S, et al. Timing and embryology of esophageal atresia and tracheo-esophageal fistula. Anat Rec. 1997;249(2):240-8.
  8. Crisera CA, Connelly PR, Marmureanu AR, et al. Esophageal atresia with tracheoesophageal fistula: suggested mechanism in faulty organogenesis. J Pediatr Surg. 1999;34(1):204-8.
  9. Orford J, Manglick P, Cass DT, Tam PP. Mechanisms for the development of esophageal atresia. J Pediatr Surg. 2001;36(7):985-94.
  10. Quan L, Smith DW. The VATER association. Vertebral defects, Anal atresia, T-E fistula with esophageal atresia, Radial and Renal dysplasia: a spectrum of associated defects. J Pediatr. 1973;82(1):104-7.
  11. Nora AH, Nora JJ. A syndrome of multiple congenital anomalies associated with teratogenic exposure. Arch Environ Health. 1975;30(1):17-21.
  12. Khoury MJ, Cordero JF, Greenberg F, James LM, Erickson JD. A population study of the VACTERL association: evidence for its etiologic heterogeneity. Pediatrics. 71983;1(5):815-20.
  13. Rittler M, Paz JE, Castilla EE. VACTERL association, epidemiologic definition and delineation. Am J Med Genet. 1996;63(4):529-36.
  14. Kim J, Kim P, Hui CC. The VACTERL association: lessons from the Sonic hedgehog pathway. Clin Genet. 2001;59(5):306-15.
  15. Gokhale SG, Gokhale S. Genetic and evolutional mechanisms explain associated malformations--a 'G-E-M' concept. Med Hypotheses. 2007;69(4):879-83.
  16. Weaver DD, Mapstone CL, Yu PL. The VATER association. Analysis of 46 patients. Am J Dis Child. 1986;140(3):225-9.
  17. Gillick J, Giles S, Bannigan J, Puri P. Cell death in