Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Gastrik kanser hücrelerinin oksidatif strese maruz bırakılması ile doz ve zaman bağımlı olarak yaşamlarında azalma saptandı.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Reaktif oksijen türleri tümör ilerlemesinde yer alır ancak bu işlevi nasıl yerine getirdikleri çok iyi anlaşılamamıştır. Bu çalışmada biz, hidrojen peroksitin insan gastrik kanser hücreleri MKN-45 ve 23132/87'nin yaşama, apoptozis, oksidatif stres biriktirme ve matriks metalloproteinaz 7 gen ekspresyonu üzerindeki etkilerini araştırıp karşılaştırdık. Yöntem: Hücre hatları doz ve zaman ayarlı olarak hidrojen peroksite maruz bırakıldı. Yaşayan hücreler 3-(4,5-dimethylthiazoil-2-yl)-2,5-diphenyltenrazolium bromide tahlili ile saptandı. Bu hücrelerde oksidatif stres bir oksidatif stres markırı olan 2,7-dichlorofluorescein diasetat ile florasan mikroskoupu altında analiz edildi. Hücrelerde, oksidatif stresin apoptotik davranış, kaspaz 3 aktivitesi ve matriks metalloproteinaz 7 gen ekspresyonuna etkisi sırası ile TUNEL, kaspaz 3 aktivite tahlili ve kantitatif RT-PCR ile ortaya çıkarıldı. Bulgular: Gastrik kanser hücrelerinin oksidatif strese maruz bırakılması ile doz ve zaman bağımlı olarak yaşamlarında azalma saptandı. MKN-45 hücresi hidrojen peroksit muamelesi sonucu oksidatif stres barındırıp, kaspaz-3 aktivitesi olmadan artan bir apoptozis ve matriks metalloproteinaz 7 ekspresyonunda artış gösterirken, 23132/87 hücreleri bunların hiçbirini göstermeden hidrojen peroksit muamelesi öncesi internal bir oksidatif stres akümülasyonu sergiledi. Sonuç: İki gastrik kanseri hücre hattı oksidatif stres kondüsyonlarına farklı tepkiler verdi, 23132/87 hücrelerinin aksine, MKN-45 hücrelerinde matriks metalloproteinaz 7 gen ekspresyonunun eksternal hidrojen peroksit ile etkilendiği gösterildi.
Abstract
Background/aims: Reactive oxygen species are involved in tumor progression but how they function is not well understood. In this study, we investigated and compared the effects of hydrogen peroxide on the survival, apoptosis, accumulation of oxidative stress, and matrix metalloprotein-7 gene expression on human gastric carcinoma MKN-45 and 23132/87 cells. Methods: The cell lines were exposed to hydrogen peroxide in a doseand time-dependent manner. The surviving cells were detected by 3-(4,5-dimethylthiazol2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide assay. The oxidative stress was analyzed by an oxidative stress marker, 2,7-dichlorofluorescein diacetate, under fluorescence microscope. The effect of oxidative stress on the apoptotic behavior, caspase-3 activity, and matrix metalloprotein-7 gene expressions of the cell lines were determined, respectively, by TUNEL, caspase-3 activity assay, and quantitative real-time polymerase chain reaction. Results: Exposure of the gastric cancer cells to oxidative stress resulted in doseand time-dependent decrease in the survival of the cell lines. While MKN-45 cells had oxidative stress, increased apoptosis with no caspase-3 activity, and increased matrix metalloprotein-7 expression following hydrogen peroxide exposure, 23132/87 cells showed none, with internal oxidative stress accumulation prior to hydrogen peroxide exposure. Conclusions: The two gastric cancer cell lines responded differently to oxidative stress conditions, and unlike in 23132/87 cells, matrix metalloprotein-7 gene expression was shown to be affected by external hydrogen peroxide in MKN-45 cells.