KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Marife Dini Araştırmalar Dergisi / 2009 / Cilt: 9 - Sayı: 1

"Fıkhu’l-Evleviyyât’ın (Öncelikler Fıkhı) Kaynakları ve Kuralları

The Materials and Rules of "Fiqhu'L-Awlawiyyat"

Merter Rahmi TELKENAROĞLU
Sayfa
131–158
Yayın Tarihi
2009-05-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada bu terimin kaynakları, delilleri ve nass kaynaklı bazı kuralları işlenmeye çalışılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:"Fıkhu'l-evleviyyât" (öncelikler fıkhı), "fıkh" ve "evleviyyât" kelimelerinin tamlamasından oluşmuş İslam hukukuna bağlı bir terimdir. "Öncelikli meseleler" anlamına gelen "evleviyyât", "fıkh" terimiyle beraber "kişinin şer'î hükümler karşı-sında çelişkide kaldığı ya da bu hükümleri yaşarken hangi konulara öncelik vermesi gerektiği hususunda kararsızlığa düştüğü durumlarda kendisine yardımcı olan teorik ilkeler" anlamında kullanılmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:"Fıkhu'l-evleviyyât" (öncelikler fıkhı), "fıkh" ve "evleviyyât" kelimelerinin tamlamasından oluşmuş İslam hukukuna bağlı bir terimdir. "Öncelikli meseleler" anlamına gelen "evleviyyât", "fıkh" terimiyle beraber "kişinin şer'î hükümler karşı-sında çelişkide kaldığı ya da bu hükümleri yaşarken hangi konulara öncelik vermesi gerektiği hususunda kararsızlığa düştüğü durumlarda kendisine yardımcı olan teorik ilkeler" anlamında kullanılmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada bu terimin kaynakları, delilleri ve nass kaynaklı bazı kuralları işlenmeye çalışılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Fıkıh · Öncelikler · Şer

Özet

"Fıkhu'l-evleviyyât" (öncelikler fıkhı), "fıkh" ve "evleviyyât" kelimelerinin tamlamasından oluşmuş İslam hukukuna bağlı bir terimdir. "Öncelikli meseleler" anlamına gelen "evleviyyât", "fıkh" terimiyle beraber "kişinin şer'î hükümler karşı-sında çelişkide kaldığı ya da bu hükümleri yaşarken hangi konulara öncelik vermesi gerektiği hususunda kararsızlığa düştüğü durumlarda kendisine yardımcı olan teorik ilkeler" anlamında kullanılmaktadır. Bu çalışmada bu terimin kaynakları, delilleri ve nass kaynaklı bazı kuralları işlenmeye çalışılmıştır.

Abstract

"Fiqhu'l-awlawiyyât" is a concept that the words "fiqh" and "awlawiyyat" was exacted, it is belonging to Islamic law. "Awlawiyyât" means that "precedence affairs" and by the word of fiqh was used that the meaning of the theoretic principles will help when the person being in the contradiction of the canonical decrees, or when he is living the religious decrees when he is in indecision about the matters which he decides presidency. We tried in the study about materials, proofs and some rules of these principles that based on religious texts.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TELKENAROĞLU, M. R. (2009). "Fıkhu’l-Evleviyyât’ın (Öncelikler Fıkhı) Kaynakları ve Kuralları. Marife Dini Araştırmalar Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 131–158. https://ajindex.com/articles/400994

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Abdulbâkî, Muhammed Fuâd (v.1968), el-Mu’cemu’l-mufehras li elfâzı’l-Kur’âni’l-Kerîm. Beyrut: Dâru’l-fikr, 1414/1994. Abdusselâm Bilâcî, Tatavvuru İlmi Usûli'l-fıkh ve Teceddüdühû, Mansûra, Dâru'l-vefâ 1428/2007.
  2. Abduşşekur, Ahsen, “Bağdat’ın Düşüşü”. Çev. Ahmet Ünal, İslam Düşüncesi Tarihi (ed. Mian M. Şerif). İstanbul: İnsan Yayınları, 1991, III/2-17.
  3. Açıkgenç, Alparslan, “Evâil”, DİA. XI/513-514. Ahmed B. Hanbel (v.241/855), el-Müsned. Mısır: Dâru’l-me’ârif, 1392/1972.
  4. Atar, Fahreddin. Fıkıh usulü, 2. Baskı, İstanbul: M.Ü.İ.F.V. Yay., 1992. Aynî, Bedruddîn Ebu Muhammed Mahmud b. Ahmed (v. 855/1451),Umdetü’l-kârî şerhu sahihi’l-Buhârî. Beyrut: Dâru ihyâu’t-turâsi’l-arabî, ts. Bedevî, Abdulazîm, el-Vecîz fî fıkhi’s-sünne ve’l-kitâbi’l-azîz. 3. Baskı, Beyrut: Dâru İbn Receb, 1424/2003. Beydâvî, Nâsıruddîn Ebu Saîd (v.791/1388), Envârü’t-tenzîl ve esrâru’t-tevîl, Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1408/1988. Buhârî, Ebu Abdillâh Muhammed b. İsmâ’îl (v.256/869), el-Câmi’u’s-sahîh, 2. Baskı, Riyad: Dâru’s-selâm, 1419/1999. Bûtî, Muhammed Saîd Ramazân, Davâbitu’l-maslaha fi’ş-şerî’ati’l-İslâmiyye, 5. Baskı, Beyrût: Müessesetü’r-risâle, 1406/1986.
  5. Cerrahoğlu, İsmail. Tefsir Tarihi, Ankara: Fecr Yayınevi, 1996, I-II. Cessâs, Ebubekr Ahmed Râzî (v.370/980), Ahkâmu’l-Kurân, Beyrut: Dâru’l-fikr, 1414/1993. Ebu Dâvûd, Süleymân b. Eş’as es-Sicistânî (v.275/888), es-Sünen. 1. Baskı, Riyâd: Dâru’s-selâm, 1420/1999.
  6. Erdoğan, Mehmet, İslam Hukukunda Ahkamın Değişmesi, İstanbul: M.Ü.İ.F.V. Yay., 1990. Fazlurrahman (v.1988),
  7. İslam, Genişletilmiş 4. Baskı, İstanbul: Selçuk Yayınları, 1996.
  8. Gazali, Ebu Hâmid (v.505/1111), İhyâu ulûmi’d-dîn, Beyrut, Dâru'l-ma'rife, ts. Hamiduddin, Muhammed, “İlk Sufiler: Doktrin”, Çev. Armağan, Mustafa, İslam Düşüncesi Tarihi (ed. Mian. M. Şerif), İstanbul: İnsan Yayınları, 1991, I/349-. Hammûş, Memûn Muhammed, es-Sîratü’n-nebeviyye alâ menheci’l-vahyeyn el-Kur’ân ve’s-sünneti’s-sahîha, By., ts. Hattâbî, Ebu Süleymân Hamed b. Muhammed (v.388/998), Me’âlimü’s-sünen, Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1411/1991.
  9. Hınn, Mustafâ Saîd ve Bedî’ Seyyid Lahhâm, el-Îdâh fî ulûmi’l-hadîs ve’l-ıstılâh, 4. Baskı, Dımaşk: Dâru’l-kelimi’t-tayyib, 1424/2003. Hindî, Alî b. Hüsâmuddîn, Kenzu'l-ummâl fî süneni'l-akvâl ve'l-ef'âl, Beyrut: Müessesetü'r-risâle, 1409/1989. İbn Atâıllâh, Tâcuddîn Ahmed b. Muhammed (v.709/1309), el-Hikemu’l-Atâiyye, Dımaşk: my., 1419/1998.
  10. İbn Hacer, Ebu’l-Fadl Ahmed b. Alî el-Askalânî (v.852/1448), Fethu’l-bârî bi şerhi sahîhi’l-Buh