Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightPatients with extensive spongiofibrosis and long segmentstrictures had higher rates of failure.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Objective: To compare long- term outcomes of buccal mucosa graft (BMG) augmentation urethroplasty forlong segment bulbar urethral strictures done by placing the graft ventrally, dorso-laterally and dorsally.Material and methods: We conducted a single institution retrospective study on 112 who underwent BMG augmentationurethroplasty for non-traumatic bulbar urethral strictures between January 2005 to December 2014.The cases were divided into three groups based on the site of placement of BMG graft i.e. (a) Ventral (n=44), (b)Dorso-lateral (n=48) and (c) Dorsal (n=20). Follow-up period was from one year to five years. Patients with failedoutcomes underwent urethroscopy or retrograde urethrogram to note the site of recurrence of stricture.Results: Out of 112 cases 91 (81%) were successful and 21 (19%) failed. The success rates for ventral, dorsolateraland dorsal BMG augmentation procedures were 89%, 79% and 70%, respectively (p=0.18). Among21 failed cases, 12 cases (57%) had stricture at proximal anastomotic site, 4 cases (19%) at graft and 5 cases(24%) at distal anastomotic site (p=0.01).Conclusion: The overall success rate for BMG augmentation urethroplasty is equal for all techniques. Ventralonlay urethroplasty provides better exposure of proximal anastomotic site thus it is associated withminimum proximal anastomotic site recurrence rates. Patients with extensive spongiofibrosis and long segmentstrictures had higher rates of failure.
Abstract
Amaç: Uzun segmentli bulber üretra darlıklarında, ventral, dorsolateral ve dorsal yerleşimli greftle uygulanan bukkal mukoa greft (BMG) ogmentasyon üretroplastisinin uzun dönemli sonuçlarını karşılaştırmak Gereç ve yöntemler: Travmatik nedenlere bağlı olmayan bulber üretra darlıklı 112 olguda 2005-2014 arasında uyguladığımız BMG ogmentasyon üretroplastilerinin retrospektif tek merkezli çalışmasını gerçekleştirdik. BMG greftinin yerleştirilme bölgesine göre olgular üç gruba ayrılmıştır.(a) ventral (n=44), (b) dorsolateral (n=48) ve (c) dorsal (n=20). İzlem süresi bir yılla beş yıl arasında değişmekteydi. Başarısız olunan hastalara darlığın nüks ettiği yeri saptamak için üretroskopi veya retrograt üretrogram uygulandı. Bulgular: Yüz on iki olgununn 91’inde (%81) başarılı ve 21’inde (%19) başarısız olunmuştur. Ventral, dorsolateral ve dorsal BMG ogmentasyonunda başarı oranları sırasıyla %89, %79 ve %70 idi (p=0,18). Başarısız olunan 21 olgudan 12’sinde (%57) proksimal anastomoz yerinde darlık, 4 (%19) pan greft ve 5 (%24) distal anastomoz yerinde darlık (p=0,01) vardı. Sonuç: BMG ogmentasyon üretroplastisinde genel başarı oranı tüm teknikler için benzerdi. Ventral onlay üretroplastisi proksimal anastomoz yerinin daha iyi açılımını sağladığından proksimal anastomoz yerinde nüks oranı minimal düzeydedir. Yaygın sponjiyofibrozu ve uzun segment darlıkları olan hastalarda başarısızlık olasılığı daha yüksekti.