KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS) / 2017 / Cilt: 6 - Sayı: 2

SELEFİYYE İLE NEO-SELEFÎLİĞİN KESİŞEN VE AYRIŞAN YÖNLERİ

Mehmet KUBAT
Sayfa
124–141
Yayın Tarihi
2017-12-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makalede geleneksel Selefiyye düşüncesiyle ile Neo-Selefî bakış arasında kesişen ve ayrışan hususlar tespit edilmeye çalışılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Selefiyye, ilk dönem İslâm toplumunda Hz. peygamber (s.a.v.) ve sahabe tarafından oluşturulan İslâm’ı anlama, algılama ve açıklama geleneğini aynen muhafaza etmeyi amaçlayan dini anlayışı temsil eder.
📊
Temel Bulgular & Veri:Rasûlullah (s.a.v.) ile ashabının akaitte takip ettikleri yolu doğrudan izleyen Selefiyye’nin ayırıcı özelliği, itikadî hususlarda nassların zâhirî ve ilk anlamları dışında kalan şahsî rey ve aklî istidlallerin kullanılmasını reddedip bilgi kaynağı olarak yalnızca Kitap ve Sünnet’i kabul etmeleridir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede geleneksel Selefiyye düşüncesiyle ile Neo-Selefî bakış arasında kesişen ve ayrışan hususlar tespit edilmeye çalışılacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Selefiyye · Selef-i Sâlihîn · Neo-Selefilik

Özet

Öz Selefiyye, ilk dönem İslâm toplumunda Hz. peygamber (s.a.v.) ve sahabe tarafından oluşturulan İslâm’ı anlama, algılama ve açıklama geleneğini aynen muhafaza etmeyi amaçlayan dini anlayışı temsil eder. Rasûlullah (s.a.v.) ile ashabının akaitte takip ettikleri yolu doğrudan izleyen Selefiyye’nin ayırıcı özelliği, itikadî hususlarda nassların zâhirî ve ilk anlamları dışında kalan şahsî rey ve aklî istidlallerin kullanılmasını reddedip bilgi kaynağı olarak yalnızca Kitap ve Sünnet’i kabul etmeleridir. Modern zamanlarda kendilerini Selefiyye’ye nispet ederek ortaya çıkan Neo-Selefîk ise, belli bir mezhep, meşrep veya grup ismi olmaktan ziyade, uçlarda dolaşan bir din dilini benimseyerek dışlamacı, suçlayıcı, itham edici, tekfîr edici ve sorun üretici bütün şiddet taraftarı dinî akımların ortak şemsiye adıdır. Modern dünyada “Selefî” nitelemesiyle ünlenen grupların neredeyse tümünün, aklı dışlayıp nassları literal okuma, erken dönem uygulamaları sahiplenip diğer bütün fikirleri bid’at görme ve ana kaynaklara dönme ortak paydası dışında, geleneksel Selefiyye ile aralarında belirgin bir benzerlik bulunmamaktadır. Bu makalede geleneksel Selefiyye düşüncesiyle ile Neo-Selefî bakış arasında kesişen ve ayrışan hususlar tespit edilmeye çalışılacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KUBAT, M. (2017). SELEFİYYE İLE NEO-SELEFÎLİĞİN KESİŞEN VE AYRIŞAN YÖNLERİ. İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS), Cilt: 6 - Sayı: 2, 124–141. https://ajindex.com/articles/3860

