Dergiler / Uluslararası İlişkiler Dergisi / 2021 / Cilt: 18 - Sayı: 70

Uluslararası İlişkiler Nasıl Küreselleştirilmez: ‘Uluslararası’nın Kurucusu Olarak ‘Merkez’ ve ‘Çevre’

How not to Globalise IR: ‘Centre’ and ‘Periphery’ as Constitutive of ‘the International’

Sayfa
13–27
Yayın Tarihi
2021-08-13
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çevre, merkezin uluslararası hakkında sunduğu ana akım anlatılar tarafından dışarıda bırakıldığı için ‘dış’tadır; ancak aynı zamanda da ‘kurucudur’ zira tipik olarak ‘merkez’e atfedilen bu düşünceler, uygulamalar ve kurumlar merkez ve çevre tarafından birlikte oluşturulmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Merkezsizleştirmeyi uluslararası ilişkilerin küreselleştirilmesi için bir strateji olarak benimseyen araştırmacılar, dünya siyaseti hakkında bilgi üretiminde Kuzey Amerika ve Batı Avrupa ile dünyanın geri kalanı arasındaki yapısal eşitsizlikleri vurgulamakta ‘merkez’ ve ‘çevre’ nosyonlarına sarıldılar.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makale 1970’lerin merkez-çevre yaklaşımlarını yeniden değerlendirerek, merkezsizleştiren yaklaşımların daha önceki ‘merkez’ ve ‘çevre’ kuramsallaştırmalarının eleştirel dertlerine dikkat etmedikleri ölçüde sınırlı kaldıklarını vurgulamakta ve çevrenin ‘kurucu dış’ olarak çalışılması gerekliliğinin üstünde durmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Çevre, merkezin uluslararası hakkında sunduğu ana akım anlatılar tarafından dışarıda bırakıldığı için ‘dış’tadır; ancak aynı zamanda da ‘kurucudur’ zira tipik olarak ‘merkez’e atfedilen bu düşünceler, uygulamalar ve kurumlar merkez ve çevre tarafından birlikte oluşturulmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Merkez · Çevre · Kurucu Dış

Özet

Merkezsizleştirmeyi uluslararası ilişkilerin küreselleştirilmesi için bir strateji olarak benimseyen araştırmacılar, dünya siyaseti hakkında bilgi üretiminde Kuzey Amerika ve Batı Avrupa ile dünyanın geri kalanı arasındaki yapısal eşitsizlikleri vurgulamakta ‘merkez’ ve ‘çevre’ nosyonlarına sarıldılar. Fakat bunu yaparken ‘çevre’yi sanki ‘uluslararası’na yeni katılmış gibi sundular. Oysa ki böylesi bir kabul, çevreyi ‘kurucu dış’ olarak gören uluslararası ilişkileri küreselleştirme yaklaşımının ruhuna aykırıdır. Bu makale 1970’lerin merkez-çevre yaklaşımlarını yeniden değerlendirerek, merkezsizleştiren yaklaşımların daha önceki ‘merkez’ ve ‘çevre’ kuramsallaştırmalarının eleştirel dertlerine dikkat etmedikleri ölçüde sınırlı kaldıklarını vurgulamakta ve çevrenin ‘kurucu dış’ olarak çalışılması gerekliliğinin üstünde durmaktadır. Çevre, merkezin uluslararası hakkında sunduğu ana akım anlatılar tarafından dışarıda bırakıldığı için ‘dış’tadır; ancak aynı zamanda da ‘kurucudur’ zira tipik olarak ‘merkez’e atfedilen bu düşünceler, uygulamalar ve kurumlar merkez ve çevre tarafından birlikte oluşturulmuştur.

Abstract

Scholars who adopted de-centring as a strategy for globalising IR have embraced the notions of ‘centre’ and ‘periphery’ to highlight structural inequalities between North America and Western Europe and the rest of the world in the production of knowledge about world politics. In doing so, however, de-centring IR scholarship has portrayed the ‘periphery’ as if it is a new entrant to the ‘international’. Yet, such a presumption is not in the spirit of globalising IR, which views the periphery as the ‘constitutive outside’. By re-visiting the 1970s’ centre-periphery approaches, the paper highlights the limitations of the de-centring approaches insofar as they have not always been attentive to the critical concerns of earlier theorisations about ‘centre’ and ‘periphery’, and underscores the need for studying the periphery as ‘constitutive outside’. The periphery is ‘outside’ by virtue of having been left out of those mainstream narratives that the centre tells about the international; it is also ‘constitutive’ because those ideas, practices, and institutions that are typically ascribed to the ‘centre’ have been co-constituted by centre and periphery in toto.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BİLGİN, P. (2021). Uluslararası İlişkiler Nasıl Küreselleştirilmez: ‘Uluslararası’nın Kurucusu Olarak ‘Merkez’ ve ‘Çevre’. Uluslararası İlişkiler Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 70, 13–27. https://ajindex.com/articles/381362

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Abraham, Itty (2006). “The Contradictory Spaces of Postcolonial Techno-Science”, Economic and Political Weekly, Vol. 41, No. 3, p. 210-217.
  2. Anderson, Warwick (2009). “From Subjugated Knowledge to Conjugated Subjects: Science and Globalisation, or Postcolonial Studies of Science?”, Postcolonial Studies,Vol. 12, No. 4, p. 389-400.
  3. Basalla, George (1967). “The Spread of Western Science”, Science, Vol. 156, No. 3775, p. 611-622.
  4. Beier, Marshall (2002). “Beyond Hegemonic State(Ment)s of Nature: Indigenous Knowledge and non- State Possibilities in International Relations”, Geeta Chowdhry and Sheila Nair (eds.), Power, Postcolonialism, and International Relations: Reading Race, Gender, and Class. London and New York, Routledge, p. 82-114.
  5. Bhambra, Gurminder K. (2007). Rethinking Modernity: Postcolonialism and the Sociological Imagination. New York, Palgrave. Bilgin, Pinar, and Adam David Morton (2002). “Historicising Representations of ‘Failed States’: Beyond the Cold-War Annexation of the Social Sciences?”, Third World Quarterly, Vol. 23, No. 1, p. 55-80.
  6. Blaney, David L. and Naeem Inayatullah (2008). “International Relations from Below”, Christian Reus-Smit and Duncan Snidal (eds.), The Oxford Handbook of International Relations, Oxford: Oxford University Press, p. 663-74.
  7. Buck-Morss, Susan (2009).
  8. Hegel, Haiti, and Universal History. Pittsburgh, University of Pittsburgh Press.
  9. Bull, Hedley and Adam Watson (eds.) (1984). The Expansion of International Society. Oxford, Clarendon Press.
  10. Bulpitt, Jim (2009). “Centre–Periphery Politics”, Iain McLean and Alistair McMillan (eds.), Oxford Reference. Çapan, Zeynep Gülşah (2016). Re-Writing International Relations: History and Theory Beyond Eurocentrism in Turkey. London, Rowman & Littlefield. Cardoso, Fernando Henrique (1977). “The Consumption of Dependency Theory in the United States”, Latin American Research Review, Vol. 12, No. 3, p. 7-24.
  11. Chakrabarty, Dipesh (2000). Provincializing Europe: Postcolonial Thought and Historical Difference. Princeton, Princeton University Press.
  12. Chan, Stephen, Peter G Mandaville and Ronald Bleiker (eds.) (2001). The Zen of International Relations: IR Theory from East to West. London, Palgrave Macmillan. Chase-Dunn, Christopher, and Marily Grell-Brisk (2019). “World-System Theory”, Oxford Bibliographies. Chowdhry, Geeta and Sheila Nair (2002). “Introduction: Power in a Postcolonial World: Race, Gender, and Class in International Relations”, Geeta Chowdhry and Sheila Nair (eds.), Power,