KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Kilitbahir / 2018 / Sayı: 12

“Kur’ân-ı Kerîm’de Rahmân ve Rahîm’in Esmâ-i Hüsnâ ile Kullanım Alanları”

Hatice Şahin AYNUR
Sayfa
69–94
Yayın Tarihi
2018-10-04
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Rahmân ismi sadece Rahîm ismiyle zikredilirken, rahîm ismi ise, azîz, gafûr, raûf, vedûd, tevvâb ve berr sıfatlarıyla birlikte kullanılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Allah ile insan arasındaki münasebet kul- ilâh esasına dayanmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu açıdan değerlendirildiğinde esmâ-i hüsnâ, Allah ile insan arasındaki ilişkiyi tasvir ve tanzim eden isimlerdir.
💡
Sonuç & Katkı:Rahmân ismi sadece Rahîm ismiyle zikredilirken, rahîm ismi ise, azîz, gafûr, raûf, vedûd, tevvâb ve berr sıfatlarıyla birlikte kullanılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Allah · Kur’ân-ı Kerîm · Esmâ-i Hüsnâ

Özet

Allah ile insan arasındaki münasebet kul- ilâh esasına dayanmaktadır. Yaratıcı olan ilâh, yaratılan kul için soyut bir nitelik taşımaktadır. Bu açıdan değerlendirildiğinde esmâ-i hüsnâ, Allah ile insan arasındaki ilişkiyi tasvir ve tanzim eden isimlerdir. Makalemizde esmâ-i ilâhiyyeden, Rahmân ve Rahîm isimleri ele alınacak ve onların bağlı bulunduğu ya da birlikte zikredildiği diğer esmâ-i hüsnâ’ya da yer verilecektir. Besmelede ve Kur’ân-ı Kerîm’in ilk suresi Fâtiha’da kendisini Rahmân ve Rahîm olarak tanıtan Allah, kullarına nimet veren, acıyan ve onları bağışlayandır. Allah’ın mahlûkata Rahmân ismiyle tecelli edip rahmet etmesi, kul için her türlü ihtiyacı gidermeyi irade etmesi manasınadır. Dolayısıyla Rahmân ve Rahîm kavramları Kur’ân-ı Kerîm’de çoğunlukla rahmet anlamına yakın isimlerle birlikte zikredilmektedir. Bu bağlamda makale, Rahmân ve Rahîm isimlerinin kullanım alanlarını ve kul- ilah ilişkisindeki boyutlarını tespit etme çabasını amaçlamaktadır. Rahmân ismi sadece Rahîm ismiyle zikredilirken, rahîm ismi ise, azîz, gafûr, raûf, vedûd, tevvâb ve berr sıfatlarıyla birlikte kullanılmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYNUR, H. Ş. (2018). “Kur’ân-ı Kerîm’de Rahmân ve Rahîm’in Esmâ-i Hüsnâ ile Kullanım Alanları”. Kilitbahir, Sayı: 12, 69–94. https://ajindex.com/articles/376903

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. Abdülbâkî, Muhammed Fuad, el-Mu‘cemü’l-Mufehres, Kâhire: Dâru’l-Hadîs, 1996. Asım Efendî (ö. 1235/1819), el-Ûkyânûsu’l-Besîd fî Tercemeti’l- Kâmûsi’-Muhîd, yy: Âsitâne, ts. Bekir Topaloğlu, “Rahmân”, Diyanet İslâm Ansiklopedisi, İstanbul: TDV, 2007. --------------------, “Tevvâb” Diyanet İslam Ansiklopedisi, İstanbul: TDV, 2012. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmaîl b. İbrahîm el-Cufî (ö. 256/ 870), el-Cami‘u’s-Sahîh, Beyrût: Dâru’l-Erkâm, ts. Ebû Hayyan, Muhammed b. Yûsuf b. Alî b. Yûsuf el-Endelusî (ö.745/ 1344), el-Bahru’l-Muhît, Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, 2001.
  2. Elmalılı, Muhammed Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’ân Dili, İstanbul; Şura Yayınları, ts. Emine Yarımbaş, Kur’ân-ı Kerîm’de Esmâ-i Hüsnâ ve Mesajları, İstanbul: Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2000. el-Fîrûzâbâdî, Mecmuddîn Ebû Tahir Muhammed b. Ya‘kub (ö. 817/ 1415), el-Kâmûsu’l-Muhît, Beyrût: Müessesetü’r-Risâle, 2005. Gazzalî, Ebû Hamîd Muhammed, el-Maksadu’l-Esmâ, Matbaatu’s-Sabbâh, 1999. Hâkim, Ebû Abdillâh Muhammed b. Abdillâh en-Nisâbûrî (ö. 405/ 1014), el-Müstedrek ale’s-Sahîhayn, Beyrût: ts. Hayati Aydın, “Esmâ-i Hüsnâ ve Kur’ân’daki Bağlam İlişkisi”, Araştırma ve İnceleme, 2012, 23 (3), ss.109- 133. İbn Hibbân, Ebû Hâtim Muhammed b. Ahmed et-Temîmî (ö. 354/ 965), es-Sahîh, (el-İhsân fî Takrîbi Sahîh-i İbn Hibbân), Beyrût: 1993. İbn Mâce, Ebû Abdillâh Muhammed b. Yezîd (ö. 273/ 887), es-Sünen, Mısır: Îsâ el-Bâbî el-Halebî, 1972. İbn Manzûr, Ebu’l-Fazl Cemâlüddîn Muhammed b. Mükerrem b. Alî b. Ahmed el-Ensârî (ö. 711/ 1311), Lisânü’l-‘Arab, 3. Baskı, Beyrût: Dâru İhyai’t-Turâsi’l-‘Arabî, ts. İnbü’l-Esir, Muhammed b. Muhammed el-Cezerî (ö. 606/ 1210), en-Nihâye fî Ğarîbi’l-Hadîs ve’l-Eser, 5. Baskı, Beyrût: Dâru’l-Marife, 2014. İrfan Sevinç, “Esmâ-i Hüsnâ’dan el-Vedûd İsminin Din Öğretimine Konu Edilmesi ve Ders Uygulama Örneği”, KSÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi, S. 26, 2015, ss. 91- 123. Kadir Paksoy, “Allah’ın Doksan Dokuz İsmiyle İlgili Rivayetin Tahlili”, Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, C. 11, S. 1, 2011, ss. 92- 111. el-Kurtubî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Ahmed b. Ebî Bekr b.Ferh (ö. 671/ 1273), el-Cami‘ li Ahkâmi’l-Kur’ân, Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, 2004. Kuşeyrî, Ebu’l-Kasım Zeynulislâm Abdulkerîm b. Hevâzin b. Abdilmelik (ö. 465), Letâifu’l-İşârât, Beyrût: Dâru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, 2000. M. Kâmil Yaşaroğlu, “Rahmân Sûresi”, Diyanet İslâm Ansiklopedisi, İstanbul: TDV, 2007. Mâturîdî, Ebû Mansûr Muhammed b. Mahmûd (ö. 333/ 944), Te’vilâtu’l-Ehli’s-Sunne, Beyrût: Müe