Dergiler / Kilitbahir / 2019 / Sayı: 15

Şemseddîn el-İsfahânî’ye (ö. 688/1289) Göre İlletin Red Yolları

Qawādih al-illa According to Shamseddīn al-Isfahānī (d. 688/1289)

Sayfa
296–317
Yayın Tarihi
2019-09-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece onun fıkıh usûlü düşüncesinde kimden etkilendiği ve hangi mektebe mensup olduğu da tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kıyasın temel rükünlerinden kabul edilen illet, fıkıh usulüne dair eserlerde üzerinde titizlikle durulan meselelerden biri olagelmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İlletin mahiyeti, tespit yolları ve ona yöneltilen itirazlar bu bağlamda konu edilen en önemli hususlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece onun fıkıh usûlü düşüncesinde kimden etkilendiği ve hangi mektebe mensup olduğu da tespit edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İsfahânî · Fıkıh Usûlü · Kıyas

Özet

Kıyasın temel rükünlerinden kabul edilen illet, fıkıh usulüne dair eserlerde üzerinde titizlikle durulan meselelerden biri olagelmiştir. İlletin mahiyeti, tespit yolları ve ona yöneltilen itirazlar bu bağlamda konu edilen en önemli hususlardır. Biz de bu çalışmamızın girişinde kısaca illetin mahiyetine temas edip ardından İsfahânî’ye göre illetin red yollarının neler olduğunu ve illete yöneltilen tutarsız itirazları incelemiş bulunmaktayız. Böylece onun fıkıh usûlü düşüncesinde kimden etkilendiği ve hangi mektebe mensup olduğu da tespit edilmiştir.

Abstract

The effective cause (al-illa) being accepted as one of the basic elements of analogy (qiyas), has become a subject carefully examined in the books of usūl al-fiqh. Definition of effective cause, methods of identification, and objections towards it are among most subjects in this context. In the introduction of this study, we briefly discuss the definition, and later refer to the objection methods (qawâdih al-illa) as accepted by Isfahānī and finally evaluate the inconsistent objections directed to cause. Thus, it also be revealed that who influenced his thought of usūl al-figh and which school who belong to.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KOÇİNKAĞ, M. (2019). Şemseddîn el-İsfahânî’ye (ö. 688/1289) Göre İlletin Red Yolları. Kilitbahir, Sayı: 15, 296–317. https://ajindex.com/articles/377014

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (5)

  1. Abdullâh Şefîk. İhtilâfu’l-usûliyyîn fî tahdîdi’l-‘illeti ve eserihi ‘ala’l-furû‘i’l-fıkhiyye. (yüksek lisans), Gazze: el-Câmi‘atü’l-islâmiyye, 1433/2012. Abdülazîz el-Buhârî. Keşfü’l-esrâr. y.y.: Dâru’l-kitâbi’l-arabî, t.y. Abdülhakîm Abdurrahman es-Sa‘dî. Mebâhisü’l-‘ille fi’l-kıyâs inde’l-usûliyyîn. Beyrut: Dâru’l-Beşâiri’l-islâmiyye, 1421/2000. al-Huori Yahya. “Mesâlikü’l-illeti’l-kat‘iyye ve’z-zanniyye”, Mîzânü’l-hak, sy. 6, 2018, s. 165-200. Âmidî, Seyfuddîn. el-İhkâm fî usûli’l-ahkâm. (thk. Abdürrezzâk Afîfî), Beyrut: el-Mektebü’l-İslâmî, t.y. Aydın, Ahmet. “Serahsî’nin Usûl ve Gazzâlî’nin el-Müstasfâ Adlı Eserlerinde İlletin Tahsîsî”, Mîzânü’l-hak İslamî İlimler Dergisi. sy. 5, 2017, s. 43-63.
  2. Başoğlu, Tuncay. “İlleti Tespit Metotlarından Tard ve Tard Ehline Yönelik Eleştiriler”, SAUİFD, sy. 6, 2002, s. 141-159. Beyzâvî, Nâsiruddîn. el-Minhâc. (Çev. Mansur Koçinkağ), İstanbul: Rağbet Yayınları, 2018.
  3. Candan, Abdurrahman. İslam Hukukunda İllet Tespit Yöntemleri. (Doktora) Konya: SÜSBE, 2005. Cüveynî, Ebu’l-Meâlî. el-Burhân fî usûli’l-fıkh. (thk. Salâh b. Muhammed), Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1418/1997. Cüveynî, Ebu’l-Meâlî. et-Telhîs fî usûli’l-fıkh. (thk. Abdullah Cevlem en-Nibâlî ve Şübbeyr Ahmed el-Ömerî), Beyrut: Dâru’l-beşâiri’l-İslâmiyye, t.y. Çalış, Halit. “Kâsır İlletle Ta‘lîl Tartışmalarına Metodolojik Bir Katkı”, Usûl: İslam Araştırmaları Dergisi. sy. 4, 2005, s. 73-98. Debûsî, Ebû Zeyd. Takvîmü’l-edille. (thk. Halil Muhyiddîn), Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1421/2001.
  4. EbuJazar, Ebtihal M. R. “Nazariyyetü’t-te’sîr fi’l-illeti ‘inde’l-Hanefiyye”. Marmara Üniv. İlahiyat Fak. Degisi, sy. 46, (2014) s. 145-172. Ebü’l-Hüseyn el-Basrî. el-Mu‘temed fî usûli’l-fıkh. (thk. Halîl el-Meyyis), Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1403/1983.
  5. Erturhan, Sabri. “Usulcülere Göre Bir Hükmün Birden Çok İlletle Ta‘lîlî”. İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi, sy. 5, 2005, s. 95-124. Gazzâlî, Ebû Hâmid. el-Menhûl min ta‘lîkâti’l-usûl. (M. Hasan Heyto), Beyrut: Dâru’l-fikri’l-muâsır, 1419/1998. Gazzâlî, Ebû Hâmid. el-Mustasfâ. (thk. M. Abdüsselâm), Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1413/1993. Gazzâlî, Ebû Hâmid. Şifâü’l-ğalîl. (thk. Hamd el-Kebîsî), Bağdat: Matbaatü’l-irşâd, 1390/1971. İbn Emir Hâc. et-Takrîr ve’t-tahbîr ‘alâ Tahrîri’l-Kemâl, Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1403/1983. İbn Hâcib. el-Muhtasar. (Beyânu’l-Muhtasar’la beraber), (thk. M. Muzhir), Suûd: Dâru’l-Medenî, 1406/1986. İbn Kudâme, Muvaffakuddîn. Ravzatü’n-nâzir ve cünnetü’l-münâzir. y.y.: