Dergiler / Marife Dini Araştırmalar Dergisi / 2009 / Cilt: 9 - Sayı: 1

Hadis Şerhlerinde Kullanılan Yorumlama Biçimleri "…Oruç Bana Aittir…" Hadisi Örneği

The Commentary Genres Used in Hadith Commentaries -The Example of the Hadith "…Fasten Is for Me…"-

Sayfa
57–98
Yayın Tarihi
2009-05-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu düşünceyle çalışmada, bir hadis örneğinden hareketle şerhlerde, şârih-lerin davranış şekilleri, yaşadıkları sosyal çevre, aldıkları eğitim, yönelimleri ve yo-rumlarda öne çıkan vasıflar göz önüne alınarak işârî, zâhirî, lügavî ve bâtınî olmak üzere dört yorum biçimi tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Peygamberin hadislerini yorumlama çabaları, ilk asırda başlamıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Oldukça fazla emeğin sarf edildiği bu şerhlerde, farklı yorumlama yöntemlerinin kullanıldığı dikkat çekmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu düşünceyle çalışmada, bir hadis örneğinden hareketle şerhlerde, şârih-lerin davranış şekilleri, yaşadıkları sosyal çevre, aldıkları eğitim, yönelimleri ve yo-rumlarda öne çıkan vasıflar göz önüne alınarak işârî, zâhirî, lügavî ve bâtınî olmak üzere dört yorum biçimi tespit edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hadis Yorum Biçimleri · İşârî · Zâhirî

Özet

Hz. Peygamberin hadislerini yorumlama çabaları, ilk asırda başlamıştır. Hicrî dördüncü asırdan itibaren ise âlimler, dağınık ve düzensiz şerh gayretlerini yeterli görmeyip müstakil şerh yazma ihtiyacını hissetmişlerdir. Oldukça fazla emeğin sarf edildiği bu şerhlerde, farklı yorumlama yöntemlerinin kullanıldığı dikkat çekmektedir. Bu düşünceyle çalışmada, bir hadis örneğinden hareketle şerhlerde, şârih-lerin davranış şekilleri, yaşadıkları sosyal çevre, aldıkları eğitim, yönelimleri ve yo-rumlarda öne çıkan vasıflar göz önüne alınarak işârî, zâhirî, lügavî ve bâtınî olmak üzere dört yorum biçimi tespit edilmiştir. Örnek olarak seçilen "…Oruç bana aittir…" hadisi, yirmi yedi şerhten incelenerek önce ortak sonra farklı yorumlar belirlenip şerhlerin birbirlerinden etkileşimleri ve boyutları ortaya çıkarılmıştır. Klasik anlamda ilk şerh çalışmalarının sûfîler tarafından yapılmış olması sebebiyle yorum biçimlerine işârîden başlanmış ve sıralamada kronoloji gözetilmiştir. Bu araştırmada, on dokuzu zâhirî, beşi işârî, ikisi lügavî ve biri ise bâtınî grupta incelenmiştir. Zâhirî ile işârî yorum farklı oldukları halde, metot olarak ortak yönlerinin çok olması, şerhlerde iki grubun müşterek noktalarının da fazla olması sonucunu doğurmuştur. Bu iki grubun ortak yorumlarının çoğunlukta olduğu anlaşılmaktadır. Lügavî şerhlerde, kelime bilgisi ve gramer ağırlıklı açıklamaların daha çok olduğu görülmüştür. Diğer şerhlerle bâtınî şerhler arasında bir yer hariç ortak nokta bulunamamıştır.

Abstract

The effort to understand and interpret the hadiths of the Prophet (pbuh) has started in the first century. In the beginning of the Hegira 4th century, Muslim scholars have felt the need to compile separate commentaries in the field of had-ith. We can see clearly that different methods of commentaries are used by the scholars and they exerted their selves to write these commentaries. In this article we have determined four types of commentary which mean allegorical, literal, linguistic and esoteric methods/approaches. The hadith "…Fasting is for me…" which was chosen as an example, was examined from 27 commentaries and the common and different views were determined. Because the first commentaries were written by Sufi’s we have started with the allegorical one and have regarded this order. In this research, it has been examined that 19 of commentaries are literal, 5 of them are allegorical, 2 of them are linguistic and one is an esoteric commentary. Also literal and allegorical commentaries are different types of interpreta-tion, methodologically they have common points and this resulted in much more common points between them compared to the others. We clearly see that these two groups’ interpretations are very similar. In the linguistic commentaries we see that the explanations are grammar and word meanings. We could find only one common explanation between the esoteric and the other commentaries. So the first two groups constitute the majority and the common issues are intensifying between these two groups.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARAPINAR, F. (2009). Hadis Şerhlerinde Kullanılan Yorumlama Biçimleri "…Oruç Bana Aittir…" Hadisi Örneği. Marife Dini Araştırmalar Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 57–98. https://ajindex.com/articles/400992