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. AHMADİ, Akbarşah, “Dinsel Şiddetin Sosyo-Politik Kaynakları”, UÜİFD, Yıl: 2017/1, Sayı: 26, ss. 127-117-132. AHMED B. HANBEL, “er-Reddu ale’z-Zenâdika ve’l-Cehmiyye”, Ali Sami en-Neşşar-Ammar Cemi et-Talibî, Akâidu’s-Selef içinde, İskenderiyye, 1971.
  2. AKBULUT, Ahmet “Tarihte ve Günümüzde Selefîlik”, Milletlerarası Tartışmalı İlmi Toplantı, İstanbul, 2013. BÂABDULLAH, Muhammed Bâkerîm, Vesıtiyyetu Ehli’s-Sünne Beyne’l-Firak, Riyad, 1994. BAĞDÂDÎ, Hatîb, Şerefu Ashâbi’l-Hadîs, Thk. M. Said Hatiboğlu, Ankara, 1991.
  3. BEBEK, Adil, “Kebîre”, DİA, (XXV/163-164), Ankara, 2002.
  4. BEHİY, Muhammed, İslâm Düşüncesinin İlahî Yönü, Çev. Sabri Hizmetli, Ankara, 1992. BUHARÎ, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmâil, el-Camiu’s Sahîh, İstanbul, 1992. BÛTÎ, Ramazan, es-Selefiyyetü, Merhaletün Mübareketün Lâ Mezhebün İslâmî, Dımeşk, 1996.
  5. BÜYÜKKARA, Mehmet Ali, İhvan’dan Cüheyman’a Suûdi Arabistan ve Vehhâbilik, İstanbul, 2004. ----------------, Çağdaş İslâmî Akımlar, Klasik Yayınları, İstanbul, 2015. ----------------, Mehmet Ali vdğ., İslâm Mezhepleri Tarihi, (Ed. Mehmet Ali Büyükkara), Eskişehir, 2010. ----------------, “Bir İnanç ve İmaj Sorunu Olarak İslâm’ın Tâlibancası”, Günümüz İnanç Problemleri: İlahiyat Fakülteleri Kelâm Anabilim Dalı Sempozyumu, Aktif, Erzurum 2001, ss. 277-287.
  6. COLLINS COBUILD, English Dictionary, London, 1998. CÜVEYNÎ, İmâmu’l-Harameyn Ebu’l-Mealî, el-Akîdetu’n-Nizamiyye, Kahire, Trs. ÇELEBİ, İlyas, İslâm İnanç Sisteminde Akılcılık ve Kâdî Abdulcebbâr, İstanbul, 2002. ----------------, “Sıfat”, DİA, (XXXVII/101-106), İstanbul, 2009. EBÛ DÂVÛD, Süleyman b. Eş’as es–Sicistanî, Sünenu Ebî Dâvûd, Thk. Muhammed Muhyiddîn Abdulhamîd, İstanbul, Trs. EBÛ ZEHRA, Muhammed, Târihu’l-Mezâhibi’l-İslâmiyye fi’s-Siyâseti ve’l-Akâid, B.y.y., (Nşr. Daru’l-Fikri’l-Arabî), 1989. ELBÂNÎ, Muhammed Nâsıruddîn, Hadisin İtikatta Delil Oluşu, Çev. Mehmet Kubat, İstanbul, 2008. EŞ’ARÎ, Ebu’l-Hasan, Makalâtu’l-İslâmiyyîn ve İhtilâfu’l-Musallîn, Nşr. Helmut Ritter, Weisbaden, 1980.
  7. FIĞLALI, Ethem Ruhi, Çağımızda Îtikadî İslâm Mezhepleri, Ankara, 1993. ----------------, Günümüz İslâm Mezhepleri, İzmir, 2008. FİRUZABÂDÎ, Mecduddîn Muhammed b. Ya’kûb, el-Kâmûsu’l-Muhit, Beyrut, 1993. GAZZÂLÎ, Ebû Hâmid Muhammed b. Muhammed, İlcâmu’l-Avâm an İlmi’l-Kelâm, Beyrut, 1985. ----------------, el-Erbaîn fî Usûli’d-Dîn, Kahire, Trs. GÖLCÜK, Şerafettin, (Süleyman Toprak ile beraber), Kelâm, Konya, 1996. ----------------, Kelâm Tarihi, Konya, 1992. HALLÂL, Ebû Bekir, es-Sünne, Riyâd, 1410. HUMEYYİS,