Dergiler / Paradoks Ekonomi Sosyoloji ve Politika Dergisi / 2021 / Cilt: 17 - Sayı: 2

DİNİ İNANCIN ONTOLOJİK DAYANAĞI OLARAK ÖLÜM OLGUSU VE ÖLÜMÜN TEOLOJİK İZAHI

Sayfa
81–100
Yayın Tarihi
2021-11-22
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dolayısıyla dinlerin ontolojik dayanağının temelinde ölüm düşüncesinin yattığını iddia eden bu makale, dünya kurma sürecinde stratejik bir rol oynayan dinlerin hem teolojik izahını yapmaya hem de dinlerin varlık nedeninin ölüm gerçeği olduğu fikrini ele almaya çalışmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Aile, hukuk ve ekonomiyle beraber insanlık tarihinin en kadim kurumların başında gelen din, gerek fert ve cemiyet hayatında gerekse kültür ve uygarlıkların meydana gelmesinde adeta katalizör bir rol oynamıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Dini inançlar da ilkçağlardan günümüze değin insanlığın zihinsel gelişimini ve manevi evrimini etkileyerek gündelik hayatı mümkün kılan ilişkilerin ve birlikte yaşamayı sağlayan yasaların ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Dolayısıyla dinlerin ontolojik dayanağının temelinde ölüm düşüncesinin yattığını iddia eden bu makale, dünya kurma sürecinde stratejik bir rol oynayan dinlerin hem teolojik izahını yapmaya hem de dinlerin varlık nedeninin ölüm gerçeği olduğu fikrini ele almaya çalışmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Din · İnanç · Dinsellik

Özet

Aile, hukuk ve ekonomiyle beraber insanlık tarihinin en kadim kurumların başında gelen din, gerek fert ve cemiyet hayatında gerekse kültür ve uygarlıkların meydana gelmesinde adeta katalizör bir rol oynamıştır. Dini inançlar da ilkçağlardan günümüze değin insanlığın zihinsel gelişimini ve manevi evrimini etkileyerek gündelik hayatı mümkün kılan ilişkilerin ve birlikte yaşamayı sağlayan yasaların ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Böylece binlerce yıldan bu yana varlığını devam ettiren dinler, hem insanların ve toplulukların içinde yaşadıkları ve inşa ettikleri sosyal düzeni (nomos) meşrulaştıran hem de kutsal evreni (kozmos) anlamlandıran sembolik gerçeklikler olmuştur. Aslında bu sembolik gerçekliği ete kemiğe büründüren ve son tahlilde insanı bir homo religious haline getiren şey, insanın yüreğini ve aklını sarsan, iradesini ve gücünü sınırlandıran, hayatını anlamsız ve beyhude bir çabaya dönüştüren ama aynı zamanda da bu dünyayı çekilmez, bilinmez, korkutucu ve büyüleyici bir sır’a dönüştürerek gerçekliğin tüm tanımlarını alt üst eden ölüm düşüncesidir. İnsanın anlam/mana ve düzen arayışının bir neticesi olarak karşımıza çıkan dinlerin bütün çabası da bu düşünceyi -ölümü- anlaşılabilir ve katlanılabilir kılmaya yönelik olmuştur. Dolayısıyla dinlerin ontolojik dayanağının temelinde ölüm düşüncesinin yattığını iddia eden bu makale, dünya kurma sürecinde stratejik bir rol oynayan dinlerin hem teolojik izahını yapmaya hem de dinlerin varlık nedeninin ölüm gerçeği olduğu fikrini ele almaya çalışmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DUMAN, M. Z. (2021). DİNİ İNANCIN ONTOLOJİK DAYANAĞI OLARAK ÖLÜM OLGUSU VE ÖLÜMÜN TEOLOJİK İZAHI. Paradoks Ekonomi Sosyoloji ve Politika Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 2, 81–100. https://ajindex.com/articles/385070

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (43)

  1. Ariês, P. (1991). Batılının Ölüm Karşısındaki Tavırları. (Çev. M. A. Kılıçbay). Ankara:
  2. Gece Yayınları.
  3. Aron, R. (1994). Sosyolojik Düşüncenin Evreleri. (Çev.K. Alemdar). Ankara:
  4. Bilgi Yayınevi.
  5. Barry, V. (2017). “Hayatta Kalma Hipotezleri” (Çev. U.Ö. Baykent). Yaşam ve Ölüm Felsefesi (Edt. A.K. Çüçen). Bursa: Sentez Yayınları, ss.137-153.
  6. Bauman, Z (2005). Bireyselleşmiş Toplum. (Çev. Y. Alogan). İstanbul:
  7. Ayrıntı Yayınları.
  8. Bauman, Z. (2012).
  9. Ölümlülük, Ölümsüzlük ve Diğer Hayat Stratejileri. (Çev. N. Demirdöven). İstanbul:
  10. Ayrıntı Yayınları.
  11. Bauman, Z. (2014). Parçalanmış Hayat. (Çev. İ. Türkmen). İstanbul:
  12. Ayrıntı Yayınları.
  13. Bauman, Z. (2018). Iskarta Hayatlar: Modernite ve Safraları. (Çev. O. Yener). İstanbul:
  14. Can Yayınları.
  15. Bauman, Z. (2020). Akışkan Korku. (Çev. C. Atay). İstanbul:
  16. Ayrıntı Yayınları.
  17. Becker, E. (1997). The Denial of Death. New York: Free Press, aktaran, Bauman, Z. (2005). Bireyselleşmiş Toplum. (Çev. Y. Alogan). İstanbul:
  18. Ayrıntı Yayınları.
  19. Becker, E. (2020). Ölümü İnkâr. (Çev.A. Özdoğan). İstanbul:
  20. İz Yayıncılık. Berger, P. L. (2005). Kutsal Şemsiye. (Çev. A. Coşkun). İstanbul:
  21. Rağbet Yayınları.
  22. Bergson, H. (2020). Dinin ve Ahlâkın Kaynakları. (Çev. M. Yakupoğlu). Ankara:
  23. Doğu Batı Yayınları.
  24. Bolay, S. H. (2020). “Felsefenin Ölüme Bakışı yahut “Ölüm Problemi”, Ölüm Üzerine (Edt. N. Gökalp). Ankara: Nobel Yayınları, ss.13-33.
  25. Bowker, J. (1991). The Meanings of Death. Cambridge: Cambridge University Press, aktaran, Kellehear, A. (2012). Ölümün Toplumsal Tarihi. (Çev. T. Kılınç). Ankara:
  26. Phoenix Yayınları.
  27. Brinton, D.G. (2009).
  28. Religions of Primitive Peoples, New York: University of Michigan Library Press.
  29. Brown, N.O. (1996). Ölüme Karşı Hayat. (Çev. A. Yılmaz). İstanbul:
  30. Ayrıntı Yayınları.
  31. Bruno, G. (2010). Diyaloglar (Çev. S. Umran). İstanbul:
  32. Berfin Yayınları.
  33. Camus, A. (2019). Mutlu Ölüm. (Çev. R. Dara). İstanbul:
  34. Can Yayınları.
  35. Canetti, E. (2007). Ölüm Üzerine. (Çev. G. Aytaç). İstanbul:
  36. Payel Yayınları.
  37. Crapo, R.H. (2002). Anthropology of Religion: The Unity and Diversity of Religions, Houston: McGraw-Hill Humanities. Demirci, K. (2013). Eski Mezopotamya Dinlerine Giriş. İstanbul:
  38. Ayışığı Kitapları. Descartes, R. (1995). Felsefenin İlkeleri. (Çev. M. Akın). İstanbul:
  39. Say Yayınları.
  40. Durkheim, E. (2005). Dini Hayatın İlkel Biçimleri. (Çev.F. Aydın). İstanbul:
  41. Ataç Yayınları.
  42. Epiküros. (1962). Mektuplar ve Maksimler. (Çev. H. Örs). İstanbul:
  43. Remzi Kitapevi. Esed, M. (2009). Kur’an Mesajı Meal-Tefsir. (Çev. C. Koytak vd.). İstanbul: