KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS) / 2017 / Cilt: 6 - Sayı: 2

ÖTEKİLEŞTİRİCİ ÖRGÜTLENMENİN TEHDİT OLARAK GÖRDÜĞÜ DÖRT AHLAKÎ DEĞER: ADALET – HAKKANİYET – EHLİYET VE LİYÂKAT*

Hüseyin MARAZ
Sayfa
143–162
Yayın Tarihi
2017-12-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Herkese layık olduğu karşılığı vermektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz İnsan ve medeniyetin gelişimi için dört temel ilkeye sıkı sıkıya bağlı kalınması oldukça önemlidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çünkü ötekileştirme, hem diğerine yaşam hakkı tanımamaya hem de temel ahlakî ve insanî değerlerin dejenere olmasına neden olan bir sorundur.
💡
Sonuç & Katkı:Herkese layık olduğu karşılığı vermektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Adalet · Ehliyet · Liyâkat

Özet

Öz İnsan ve medeniyetin gelişimi için dört temel ilkeye sıkı sıkıya bağlı kalınması oldukça önemlidir. Bunlar, ehliyet, liyâkat, adalet ve hakkaniyettir. Bu nitelikleri kendisinde barındıran toplumlar bireysel ve kurumsal alanda son derece ileri düzeydedir. Ehliyet ve liyâkatin göz ardı edilerek adam kayırma üslûbunu benimseyen toplumlarda ahlakî bozulmaların olduğu, buna bağlı olarak da ilmî ve fikrî gelişimin sekteye uğradığı malumdur. Bu sebepten Kur’an, insanın insanla ve yaratıcısıyla doğru ve güvenilir bir ilişki kurması için tevhîd ve adalet ilkesini insanın vicdanına ve medeniyetin merkezine yerleştirir. Bu hedef, Müslüman bireye, ötekileştirmeye müsaade etmeyen bir zihniyet ile birlikte gelişimi ve ilerlemeyi esas alan bir perspektif sağlar. Çünkü ötekileştirme, hem diğerine yaşam hakkı tanımamaya hem de temel ahlakî ve insanî değerlerin dejenere olmasına neden olan bir sorundur. Değerlerin amacı dışında işlev gördüğü toplumların bağımsız olması neredeyse imkânsızdır. Şu halde adalet, birey ve toplumun gelişimine hız katıp koruyan bir güçtür. Bu bakımdan adalet, hak etmeyeni hak edenle eşitlemek değildir. Herkese layık olduğu karşılığı vermektir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

MARAZ, H. (2017). ÖTEKİLEŞTİRİCİ ÖRGÜTLENMENİN TEHDİT OLARAK GÖRDÜĞÜ DÖRT AHLAKÎ DEĞER: ADALET – HAKKANİYET – EHLİYET VE LİYÂKAT*. İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS), Cilt: 6 - Sayı: 2, 143–162. https://ajindex.com/articles/3861

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Ahmed Emin, Duha’l-İslam, nşr. Mektebetü’n-Nehzati’l-Mısrıyye, Kahire, 2001.
  2. Ammara, Muhammed, el-İslam beyne’t-Tenvir ve’t-Tezvir, nşr. Daru’ş-Şuruk, Kahire, 2002.
  3. Aristoteles, Nıkomakhos’a Etik, çev. Saffet Babür, Ayraç Yayınları, Ankara 1997. Aristoteles, el-Adale Hakkun ve Kânûnun, (Defatîru Felsefe-el-Hakku ve’-Adâletü içerisinde), ter. Aziz Lazrek-Muhammed Hilâlî, nşr. Dâru-Toubkal, (ys.), 2014.
  4. Bardakoğlu, Ali, “Ehliyet”, DİA, İstanbul.
  5. Birsin, Mehmet, İslam Hukukunda İnsan Hakları Kuramı, Düşün Yayıncılık, İstanbul, 2012. Câhız Ebu Osman Amr b. Bahr, Tehzîbu’l-Ahlak, tlk. Ebu Huzeyfe İbrahim b. Muhammed, nşr. Dâru’s-Sahabeti- li’t-Turâs, Tanta, 1989. Câhız, Ebu Osman Amr b. Bahr, Kitâbu’l-Hayevân, thk. Abdusselam Muhammed Harun, Mısır, 1965. Câhız, Ebu Osman Amr bin Bahr el-Kinânî, Felsefetu’l-Ciddi ve’l-Hezl, şrh. ve tkd. Muhammed Ali ez-Zağbi, (ys. ve ts.). Cürcânî, Muhammed Şerif, Mucemu’t-Târifat, thk. Muhammed Sıddîk el-Minşâvî, nşr. Dâru’l-Fâdile, Kahire, 2004. Cevherî, İsmail b. Hammad, es-Sıhah, thk. Ahmed Abdulgafur Attar, nşr. Dâru’l İlmi’l Melayin, Beyrut, 1987.
  6. Dayf, Şevki, Mu’cemu’l-Vasît, nşr. Mektebetu’ş-Şurûku’d-Düveliyye, Kahire.,2003.
  7. Elik, Hasan, İnsan Eksenli Din, İfav Yayınları, İstanbul, 2011. Fahreddîn Râzî, Muhammed b. Ömer b. Hüseyin, Tefsiru’l-Kebir, nşr. Dâru’l-Fikr, Beyrut, 1982. Farabî, Ebu Nasr Muhammed b. Muhammed, Füsulu’l-Medeni, çev. Hanifi Özcan, DEÜ Yayınları, İzmir, 1987.
  8. Fayel, Eric, Nakdu-Nazariyyati’l-Hakkı’t-Tabi, (Defatîru Felsefe-el-Hakku ve’-Adâletü içerisinde), ter. Aziz Lazrek-Muhammed Hilâlî, nşr. Dâru-Toubkal, (ys.), 2014. Fîrûzâbâdî, Ebu Tahir Muhammed b. Yakub, Kamûsu’l-Muhît, thk. Mektebetü-Tahkiku’t Turâs, nşr. Müessesetü’r Risale Beyrut, 2005.
  9. Gündoğdu, Hakan, “Eleştirel Düşünme ve Eleştirel Düşünme Öğretimine Dair Bazı Yanılgılar”, Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Cilt: 7, Sayı: 1, Manisa, 2009.
  10. Güngör, Erol, Ahlak Psikolojisi ve Sosyal Ahlak, Ötüken Neşriyat, İstanbul., 1997.
  11. Gürses, İbrahim, “Dogmatik Zihnin Bazı Özellikleri” Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 11, Sayı:1, Bursa, 2001. Heysemî, Ebû Bekr, Mecmeu’z-Zevâid ve Menbeu’l-Fevâid, nşr. Dâru’l-Fikr, Beyrut, h.1412. Hoffer, Erıc, The True Believer (Kesin İnançlar), çev. Erkıl Günur, Plato Film Yayınları, İstanbul, 2007.
  12. Hökelekli, Hayati, “Bir Değer Adalet”, Değerler Eğitimi Merkezi Dergisi (DEM), Yıl: 2, Sayı: 5, s. 132-137.
  13. Hadduri, Macid, İslam’da Adalet Kavramı, çev. Selahattin Ayaz, Yöneliş yayı