Dergiler / Amasya İlahiyat Dergisi / 2018 / Sayı: 10

Eş‘arî Âlimlerin Nazarında Hanbelîlik ve Hanbelîler (İhtilaflar ve İthamlar)

Hanbalism and Hanbalities in the Viewpoint of Asharite Scholars (Disagreements and Accusations)

Sayfa
101–144
Yayın Tarihi
2018-06-22
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Zira Eş‘arîliğin yükselmesine karşı Hanbelilerin zaman zaman sosyal şiddete varan tepkisi, onların üslubuna yansımıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Mezhepler arası ilişkiler, öncelikle söylemler üzerine bina edilir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Diğer taraftan Nizâmülmülk’ün vezir olmasıyla birlikte siyasal bakımdan desteklenmeye başlanmaları, fikirlerini yaymak için avantajlı bir konuma yükselmeleri ve bu uğurda gerekli tüm imkanlara kavuşmaları, çoğu defa Hanbelîlerin aleyhine bir gelişme kaydetmeleri de bunda etkili olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Zira Eş‘arîliğin yükselmesine karşı Hanbelilerin zaman zaman sosyal şiddete varan tepkisi, onların üslubuna yansımıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Eş‘arîlik · Hanbelîlik · Akıl

Özet

Mezhepler arası ilişkiler, öncelikle söylemler üzerine bina edilir. Yaftalayıcı isimler ve olumsuz nitelemeler, çoğu defa olumsuz ilişkileri de beraberinde getirir. Her ikisi de Ehl-i Sünnet’in bir kolu olmasına rağmen Eş‘arî âlimlerin Hanbelîlere yönelik olumsuz dil ve üsluplarının incelenmesi, bu açıdan önem teşkil etmektedir. Eş‘arî âlimler açısından Hanbelîlik, kurumsal kimliği bakımından Ehl-i Sünnet sınırları içerisinde yer alan ve sahih bir din anlayışını temsil eden fırka konumundadır. Ne var ki kelamî meselelere yaklaşımda aklın yeri, Allah’a ait sıfatların tevili ve mushaftaki lafızların mahluk olup olmadığı konularında Hanbelîlere çok ciddi eleştiriler yöneltilmiş, ayrıca Haşviyye, Mücessime, ayak takımı, câhil gibi aşırı birtakım ithamlarda bulunulmuştur. Bu olumsuz nitelemelerin arkasında dinsel hassasiyetlerin yanı sıra temsil ettikleri din anlayışının meşruiyetini sağlamaya yönelik kaygılar yer almaktadır. Diğer taraftan Nizâmülmülk’ün vezir olmasıyla birlikte siyasal bakımdan desteklenmeye başlanmaları, fikirlerini yaymak için avantajlı bir konuma yükselmeleri ve bu uğurda gerekli tüm imkanlara kavuşmaları, çoğu defa Hanbelîlerin aleyhine bir gelişme kaydetmeleri de bunda etkili olmuştur. Zira Eş‘arîliğin yükselmesine karşı Hanbelilerin zaman zaman sosyal şiddete varan tepkisi, onların üslubuna yansımıştır.

Abstract

Relations between sects are built on discourses first. Nicknames and negative qualifications often lead to negative associations. When viewed from this angle the bad accusations that the Ash'arite scholars use about the Hanbalities are really striking. So, both are included in the Ahl al-Sunnah. In terms of Ash'arî scholars, Hanbalism is a branch within the Ahl al-Sunnah and represents a true understanding of religion. However, the Hanbalites were subjected to very serious criticisms about the comment of Allah’s qualities, nature of the Holy Qur'an’s letters. Beside of this, they were accused of some extreme accusations such as Hashviyya, Mucessima, Mushabbiha, idler and ignorant. These negative qualifications concern with ensuring the legitimacy of the religious thought they represent, as well as religious sensitivities. On the other side, being supported politically after Nizam al-Mulk became vizier, to gain an advantageous position to spread their ideas and to get all the necessary opportunities for it influenced their language. Finally, the reaction of the Hanbalities to the rise of the Asharism, this reaction sometimes caused social violence, is reflected in their wordings too.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TORU, Ü. (2018). Eş‘arî Âlimlerin Nazarında Hanbelîlik ve Hanbelîler (İhtilaflar ve İthamlar). Amasya İlahiyat Dergisi, Sayı: 10, 101–144. https://ajindex.com/articles/377436

