Dergiler / Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi / 2018 / Sayı: 30 - MEDYA ve DEMOKRASİ

Demokrasi Bağlamında Son Dönem Türk Sinemasına Bir Bakış: Tepenin Ardı ve Çoğunluk Film Örnekleri

Sayfa
75–92
Yayın Tarihi
2018-10-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Her iki filmin de modern demokrasinin ön gördüğü niteliklerden uzak olduğu, ancak antik demokrasinin savunduğu niteliklere sahip olduğu tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İletişim çalışmaları ile ilgili literatüre kısa bir göz gezdirildiğinde medya ve demokrasi bağlamında birçok çalışmanın yapıldığı görülecektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Konu ile ilgili Türkçe literatürde şu ana kadar yapılmış en geniş çalışma, Oğuz Onaran, Nilgün Abisel, Levent Köker ve Eser Köker’in gerçekleştirdiği Türk Sinemasında Demokrasi Kavramının Gelişmesi(1994) isimli çalışmadır.
💡
Sonuç & Katkı:Her iki filmin de modern demokrasinin ön gördüğü niteliklerden uzak olduğu, ancak antik demokrasinin savunduğu niteliklere sahip olduğu tespit edilmiştir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:2010 Verileri
⚙️Değişkenler:Türk Sineması · Demokrasi · Demokrasi ve Sinema

Özet

İletişim çalışmaları ile ilgili literatüre kısa bir göz gezdirildiğinde medya ve demokrasi bağlamında birçok çalışmanın yapıldığı görülecektir. Ne var ki sinema ile ilgili literatüre bakıldığında, sinema ve demokrasi ilişkisi henüz yeterince araştırılmamış bir alan olarak karşımıza çıkmaktadır. Konu ile ilgili Türkçe literatürde şu ana kadar yapılmış en geniş çalışma, Oğuz Onaran, Nilgün Abisel, Levent Köker ve Eser Köker’in gerçekleştirdiği Türk Sinemasında Demokrasi Kavramının Gelişmesi(1994) isimli çalışmadır. Söz konusu çalışmada sinemada yaratılan kurmaca dünyalarda demokratik süreçlerin işleyip işlemediği araştırılmıştır. Bu alanda yeterince araştırma yapılmadığı probleminden yola çıkan bu çalışma, yakın dönem Türk sinemasını, sinema ve demokrasi çerçevesinde irdelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada son dönem Türk Sinemasında gerek akademik araştırmalarda gerekse eleştirel yazılarda ön plana çıktığını varsaydığımız Çoğunluk(Seren Yüce, 2010) ve Tepenin Ardı(Emin Alper, 2012) filmleri demokrasi bağlamında incelenecektir. Çalışmanın kuramsal çerçevesini, Onaran, Abisel, Köker ve Köker’in (1994) filmleri demokrasi bağlamında irdelemek için geliştirdikleri yaklaşım oluşturmaktadır. Filmler metin analizine tabi tutularak sonuca ulaşılmaya çalışılmıştır. Her iki filmin de modern demokrasinin ön gördüğü niteliklerden uzak olduğu, ancak antik demokrasinin savunduğu niteliklere sahip olduğu tespit edilmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÖNCÜ, S., SİM, Ş. (2018). Demokrasi Bağlamında Son Dönem Türk Sinemasına Bir Bakış: Tepenin Ardı ve Çoğunluk Film Örnekleri. Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi, Sayı: 30 - MEDYA ve DEMOKRASİ, 75–92. https://ajindex.com/articles/4081

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Abisel, N. (1994). Nasıl yaşıyor nasıl düşlüyoruz? Yerli filmlerin kurmaca dünyasında demokrasi. Türk Sinemasında Demokrasi Kavramının Gelişmesi içinde (74-132). Ankara:
  2. Kültür Bakanlığı. Adesokan, A. (2009). Practising ‘democracy’ in Nigerian dilms. African Affairs, 108(433), 599-619.
  3. Ahıska, M. (2012). İktidar ve taşlaşma: Çoğunluk filminin düşündürdükleri. Umut Tümay Arslan (Haz.), Bir kapıdan gireceksin: Türkiye sineması üzerine denemeler içinde (219-231). İstanbul:
  4. Metis Yayınları.
  5. Akgün, E. ve Aslan, H. (2010, Ekim). Üç özgürlük paradigması. Uluslararası Felsefe Kongresi, Uludağ Üniversitesi, Bursa. 03.03.2018 tarihinde https://www.researchgate.net/publication/270571997_Uc_Ozgurluk_Paradigmasi adresinden edinilmiştir. Atabek, N. (2002). Kamuoyu, medya ve demokrasi. Kurgu, 19, 223-238.
  6. Aytaç, S. ve Öperli, N. (2010). Çoğunluk: Betonlaşan İstanbul, betonlaşan insan. Altyazı, 99, 32-35.
  7. Aytaç, S. ve Göl, B. (2012). Emin Alper röportajı. Altyazı, 123, 30-34.
  8. Aytekin, Ç. ve Sütcü, C. S. (2013). Sosyal medya’da demokrasi algısı: Demokrasinin renkleri üzerine fikir madenciliği araştırması. Akdeniz İletişim, 19, 28-44.
  9. Breton, L. (2010). Acının antropolojisi. İsmail Yerguz (Çev.). İstanbul:
  10. Sel Yayıncılık. Brunetta, G. P. (1995). Italian cinema and the hard road towards democracy, 1945.
  11. Historical Journal of Film, Radio and Television, 15(3), 343-348.
  12. Büte, B. (2013). Paranoyadan sessizliğin kötülüğüne: Tepenin Ardı'nda paranoya ve kötülük üzerine. Birikimdergisi.com. 01.03.2018 tarihinde http://www.birikimdergisi.com/guncel-yazilar/446/paranoyadan-sessizligin-kotulugune-tepenin-ardi-nda-paranoya-ve-kotuluk-uzerine#.Wu3QPaSFOUm adresinden edinilmiştir. Çağlıyan, Ç. (2014). Tepenin Ardı’ndaki günah keçileri. Lale Kabadayı (Haz.), Film Eleştirisi içinde (151-157). İstanbul:
  13. Ayrıntı Yayınları.
  14. Cereci, S. (2013). Medya ve demokrasi ilişkisi: Kısıtlama sorunu. Akademik Bakış, 38, 1-8.
  15. Chomsky, N. (1993). Medya gerçeği. Abdullah Yılmaz (Çev.). İstanbul:
  16. Tümzamanlar Yayıncılık. Çiftçi, A. (2012). Büyük bir ailedir ulus: Tepenin Ardı. Altyazı, 123, 36-38.
  17. Deniz, K. ve Akmeşe, Z. (2015). Sinemada toplumsal eşitsizliklerin temsili: “Çoğunluk” filmi örneği. Erciyes İletişim Dergisi, 4(1), 86-96.
  18. Doğan, M. (2012). Tarihsel gelişim sürecinde Yörükler. Sosyoloji Dergisi, 3(13), 117-132.
  19. Edgar, A. ve Sedgwick, P. (2007). Kültürel kuramda anahtar kavramlar. Mesut Karaşahan (Çev.). İstanbul:
  20. Açılım Kitap. Erdoğan, İ. (2012). Pozitivist metodoloji ve ötesi. Ankara: Erk Yayınl