KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Kilitbahir / 2016 / Sayı: 8

Felsefi Analizler ve İbn Sînâ’nın Varlık-Mâhiyet Ayrımı

Bilal TAŞKIN
Sayfa
0–0
Yayın Tarihi
2016-04-28
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bununla birlikte biz İbn Sînâ’nın nefis ve Zorunlu Varlık hakkındaki nazariyelerini göz önünde bulundurarak (onun yaklaşımının) sağlam bir deneycilik olarak yeniden değerlendirilebilmesini mümkün kılacak şekilde sınırlı olduğunu anlamayı arzu ediyoruz.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Parviz MOREWEDGE'den çeviri.
📊
Temel Bulgular & Veri:Belirtilen bu formülllerde, varlık-mahiyet ayrımı üç farklı itiraza açık hale gelmektedir: (i) varlığın kendi kendine yüklem olması paraodoxu; (ii) “varlığın araz olduğu” teorisi; (iii) metafiziğin analitiğe dayalı yapısı ile bilimin deneye dayalı yapısı arasındaki karmaşa.
💡
Sonuç & Katkı:Bununla birlikte biz İbn Sînâ’nın nefis ve Zorunlu Varlık hakkındaki nazariyelerini göz önünde bulundurarak (onun yaklaşımının) sağlam bir deneycilik olarak yeniden değerlendirilebilmesini mümkün kılacak şekilde sınırlı olduğunu anlamayı arzu ediyoruz.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Parviz MOREWEDGE'den çeviri. Özetİbni Sînâ’nın varlık mâhiyet ayrımı genel olarak ‘‘varlığın mâhiyete zait/ek olduğu’’ ve ‘‘varlığın mâhiyetin arazı olduğu’’ şeklinde yanlış bir şekilde formüle edilmektedir. Belirtilen bu formülllerde, varlık-mahiyet ayrımı üç farklı itiraza açık hale gelmektedir: (i) varlığın kendi kendine yüklem olması paraodoxu; (ii) “varlığın araz olduğu” teorisi; (iii) metafiziğin analitiğe dayalı yapısı ile bilimin deneye dayalı yapısı arasındaki karmaşa. Biz bu durumda ‘oluş’ (hestî), ‘mâhiyet’ (mâhiyet) ve ‘varlık’ (vücûd) kavramları arasındaki farka işaret ederek ve analtik ile deney alanları arasındaki ayrıma dikkat çekerek yeni bir formülasyon tesis etmeyi/kurmayı teklif ediyoruz. Yukarıda belirtilen üç mahzur göz önünde bulundurulduğunda bizim İbn Sînâ’nın ayrımına dair formülasyonumuzun deneycilik ile uyumlu olduğu görülür. Zira teklif ettiğimiz formülasyon, ontolojik dualizmi (ikicilik) ifade etmekten ziyade, dil üzerinden yapılan kavramsal tahlil ile mevcut olgular arasında mantıksal bir ayrım olduğunun altını çizmektedir. Deneyciliğin özünde yatan böyle bir ayrım, Hume ve Carnap gibi filozoflarda görülen benzer ayrımlarla örneklendirilebilir. Bununla birlikte biz İbn Sînâ’nın nefis ve Zorunlu Varlık hakkındaki nazariyelerini göz önünde bulundurarak (onun yaklaşımının) sağlam bir deneycilik olarak yeniden değerlendirilebilmesini mümkün kılacak şekilde sınırlı olduğunu anlamayı arzu ediyoruz.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TAŞKIN, B. (2016). Felsefi Analizler ve İbn Sînâ’nın Varlık-Mâhiyet Ayrımı. Kilitbahir, Sayı: 8, 0–0. https://ajindex.com/articles/376984

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Kaynakça A. Frankel ve Y. Bar-Hillel, Foundations of Set Theory, Amsterdam, 1958.
  2. A. M. Goichon, La distinction de l’essence et de l’existence d’apres İbn Sînâ, Paris, 1937.
  3. A. Maurer, Medival Philosopy, New York, 1964.
  4. David Hume, Enquiries Concerning the Human Understanding and Concerning the Principles of Morals, ed. L. A. Selby-Bigge, London, 1957.
  5. Descartes, Philosophical Writings, ed., E. Anscombe ve P. T. Geach, London, New York, Toronto, 1963.
  6. E. A. Moody, The Logic of William of Ockham, New York, 1995.
  7. E. Gilson, Le Thomisme: İntrodiction a la phlosophie de saint Thomas d’Aquin, Paris, 1948. F. Rahman, ‘‘Essence and Existence in Avisenna’’, Mediveal and Renaissance Studies, c. IV, 1958, s. 1-16. Fadlou Shehadi, “Arabic and ‘to be’“, The Verb ‘Be’ and Its Synonyms içinde, ed. J. W. M. Verhaar, New York, 1969. Fahreddin Râzî, Risâletü’l-kemâliyye fî tahkîki’l-ilâhî, ed. M. Sebzevari, Tahran, 1957. Fârâbî, Kitab-ü ârâ-i ehli’l-medineti’l-fâzıla, ed. A. N. Nadir, Beyrut, 1968.
  8. G. Ryle, Logic and Language, ed. A. G. N. Flew, New York, 1965. Geny, “Le probleme metaphysique de la limitation de l’acte”, Rev. de phlosophie, 1919.
  9. H. Nasr, Three Muslim Sages, Cambridge, 1964.
  10. İbn Rüşd, Arabic Commentary on Aristotle’s Metaphysics, Beirut, t.y. İbn Sînâ, Danişname-i alâî (İlahiyat), ed. M. Mo’în, Tahran, 1952. İbn Sînâ, Fî aksâmi’l-ulûmi’l-akliyye, Tis’-u resâil içinde, Kahire, 1908. İbn Sînâ, Fi’l-hudûd, Tis’u-resâil içinde, Kahire, 1908. İbn Sînâ, İşarât ve’t-tenbîhât, ed. S. Dünya, 3 c., Cairo, 1960. İbn Sînâ, Mantıkü’l-meşrikıyyîn, Kahire, 1910. İbn Sînâ, Şifâ/Nefs, De Anima içinde (Arapça metin), ed. F. Rahman, London, 1959; İbn Sînâ, Risâle-i nefs, ed. M. Amîd, Tahran, 1952 İbn Sînâ, Şifa: İlahiyât, ed. G. Anawati, M. Y. Moussa, S. Dünya ve S. Zayed, II c., Cairo, 1960. İbn Sînâ, Uyûnü’l-hikme, ed. A. Bedevî, Kahire, 1954.
  11. İbn-i Rüşd, Tehâfütü’t-Tehâfüt, Averroes’ Tahafut al-Tahafut içinde, çev. S. Van Den Bergh, London, 1954. J. Ackrill, “Eflatun ve Copula: Sofist 251-259”, Studies in Plato’s Metapysics içinde, ed., R. E Allen, New York, 1965.
  12. J. Kaminsky, Language and Ontology, Carbondale, 1969.
  13. J. Owens, The Doctrine of Being in the Aristotelian ‘Metaphysics’: A Study in the Greek Background of Medival Thought, Toronto, 1951.
  14. J. Weinberg, A Short History of Medival Philosophy, Princeton, 1964.
  15. Kant, Critique of Pure Reason, çev., N. K. Smith, London, 1929. N. Rescher, “Existence in Arabic Logic and Philosophy” Studies in Arabic Philosophy içinde, P