Dergiler / sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 11 - Sayı: 2

"BENİM YERİM"DEN "YOK-YERLERE": İSTANBUL'DA GÜNCEL SEYİR DENEYİMİNE DAİR SALON-İÇİ MANZARALAR

From “my place” to “non-places”: Scenes from the current theatrical cinema experience in Istanbul

Sayfa
227–265
Yayın Tarihi
2020-09-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu ve benzeri sorulara yanıt aramak amacıyla bu çalışma; hafızası olan, evin bir uzantısı gibi görülen mahalle sinemalarıyla kimliksizlik ve tek tiplikleri ile Augé’nin “yok-yerler” kategorisi içerisinde değerlendirilmeye uygun görünen multipleksler arasındaki ayrımdan yola çıkmakta ve İstanbul’da farklı tip salonlarda gerçekleştirilmiş 15 katılımcı gözlem aracılığıyla günümüz seyir deneyimine dair fotoğraflar sunmayı hedeflemektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Avrupa düzeyinde ilk kez 1980’lerin ortalarında İngiltere’de ortaya çıkan multipleksler, projeksiyon sisteminin özellikleri ve mekâna özgülüğü ile yüceltile gelmiş bir seyir biçimini tek tipleştirdiği iddia edilen yeni alanlar olarak çok sayıda eleştirinin hedefi olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tek perdeli salonların gösterim altyapısının halen önemli bir bileşenini oluşturduğu Avrupa’dan farklı olarak Türkiye pazarının baskın kategorisi olan multipleksler, ülke özelinde içinde bulundukları alışveriş merkezleri nedeniyle kentsel dönüşüm krizinin bir parçası olarak da kabul edilebilirler.
💡
Sonuç & Katkı:Bu ve benzeri sorulara yanıt aramak amacıyla bu çalışma; hafızası olan, evin bir uzantısı gibi görülen mahalle sinemalarıyla kimliksizlik ve tek tiplikleri ile Augé’nin “yok-yerler” kategorisi içerisinde değerlendirilmeye uygun görünen multipleksler arasındaki ayrımdan yola çıkmakta ve İstanbul’da farklı tip salonlarda gerçekleştirilmiş 15 katılımcı gözlem aracılığıyla günümüz seyir deneyimine dair fotoğraflar sunmayı hedeflemektedir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:15 katılımcı
⚙️Değişkenler:Seyir deneyimi · multipleksler · mahalle sinemaları

Özet

Avrupa düzeyinde ilk kez 1980’lerin ortalarında İngiltere’de ortaya çıkan multipleksler, projeksiyon sisteminin özellikleri ve mekâna özgülüğü ile yüceltile gelmiş bir seyir biçimini tek tipleştirdiği iddia edilen yeni alanlar olarak çok sayıda eleştirinin hedefi olmuştur. Tek perdeli salonların gösterim altyapısının halen önemli bir bileşenini oluşturduğu Avrupa’dan farklı olarak Türkiye pazarının baskın kategorisi olan multipleksler, ülke özelinde içinde bulundukları alışveriş merkezleri nedeniyle kentsel dönüşüm krizinin bir parçası olarak da kabul edilebilirler. Yine Avrupalı muadillerinden farklı biçimde İstanbul’da kent çeperlerine ek olarak merkezlerinde konuşlanan bu AVM’lerde film izlemek seyir deneyimini nasıl etkiler? Aynı filmi alışveriş merkezi koridorlarına çıkan çoklu bir salonda veya kapısı sokağa açılan bir mahalle sinemasında izlemek bizim için neyi değiştirir? Bu ve benzeri sorulara yanıt aramak amacıyla bu çalışma; hafızası olan, evin bir uzantısı gibi görülen mahalle sinemalarıyla kimliksizlik ve tek tiplikleri ile Augé’nin “yok-yerler” kategorisi içerisinde değerlendirilmeye uygun görünen multipleksler arasındaki ayrımdan yola çıkmakta ve İstanbul’da farklı tip salonlarda gerçekleştirilmiş 15 katılımcı gözlem aracılığıyla günümüz seyir deneyimine dair fotoğraflar sunmayı hedeflemektedir.

Abstract

With the features of the projection system and its location specificity, the theatrical cinema experience has been glorified as a unique way of viewing. Multiplexes which first appeared at the European level in the United Kingdom in the mid-1980s, are often claimed to have standardized this particular experience and have therefore been the target of numerous criticisms. In contrast to the European market where monoscreens still account for a significant component of the theatrical infrastructure, multiplexes which dominate the Turkish market, also participate in Turkey in the crisis of urban transformation because of the shopping malls that host them. Again, unlike their European counterparts located on the outskirts, most shopping malls in İstanbul, are built in the city center. How does watching movies in these shopping malls affect the cinematic experience? What would it change for us to watch the same movie in a multiplex leading up to the mall corridors or in a neighbourhood cinema whose door opens onto the street? To answer these questions, this study is based first on the distinction between neighbourhood cinemas that have a memory and appear as an extension of the house and the multiplexes which can be considered, with their anonymity and uniformity, within the “non-places” category of Augé. Through 15 participant observations held in different types of cinema venues in Istanbul, it then seeks to present scenes from the current theatrical cinema experience in the city.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

VİTRİNEL, E. (2020). "BENİM YERİM"DEN "YOK-YERLERE": İSTANBUL'DA GÜNCEL SEYİR DENEYİMİNE DAİR SALON-İÇİ MANZARALAR. sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 2, 227–265. https://ajindex.com/articles/377133

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Akbulut, H. (2014). Sinemaya Gitmek ve Seyir: Bir Sözlü Tarih Çalışması. Elektronik Mesleki Gelişim ve Araştırma Dergisi (EJOIR), 2, 1-16.
  2. Akbulut, H. (2017). Cinemagoing as a Heterogeneous and Multidi-mensional Strategy: Narratives of Woman Spectators. The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication-TOJDAC, 7(4), 530-541.
  3. Akbulut, H. (2018). Bir Seyirci Araştırmasından Etnografik Deneyimler ve Hikâyeler. Foklor/Edebiyat, 95, 13-34.
  4. Akçura, G. (2014). Seyirci Anılarında Sinema. G. Akçura & M. Turan (Ed.), Yüzyıllık Aşk. Türkiye’de Sinema ve Seyirci İlişkisi (s. 68-86). İstanbul:
  5. İstanbul Modern. Allard, L. (2010). Mythologie du portable. Paris: Le Cavalier Bleu. Allard, L. (2009). Remix Culture: l’âge des cultures expressives et des publics remixeurs. Actes du colloque: Pratiques Numériques des Jeunes. http://www.jeunes.gouv.fr/IMG/pdf/RemixCulture.pdf (Erişim Tarihi: 24 Mayıs 2020).
  6. Allard, L. (2000). Cinéphiles, à vos claviers! Réception, public et cinéma. Réseaux, 99, 131-168.
  7. Altıntaş, G. (2014, 10 Mayıs). Yeşilçam İzleyicisini Araştırırken Yeni Yönelim Arayışları: Sözlü Tarih Yöntemleriyle Sınırlı Bir Deneme. 15. Türkiye Film Araştırmalarında Yeni Yönelimler Konferansı. İstanbul: Kadir Has Üniversitesi.
  8. Astoria AVM Kapanıyor, Yerine Ofis Geliyor (2012, 24 Ağustos). Hürriyet. https://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/astoria-avm-kapa-niyor-yerine-ofis-geliyor-21293274 (Erişim Tarihi: 24 Mayıs 2020). Augé, M. (1992). Non-Lieux: Introduction à une anthropologie de la surmodernité. Paris: Seuil. Augé, M. (2010). Retour sur les “non-lieux”: Les transformations du paysage urbain. Communications, 87, 171-178.
  9. Aydın, H. (2008). Sinemanın Taşrada Gelişim Süreci: Konya’da İlk Sinemalar ve Gösterilen Filmler (1910-1950). Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19, 61-74.
  10. Barthes, R. (1975). En sortant du cinéma. Communications, 23, 104-107.
  11. Benjamin, W. (2011). L’œuvre d’art à l’ère de sa reproductivité tech-nique. Paris: Allia. (Özgün eser 1936 tarihlidir). Biltereyst, D., Maltby, R. & Meers, P. (Ed.) (2019). The Routledge Companion to New Cinema History. New York: Routledge. Bonenfant, M. & Hsab, G. (2003). L’expérience d’aller au cinéma comme activité rituelle de médiation. Cahiers du gerse, 5, 11-23.
  12. Boran, T. (2015). Erken Cumhuriyet Döneminde Taşrada Sinema Seyri: Çankırı Örneği. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 41, 257-276. Bosséno, C.-M. (1995). La place du spectateur. Vingtième Siècle, Re-vue d’histoire, 46, 143-154.
  13. Casetti, F.