Bu çalışma, Sistem Yaklaşımı ve halkla ilişkiler bağıntısını kurmak suretiyle Türkiye’de halkla ilişkilerin kuramsal gelişimine katkı sağlamayı amaçlamaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Örgüt Teorisi kapsamında geliştirilen Sistem Yaklaşımı, örgüt-çevre etkileşimini ele almaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sistem Yaklaşımı çerçevesinde halkla ilişkiler alt sistemi, yönetim alt sistemine doğrudan bağlı olarak danışmanlık yaparak, stratejik ilişki/iletişim yönetimini gerçekleştirmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışma, Sistem Yaklaşımı ve halkla ilişkiler bağıntısını kurmak suretiyle Türkiye’de halkla ilişkilerin kuramsal gelişimine katkı sağlamayı amaçlamaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Örgüt Teorisi · Sistem Yaklaşımı · Halkla İlişkiler
Özet
Örgüt Teorisi kapsamında geliştirilen Sistem Yaklaşımı, örgüt-çevre etkileşimini ele almaktadır. Sistem Yaklaşımı, sosyal bilimlerin pek çok alanına uyarlanmış; halkla ilişkiler de bu alanlardan biri olmuştur. Sistem Yaklaşımı çerçevesinde halkla ilişkiler alt sistemi, yönetim alt sistemine doğrudan bağlı olarak danışmanlık yaparak, stratejik ilişki/iletişim yönetimini gerçekleştirmektedir. Bir yönetim fonksiyonu olarak halkla ilişkiler, örgütün iletişim sürecini etkin bir şekilde yöneterek, erken uyarı mekanizması işlevini görmektedir. Bu çalışma, Sistem Yaklaşımı ve halkla ilişkiler bağıntısını kurmak suretiyle Türkiye’de halkla ilişkilerin kuramsal gelişimine katkı sağlamayı amaçlamaktadır.
Akkuş, B.; İzci, N.A. (2018). “Sistem Yaklaşımı, Kavramları ve Yönetim”. Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 7: 223-237.
Aydın, M. (2000). Eğitim Yönetimi. Ankara:
Hatiboğlu Yayınevi.
Bayramoğlu, G. (2016). “Karmaşıklık Paradigması Işığında Örgüt Teorilerinin Yeniden Değerlendirilmesi”. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 35: 49-63.
Bernays, E. L. (1935). “Molding Public Opinion”. The ANNALS of the American Academy of Political and Social Science. 82-87.
Budak, G.; Budak, G. (2010). İmaj Mühendisliği Vizyonundan Halkla İlişkiler. İzmir: Barış Yayınları Fakülteler Ktabevi. Can, H. (1999). Organizasyon ve Yönetim. Ankara:
Siyasal Kitabevi.
Cutlip, S. M.; Center, A. H.; Broom, G. M. (1994). Effective Public Relations. New Jersey: Prentice-Hall. Çelikkanat, D. (Haz.) (t.b.). Pratik Türkçe Sözlük. İstanbul:
Gün Yayıncılık. Çınaroğlu, S.; Avcı, K. (2013). “Yönetim Biliminde Sistem Yaklaşımı ve Sağlık Alanı Özelinde Bir Değerlendirme”. Çukurova Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 17 (1): 83-101.
Ertekin, İ. (2017). “Klasik Örgüt Kuramları”. Journal of Emerging Economies and Policy. 2 (2): 64-73.
Geçikli, F. (1999). “Süreç Bilim, Meslek ve Sanat Olarak Halkla İlişkiler”. İÜ İletişim Fakültesi Dergisi. 9: 251-263.
Görpe, S. (2001). Halkla İlişkiler Kavramları. İstanbul: İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Yayınları.
Grunig, J. E.; Hunt, T. (1984). Managing Public Relations. Belmont CA: Thomson Wadsworth. Grunig, J. E. (1992). “Communication, Public Relations, and Effective Organizations: An Overview of the Book”. Excellence in Public Relations and Communication Management. (Ed. J. E. Grunig). Hillsdale, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates, 1-28.
Grunig, J. E.; Grunig, L. A. (1992). “Models of Public Relations and Communication”. Excellence in Public Relations and Communication Management. (Ed. J. E. Grunig). Hillsdale, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates, 285-325.
Harlow, R. (1976). “Building a Public Relations Definition”. Public Relations Review. 2 (4): 34-42.
Hutton, J. G. (1999). “The Definition, Dimension, and Domain of Public Relations”. Public Relations Review. 25 (2): 199-214.
Kalender, A. (2008). “Halkla İlişkiler: Kavramlar, Tanımlar ve Uygulama Alanları”. Halkla İlişkiler. (Ed. A. Kalender ve M. Fidan). Konya: Tablet Yayınları, 11-47.
Koçel, T. (2005). İşletme Yöneticiliği. İstanbul:
Arıkan Yayıncılık. Kurbanoğlu, S. S. (1993). “Sistem Yaklaşımı ve Kütüphanecilik Bilimi”. Türk