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Abdülhamid, İrfan. “Eş‘arî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Ankara: TDV Yayınları, 1995, 11: 441-447. Ahmed b. Hanbel (ö. 241/856). er-Red ale’l-Cehmiyye ve’z-Zenâdıka. thk. Sabri b. Sellâme Şâhîn. Riyad: Dâru’s-sübât, 2003.
  2. Ahmed, Hasan Hudayrî. Kıyâmu’d-devleti’z-Zeydiyye fi’l-Yemen. Kahire: Mektebetü’l-medbûlî, 1996.
  3. Akoğlu, Muharrem. “Mihne Hadiseleri ve Mu’tezile’nin Tarihi Seyrine Etkisi”. Doktora tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2001. Allâl, Hâlid Kebîr. Safahâtun min târîhi Ehli’s-Sünne ve’l-Cemâa bi-Bağdâd (ö. 200/815-500/1106). Cezair: Matbaatu hûme, ty. Avcu, Ali. Horasan-Maverâünnehir’de İsmâilîlik. Ankara: Asitan Yayınları, 2014. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdu’l-Kahir b. Tâhir b. Muhammed (ö. 429/1038). el-Fark beyne’l-fırak. Mısır: Dâru’l-maarif, ty. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdu’l-Kahir b. Tâhir b. Muhammed. Kitâbu’l-milel ve’n-nihal. thk. Nasrî Nâdir. Beyrut: Dâru’l-maşrik, 1986. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdu’l-Kahir b. Tâhir b. Muhammed. Usûlü’d-dîn. thk. Muhammed Şemsüddîn. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 2002. Bakıllânî, Kâdî Ebu Bekr Muhammed b. Tayyib (ö. 403/1013). Kitâbu temhîdi’l-evâil ve telhîsi’d-delâil. thk. İmâduddîn Ahmed Haydar. Beyrut: Müessesetü’l-kütübi’s-sekâfiyye, 1987. Bakıllânî, Kâdî Ebu Bekr Muhammed b. Tayyib. el-İnsâf (fî mâ yecibu i‘tikâduhu ve lâ yecûzü’l-cehlü bihi). thk. Muhammed Zâhid Hasan el-Kevserî. Byy.: el-Mektebetü’l-ezheriyye, 2000. Beyhakî, Ebu Bekr Ahmed b. Hüseyn b. Ali b. Musa (ö. 458/1066). el-İ‘tikâd ve’l-hidâye ilâ sebîli’r-reşâd. thk. Ebu Abdullah Ahmed b. İbrahim Ebu’l-Ayneyn. Riyad: Dâru’l-fazîle, 1999.
  4. Bıyıkoğlu, Yakup. “İlk Dönem Eş‘arî Kelamında Müteşâbih Âyetlerin Te’vili Sorunu”. Cumhuriyet Üniveristesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 20/1 (2016): 365-408. Cüveynî, Ebu’l-Meâli (ö. 478/1085). eş-Şâmil fî usûli’d-dîn. thk. Ali Sâmî en-Neşşâr vd. İskenderiye: Menşeetü’l-meârif, 1969. Cüveynî, Ebu’l-Meâli. Kitâbu’l-irşâd ilâ kavâtii’l-edille fî usûli’l-i‘tikâd. thk. Muhammed Yusuf Musa ve Ali Abdülmunim Abdülhamîd. Mısır: Mektebetü’l-hancî, 1950. Cüveynî, Ebu’l-Meâli. el-Akîdetü’n-nizâmiyye fi’l-erkâni’l-İslâmiyye. thk. Muhammed Zâhid el-Kevserî. İskenderiye: el-Mektebetü’l-ezheriyye li’t-türâs, 1996.
  5. Çelebi, İlyas. “Sıfat”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Ankara: TDV Yayınları, 2009, 37: 100-106.
  6. Dayf, Şevkî. Târîhu’l-edebi’l-Arabî. Mısır: Dâru’l-meârif, ty. Dîb, Abdülazîm. “Cüveynî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Ankara: TDV Yayınları, 1993, 8: 141-144.