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Abd b. Humeyd, Ebû Muhammed (ö. 249/863), Müsned (el-Müntehab), thk. Suphî el-Bedrî es-Sâmerraî-Mahmud Muhammed Halil, Mektebetü’s-Sünne, I. bs. Kahire 1988. Abdukaahir el-Bağdâdî, Ebû Mansûr (ö. 429/1037), Mezhepler Arasındaki Farklar (el-Fark beyne’l-Fırak), çev. Ethem Ruhi Fığlalı, Türkiye Diyanet Vakfı Yay. Ankara 1991.
  2. Akk, Hâlid Abdurrahman, Usûlü’t-Tefsîr ve Kavâiduh, Daru’n-Nefâis, II. bs. Beyrut 1986.
  3. Ateş, Süleyman, Sülemî ve Tasavvufî Tefsîri, Sönmez Neşriyat, İstanbul 1969.
  4. Ateş, Süleyman, İşârî Tefsîr Okulu, Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Yay. Ankara 1974. Aynî, Ebû Muhammed b. Ahmed (ö. 855/1451) Umdetü’l-Kârî Şerhu Sahîhi’l-Buhârî, hzl. Abdullah Mahmud Muhammed Ömer, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, I. bs. Beyrut 2001, I-XXV. Azîmâbâdî, Ebû’t-Tayyib Şemsülhakk (ö. 1329/1911), Avnü’l-Ma’bûd Ma’a Şerhi’l-Hâfız İbn Kayyim el-Cevziyye, thk. Abdurrahman Muhammed Osman, II. bs. Medine 1968-1969, I-XIV. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed, (ö. 458/1065), el-Câmi’ li Şuabi’l-Îmân, thk. Abdulalî Abdulhamîd Hâmid, I. bs. Riyad 2003, I-XIV. Buhârî, Ebû Abdullah Muhammed b. İsmail (ö. 256/869), el-Câmiu’l-Musnedu’s-Sahîhi’l-Muhtasar min Umûri Rasûlillah (s.a) ve Sünenih ve Eyyâmih, thk. Muhammed Nizâr Temîm ve Heysem Nizâr Temîm, Beyrut ts. Câbirî, Muhammed Âbid, Arap-İslâm Kültürünün Akıl, çev. Burhan Köroğlu-Hasan Hacak-Ekrem Demirli, Kitabevi Yay. II. bs. İstanbul 2000. Câhız, Ebû Osman Amr b. Bahr (ö. 255/868), el-Beyân ve’t-Tebyîn, thk. Abdüsselam Muhammed Harun, Mektebetü’l-Hancî, VII. bs. Kahire 1998. I-IV. Cürcânî, Ali b. Muhammed b. Ali (ö. 816/1413), et-Ta’rîfât, thk. İbrahim el-Ebyârî, I. bs. Beyrut 1405. (Şâmile: 1.0). Çakan, İsmail Lütfi, Hadîs Edebiyâtı, İFAV Yay. II. bs. İstanbul 1989. Ebû Bekir İbnü’l-Arabî, Muhammed b. Abdillah el-Mâlikî el-İşbîlî (ö. 543/1148), Ârizatü’l-Ahvezî bi Şerhi Sahîhi’t-Tirmizî, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut ts. I-XIII. Ebû Dâvûd, Süleyman b. el-Eş’as (ö. 275/888), es-Sünen, İstanbul 1981, I-V. Ebû Nasr es-Serrâc et-Tûsî (ö. 378/988), el-Lüma’, thk. Abdulhalim Mahmud-Tâha Abdulbâkî Surûr, Bağdat 1960. Ebû Nasr es-Serrâc et-Tûsî (ö. 378/988), el-Lüma’, çev. Hasan Kamil Yılmaz, İstanbul 1997. (Lüma’, Türkçe çev. Yılmaz). Ebû Tâlib el-Mekkî (ö. 386/996), Kûtü’l-Kulûb fî Muâmeleti’l-Mahbûb ve Vasfi Tarîkı’l-Mürîd ilâ Makâmi’t-Tevhîd, thk. Abdulmün’ım el-Hafinî, Dârü’r-Reşâd, I. bs. Kahire 1991, I-III. Ebû Tâlib el-Mekkî (ö. 386/996), Kûtü’l-Kulûb (Kalplerin Azığı), çev. Muharrem Tan, İstanbul 1999, I-IV. Elbânî, Muhammed Nâ